மேகங்கள் பேசும் மொழி – பாகம் 1
(அதிநவீன சூஃபி இசைபோன்ற ஓர் உணர்வு)
,
ஒரு மேகம்,
தன் நிழலை நீட்டுக்கிறது
மனத்தின் ஒரு மூலையில்.
நீ அதனை பார்க்கிறாய்—
பார்வையாய் அல்ல,
ஒரு புலனாக…
,
நான் செவிகள் இல்லாத
ஒலியாய் மாறுகிறேன்.
நம் இடையே
ஒரு மழைக்குரல் உருவாகிறது—
அது சொற்களால் இல்லை,
உணர்வுகளால் சிதறும் ஒரு மெளனம்.
,
நீ தூக்குகின்ற பாதையில்
அழுக்காறற்ற ஒரு ஈரத்தால்
மண்ணுக்குள்ளே பேசுகிறாய்.
நான்,
அதன் பதிலாய்
ஒரு இடையறாத கனலாய் பொலிகிறேன்.
,
“மழை என்றும் நீரல்ல—
அது ஒரு சத்தியத்தின் கண்ணீர்,”
ஒரு வானத்தின் வினவல்.
நம் இருவரும்,
இப்போது
பதில்கள் ஆகிவிட்டோம்.
,
மேகங்கள் பேசும் மொழி – பாகம் 2
(மழையின் உள்நீச்சலுடன் வரும் காதல் பார்வை)
,
ஒரு சிறிய மின்னல்
வானத்தின் விழியிலிருந்து
உன் நெஞ்சில் விழுகிறது—
அது ஒரு வினா அல்ல,
ஒரு அழுத்தமான சபதம்.
,
நீண்ட மௌனத்தின் பின்வாசலில்
நின்றுகொண்டு
நீ எனக்குள் சொற்களில்லாத
மொழிகளைக் கற்பிக்கிறாய்.
,
நாம் பேசாதவைகளில்
ஒரு நதி ஓடுகிறது,
மேகங்கள் அதை மறைக்கவில்லை—
அவை சுமக்கின்றன,
“தாங்குகின்றன,
பின் ஒற்றைத் துளியாக எங்களுக்குள் விழுகின்றன.”
,
மழை,
தன்னைப் பெரிதாக்கும் முன்
ஒரு கணம் உன் மீது சாய்ந்தது.
,
நீ சொல்லாமல் விட்ட உணர்வுகள்
என் மேல் நனைந்திருக்கின்றன.
,
“அவை விலகவேயில்லை—
வளர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.”
,
மேகங்கள் பேசும் மொழி – பாகம் 3
(நீரின் நுண்புகள் மூலம் உள்மனத்தின் வாசல் திறப்பது)
,
மழை ஒரு வார்த்தை அல்ல,
அது உணர்வின் படிமம்,
உள்ளடக்கமின்றி
உணர்வுகள் ததும்பும்
மௌனத்தின் மொழி.
,
நீ தொலைந்து போன நாள்
முழுமையான வானம்
முகில்களுக்கு இடையே
என் கவலைகளை
சிறு சிறு பிம்பங்களாக
தெறிக்கச் செய்தது.
,
“நீ யாராக இருந்தாய்?”
என்ற வினாவிற்கு
மழை பதிலாக—
உன் நிழலை என் உள்ளத்தில்
தொட்டுப் பார்த்தது.
,
நாம் உரையாடாத சலனங்கள்
குளத்தின் மேல் சுழலும் வட்டங்களைப் போல,
தொலைந்து போவதில்லை.
அவை உள்மனத்தில் பசுமை வளர்க்கின்றன.
,
வாசல் திறந்திருக்கிறது.
மழை வந்துவிட்டது.
உன் நினைவுகள் நடையைப்போடுகின்றன
நெஞ்சின் கீற்றுகளின் வழியாக.
,
நாம் பேசாத வார்த்தைகளை
மேகங்கள் இப்போது வாசிக்கின்றன.
அந்த வாசிப்பு, இந்த கவிதையின் தொடர்ச்சி.
,
மேகங்கள் பேசும் மொழி – பாகம் 4
(மழையால் எழுதப்படும் நினைவுக் கைரேகைகள்)
,
வெறும் நீர்த்துளி அல்ல
அந்த மழை…
அது ஒரு பாவலன்.
காற்றின் ஒற்றை இசையில்
உன் பெயரை எழுதும் கவி.
,
முகில்களின் கருமை
என் மனச்சாயலுக்குச் சாய்த்து,
மெதுவாக, மெதுவாக
துடிக்கும் ஒரு பழைய நினைவை
துருவுகிறது.
,
நீ ஒருபோதும் சொல்லாத
ஆழ்மனத்தின் உணர்வுகள்
மழையில் கலந்து
உன் அருகே இறங்குகின்றன—
நீ அறியாத வாசகமாய்.
,
மழை வாசிக்கிறது,
நான் எழுதவில்லை என்றாலும்
நான் மறந்துவிட்டேன் என்று எண்ணினாலும்,
மழை மறக்கவில்லை.
அது ஒவ்வொரு சொல்லும்
என்னை எடுத்துச் சொல்கிறது
நாம் பிரிந்த அந்த தருணத்தின் விளிம்புக்கு.
,
அங்கே
ஒன்றும் பேச முடியாத
திறந்த வாய்ப்புகள் போல
பசுமை விரியும்.
நாம் பிறழ்ந்த பாதையில்
மேகங்கள் மீண்டும் வழிகாட்டுகின்றன.
000
பெயர் : ஏ.எச்.எம்.நவாஷ்
புனைப்பெயர் : ஈழக்கவி
சேவை : பேராதனைனைப் பல்கலைகழக மெய்யியல் துறை
முன்னாள் விரிவுரையாளர்,
ஓய்வுநிலை அதிபர்.
படைப்புத்துறை : கவிதை, விமர்சனம், ஆய்வு
நூல்கள் : 16 (வெளிவந்துள்ளன)
முகவரி : 28, ஹப்பத்தளை வீதி,
வெலிமட 90200,
இலங்கை.
