உங்களோடு.. எல்லோருக்கும் வணக்கம், தொடர்ந்து ஒன்றாம் திகதி வெளிவந்துகொண்டிருக்கும் நடுகல் இணைய இதழ் பணிகள் முழுக்கவும் நான் ஒருவனே கவனித்துக்கொள்கிறேன்
-வா.மு.கோமு மனோகரனுக்கு வயது ஐம்பத்தைந்து ஆகிவிட்டது. இதுகாலம் வரை அவன் உடலில் குளுக்கோஸ் கூட இறங்கியிருக்கவில்லை. ஊசிபோடுவதற்கு அவனுக்கு இன்னமும்
-பிறைநுதல் கொஞ்சம் சிந்தித்தப்பின் அவனுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது.ஆனால் அவன் என்ன சொல்ல இயலும் “சரிங்க சார்” என்பதைத்தவிர?!. அவன் தனது
கொலை அவன் வெகுநேரம் அமைதிக்குள் சிறைப்பட்டிருந்தான். உறக்கம் கண்களை இழுத்தது. சிரமப்பட்டுக் கண்களைத் திறந்தபடியே அமர்ந்திருந்தான். “உனக்கு ஏன் இவ்ள
–ஆ.கிருஷ்ணதாஸ் ‘கண்ணு!, நமக்கு புடிச்ச விஷயம் நடக்கலேனா அத நெனச்சு கவலப்பட கூடாது. அது நடக்குறவரைக்கும் பொறுமையா காத்திருக்கோணும். நீ
–ச.முகிலன் அம்மா இப்போது மருத்துவமனைப் படுக்கையில் சுயநினைவின்றி கிடக்கிறாள். வழக்கம் போலப் பள்ளி சென்று பணி முடித்து திரும்பியவள், நேற்று
-பரிவை சே.குமார் சில நாட்களுக்கு முன் ‘அப்பாவ வந்து ஒரு தடவ பாத்துட்டுப் போடி’ என பெரியக்கா சுந்தரி போனில்
-கந்தசாமி சித்தையன் அவரை முத்துராமன் என்று சொன்னால் ஊரில் யாருக்கும் தெரியாது, கஞ்சா என்றால்தான் ஊரில் இருக்கும் சிறு பிள்ளைகளுக்கும்
ஃபிர்தவ்ஸ் ராஜகுமாரன் நாளுக்கு நாள் டென்ஷன் கூட்டிக்கொண்டே இருந்தது. ஏற்கனவே இருக்கிற பிரச்சனைகள் போதாது என்று தேவையற்ற புதிய
டீன் கபூர் வீதியோரக் கழிவுநீர்க் கால்வாயின் கரையில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய சிவப்புத் தபால் பெட்டி, திடீரென தன் இரும்பு