இயற்கையின் மொழிபெயர்ப்பு
(நவீன சூஃபி கவிதைகள்)
1
மழை வந்தது,
மொழியற்று ஒரு புறாக் கண்ணீராய்—
மண்ணின் மொழியை
மொழியாக்கியேன் நான்,
மௌனமாக ஒரு வருணனையாய்.
,
பூஞ்சோலையில் பச்சை எழுத்துக்கள்,
வீணாகிய பருவங்களின் வரிகளால்
மறுபிரசுரிக்கப்படுகின்றன.
ஒரு இலை,
தன் ஊசலோசையில் காற்றுடன்
நடிகையாகிறது,
மொழிபெயர்க்க முடியாத ஓர் இசையாக.
,
மலைகள்,
வெறும் நிலக்கரி மௌனங்களில் அல்ல,
அவை இறைவனின் நிறமற்ற உச்சிமொழிகள்.
நதி, ஒரு உரையாடல்,
மாறிக்கொண்டே இருப்பதற்கான
நிறையற்ற மொழி—
நம்மை புரிந்துகொள்பவளாய்.
,
இரவில் நிலா,
என் கனவுகளைப் பிளவுபடுத்தும்
ஒரு உச்சரிப்புத் தவறு.
நான் மண்ணைப் படிக்கின்றேன்
அதன் கனத்தில் எழுதப்பட்ட கவிதைகளை
மெய்ப்பிக்க:
இயற்கை பேசும்,
நாம் அதை நிழல்களால் மொழிபெயர்க்கிறோம்.
,
,
2
மின்னலொளியில் ஒரு பிதற்றல் இருக்கிறது,
பூமியின் பழைய வலிகள் அதில் மறுவாசிக்கின்றன.
ஒவ்வொரு இடியிலும் —
தாய்மொழியாக மாறும் வலிசத்தம்.
மழைத்துளிகள் பூமியை தொட்டபோது,
அவள் விழிகள் ஊமையாகிப் போன காதலியைப் போல்
விரைந்து பதில் கூறும்.
ஒரு பட்டாம்பூச்சி
அதன் சிறகுகளில் சூரியத்தின் மொழியைத் தரிக்கிறது,
வானம் அதைப் புரிந்துகொள்ள
நெகிழ்கிறது வண்ணங்களாய்.
அந்த ஏரியின் அலைகளில்,
நீச்சலடிக்கும் கதிரவன் —
தன் ஒரே ஒரு வாசகத்தை
நாள்தோறும் பயிற்சி செய்கிறான்:
“உனக்காகவே நான் ஒளிக்கிறேன்.”
,
பனிமூடிய ஒரு காலை,
நீர் பனிக்கட்டியில் தனக்குத் தெரிந்த சொற்களை
தழுவிக்கொண்டு கசிகிறது.
நாம் அதை கவிதை என்றழைக்கிறோம் —
ஆனால் இயற்கை காற்றை அனுப்பி மறைக்கிறது,
பேச முடியாததையே உரைத்துவிட்டு.
,
ஒரு பனிப்பூஞ்சியில்
முழுமையான ஒரு புனித நூல் இருக்கலாம்,
நாம் பார்த்துவிட்டு அது உருகிவிடும் வரை
அர்த்தம் புரியாமல் கண்களால் சொருகுகிறோம்.
,
,
3
நதி வழுக்கித் திரும்புகிறது —
நினைவுகள் திரும்ப முடியாதபோது
நீர் தான் நினைவு போல ஆகிறது.
அதன் ஓசை, காலத்தின் நீண்ட புறக்கணிப்பு.
வார்த்தைகள் தேங்கும் முன்னே,
அழகு ஓடுகிறது.
,
ஒரு முதிய மரம்
தன் அடர்ந்த மௌனத்தில்
நம் எதிர்காலத்தின் தேதியை உறைந்தபடி வைத்திருக்கிறது.
அதை நெருங்கும் காற்று,
ஒரு பழைய காதலனாகத் தேறல் கூறும்.
“உன்னில் தான் நான் வாழ்ந்தேன்” என
அந்த இலைகள் ஒவ்வொன்றும் சத்தியம் செய்கின்றன.
,
மழை நின்ற பின்னும்
வானம் இன்னும் அழுதுகொண்டிருக்கிறது.
இது வானத்தின் பின் எழுத்தாணி;
தெறிக்கின்ற உணர்வின் தடங்கள்.
,
பனிமயங்கிய பருவத்தில்,
மயிலின் தோகை ஒன்று
வானத்தையே சிதறவைக்கும் விழிகள்.
அந்த ஓவியம்
யாரோ பக்தன் கவிதை எழுத மறந்த பக்கமாய் தெரிகிறது.
,
மண்ணின் மணம்
பிறந்த குழந்தையின் மூச்சு போல —
முதன் முறையாக உயிரோடும் இறையோடும்
அறிமுகமாகும் தருணம்.
,
,
4
விலங்குகள் பேசாத மொழியில்
உணர்வு மட்டும் சத்தமாகிறது—
கண்ணில் சுழலும் ஒரு மிருகத்தின் மௌனம்,
ஒரு நூற்றாண்டு பழைய கண்ணாடி போல
நம்மை உள்வாங்குகிறது.
,
இரவில் பூனை கூவுகிறது,
அது ஒரு காதலனின் ஒலிக்காத மடல்.
அந்த கூவு—
பிரிவின் இரண்டாவது சிறுகண்ணீர்.
வீதியில் அது விழும் ஒலி
நம் பக்கத்தில் உறங்கும் தனிமையைத் தூக்குகிறது.
,
சிகப்பாய் மூடிய மேகம்
தூய விரகத்தின் போர்வை.
அதை மறைபொருளாக்கும் துளி
வானத்தை கூட வெட்க blush செய்ய வைக்கிறது.
அந்த மேகத் தவம்,
நம்மை நம் சொந்த குருதியில் எழுதும் கவிஞராக மாற்றுகிறது.
,
மழையில் நனைந்த ஒரு நாய்
மண்ணுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போல தெரிகிறது—
அது பூமியின் முதல் கவிதை.
அந்தப் பார்வையில்,
தோல்வியிலும் ஏதோ தூய்மை உண்டு என
நாம் நம்பத் தொடங்குகிறோம்.
,
அதுவே…
இயற்கையின் மொழிபெயர்ப்பு.
விலங்குகள், மேகங்கள், இரவுகள், மௌனங்கள்
பேசாமல் சொல்லும் தத்துவங்கள்.
ஒரு சூஃபி போல உள் நடுவில் ஒளிரும் கவி,
பார்வை மட்டும் கொண்டு உரைத்த ஒரு முழு உலகம்.
,
,
5,
,
நதியின் கரையில்
நீர் மட்டும் ஓடுவதில்லை,
நினைவுகளும் வழியும்—
சிறு நுரைத் துளியில்
முகமாறிய சிந்தனைகள்,
மண்ணின் கண்ணீர் போல
அழிந்து மறையும் அடையாளங்கள்.
,
நதியின் ஒவ்வொரு வளைவும்
ஒரு மொழி மாற்றம்,
வழிவழி நிலவின் பெயரை மாற்றுகிறது—
முன் காதலனின் முகமொன்றைப் போல
பூமியின் நினைவூட்டலால்
சிறிது துன்பமாய், சிறிது சிரிப்பாய் பாய்கிறது.
,
பாறைகள் பேசாது,
ஆனால் எல்லா மௌனங்களுக்கும் சொந்தக்காரர்.
அவை காத்திருக்கும் திறம்
பிரிந்தவன் கண்களில் மட்டுமே புரியும்.
ஒவ்வொரு கீறலும்
ஒரு காத்திருப்பின் காலக்கட்டளை,
நாம் கவனிக்காத புறநிலை தெய்வங்கள்.
,
மரங்கள் ஒவ்வொன்றும்
ஒரு அடங்கா தந்தையின் மெளன அன்பு.
அவை நீட்டும் கொம்புகள்
தட்டிவிடும் இரகசிய ஆசிகள்.
படபடக்கும் இலைகள்
மொழிபெயர்க்க இயலாத பிழைகள்.
இந்த பிம்பங்களில்,
இயற்கை ஒரு கவிஞனாகவே பிறக்கிறது.
அதன் நதி, பாறை, மரம், மழை, உயிர்கள்—all metaphors
உள்ளவிழிகளால் மட்டுமே வாசிக்க முடியும்
ஒரு ஆத்மாவின் நிலமொழிகள்.
,
,
6
வானம் ஒரு திறந்த உரையாடல்,
தடைகளைத் தாண்டி பேசும்
நீலக் குரலில் எழுதப்படும் கவிதை.
அதன் மேகங்கள் – சிதறிய கவிஞர்களின்
மறைத்துகொண்ட பக்கம் இல்லாத வரிகள்.
அவை பறப்பதில்லை –
மாற்றங்கள் தாங்கும் கண்களில் நனையவந்த பிம்பங்கள்.
,
சூரியனின் ஒளி —
ஒரு பொய்யாத மடல்,
அதில் தினமும் எழுதும்:
“நீ இன்னும் இருக்கிறாய்” எனும் பிரகடனம்.
அது உதிரும் நேரங்கள்
விடிகால சோகமா,
அல்லது அகலின் கமல நறுமணமா?
,
நிழல்கள் இரவில் கண்ணீர் வடிக்கின்றன.
ஒவ்வொரு மின்மினியும்
ஒரு உச்சரிக்கப்படாத பெயர்.
அவை நிலவின் பக்கங்களில்
தத்தளிக்கும் உயிர்களைக்
தழுவும் மெளன மொழிகள்.
,
திசைகள் —
நாம் வாசிக்காத நெஞ்சங்களின் முகவரிகள்.
வடக்கு ஒரு விலகல்,
தெற்கு ஓர் ஒப்புதல்,
மேற்கில் மரணம்,
கிழக்கில் பிறந்திலாத குழந்தையின் சிரிப்பு.
,
பனி ஒரு மறுசுழற்சி,
பிறப்பும் முடிவும்
ஒரே துளியில் உறைந்திருக்கும்,
அது உருகும் வேளை
நம் உள்ளங்களின் சூடே
அதன் மொழிபெயர்ப்பு.
000
பெயர் : ஏ.எச்.எம்.நவாஷ்
புனைப்பெயர் : ஈழக்கவி
சேவை : பேராதனைனைப் பல்கலைகழக மெய்யியல் துறை
முன்னாள் விரிவுரையாளர்,
ஓய்வுநிலை அதிபர்.
படைப்புத்துறை : கவிதை, விமர்சனம், ஆய்வு
நூல்கள் : 16 (வெளிவந்துள்ளன)
