ஈழக்கவி
(‘காவிய நவீனத்துவ’ (Epic Modernism) பாணியில்)
அது ஒரு சாதாரண இரவுதான்,
பேருந்து நிறுத்தங்களின்
சலிப்பான காத்திருப்புகளுடனும்
சந்தையின் மந்தமான பேரங்களோடும்
நகரத்தின் மூச்சு கலந்திருந்தது.
தூரத்தில் ஒலிக்கும் ‘பாங்கு’
வழக்கமான அமைதியை
நிலப்பரப்பில் கவிழ்த்தன.
,
திடீரென,
வீடுகளின் கருப்பைக்குள்
ஒரு திரை உயிர்த்தது.
அது மின்சாரத்தின் ஒளியல்ல,
உறங்கிக் கிடந்த நினைவுகளை
உலுக்கி எழுப்பும் ஒரு கந்தக ஒளி.
,
கேமராவின் லென்ஸை ஊடுருவி
ஒரு முகம் பார்த்தது;
தேசம் அந்த முகத்தின் சுருக்கங்களை
முன்பே அறியும்.
வரலாறு அந்த நிலைகுலைக்கும் குரலைப்
பலமுறை பதிவு செய்திருக்கிறது.
ஆனால், ‘திரை’ என்பது
மறதித் தொழிற்சாலையின் ஒரு கருவி;
அது ரத்தக் கறைகளை
ஒரு ‘பின்னணி இசையாக’ (BGM)
மாற்றும் வித்தை தெரிந்திருந்தது.
,
“தேசம் ஒன்றாக வேண்டும்” –
அவர்கள் சொன்னார்கள்.
அந்த மென்மையான
வாக்கியத்தின் இடுக்குகளில்
கண்ணுக்குத் தெரியாத
முட்கம்பிகள் முளைத்திருந்தன.
அந்த வேலிக்கு அப்பால்,
அடையாளங்கள் அற்றவர்களாக
நாங்கள் நின்றிருந்தோம்.
,
எங்கள் மௌனம்
அச்சத்தால் நெய்யப்பட்டது அல்ல,
அது காலங்காலமான
அனுபவத்தால் திரண்டது.
ஒரு சொல் எப்படி
வீட்டின் கதவை உடைக்கும் என்பதையும்,
ஒரு உரை எப்படி
ஒரு கூட்டத்தை
வேட்டை நாய்களாக மாற்றும் என்பதையும்
எங்கள் முதுகுகள்
நினைவில் வைத்திருக்கின்றன.
,
அச்சடிக்கப்படாத செய்தித்தாள்களின்
தலைப்புச் செய்திகளை
காற்று முன்கூட்டியே
எங்களுக்கு வாசித்துக் காட்டியது.
“புதிய தொடக்கம்” –
பிரம்மாண்டமான எழுத்துக்கள்.
ஆனால் அந்தத் தொடக்கத்தின்
பின்னால் ஒளிந்திருக்கும்
எங்கள் பழைய மரணங்களை
நாங்கள் மட்டுமே அறிவோம்.
,
அதிகாரத்தின் கைகள்
வரலாற்றை எடிட் செய்கின்றன;
சில காட்சிகளைத் துண்டிக்கின்றன,
சில காயங்களைத்
‘தேசிய நலன்’ கருதித்
தணிக்கை செய்கின்றன.
ஆனால், நினைவு என்பது
ஒரு அழியாத தரவு (Uncorrupted Data).
அது உடல்களின்
தழும்புகளில் சேமிக்கப்படுகிறது,
அது தாலாட்டுகளில்
ரகசியமாகப் பகிரப்படுகிறது,
கனவுகளின் இடுக்கில்
அது கசிந்து கொண்டே இருக்கிறது.
,
தேசத்தின் வரைபடத்தில்
நாங்கள் சிறு புள்ளிகள்;
ஆனால் எங்கள் அச்சம்
அந்த வரைபடத்தை விடப் பெரியது.
ஒரு குழந்தை தன் பெயரை
உச்சரிக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் போதே,
அரசியல் அதன் நாவிற்குப் பின்னால்
ஒற்றனாக நிற்கிறது.
ஒரு பிளாஸ்டிக் அடையாள அட்டை
ஒரு மனிதனை விடப் பாரமாகும்போது,
அந்த தேசம்
தன் மனசாட்சியின் கண்ணாடியை
உடைத்துக் கொள்கிறது.
,
அவர்கள் ‘பாதுகாப்பு’ என்றார்கள்.
அந்தச் சொல்லின் கதவுகள்
சிலருக்குத் திறந்தன;
எங்களுக்கு அவை
நிரந்தரமாகச் சாத்தப்பட்டன.
நகரத்தின் சுவர்கள்
எல்லாவற்றையும் பார்த்திருக்கின்றன:
அழிக்கப்பட்ட வாசகங்கள்,
ஒட்டப்பட்ட எச்சரிக்கைகள்,
ஒரு நள்ளிரவில்
காணாமல் போனவர்களின் முகவரிகள்.
பகலில் மௌனமாக இருக்கும்
அந்தச் சுவர்கள்,
இரவில் எங்களிடம்
காயங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன.
,
தேர்தல் என்பது
பலருக்குப் புதிய பருவம்;
எங்களுக்கோ அது
பழைய பயத்தின் மறுபதிப்பு (Re-run).
வாக்குச் சீட்டுகளில்
அச்சம் ஒருபோதும் பதிவாவதில்லை,
அதனால் எண்கள் எப்போதும்
உண்மையைச் சொல்வதில்லை.
,
அவர்கள் ‘மன்னிப்பு’ என்ற
சொல்லைத் தூவினார்கள்.
ஆனால் அந்த மன்னிப்பு
காலத்திடம் கேட்கப்பட்டது,
பாதிக்கப்பட்ட காயத்திடம் அல்ல.
மன்னிப்பு நினைவுகளோடு
கைகுலுக்க வேண்டும்,
மறதியோடு அல்ல.
,
நாங்கள் வரலாற்றை எழுதவில்லை,
அதை உயிரோடு வைத்திருக்கிறோம்.
எங்கள் உடல்கள்
ஒரு உயிருள்ள ஆவணக்காப்பகம்.
அவர்கள் இந்த அருங்காட்சியகத்தையே
எரிக்கத் துடித்தாலும்,
அந்தச் சாம்பலில் இருந்து
ஒரு சாட்சி எப்போதும் உயிர்த்தெழும்.
,
திரை இன்னும்
ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
ஆனால் அந்த ஒளி
எங்களை இனி மறைக்க முடியாது;
அது எங்கள் வலிகளை
இன்னும் துல்லியமாக அம்பலப்படுத்துகிறது.
,
ஒரு நாள்,
அதே திரை
வேறொரு குரலை ஒளிபரப்பும்.
அன்று ‘அச்சம்’
ஒரு இரைச்சலாக இருக்காது,
‘சாட்சி’ தான் மையமாக இருக்கும்.
அன்று நினைவு என்பது
ஒரு குற்றமாக இருக்காது,
அதுவே இந்தத் தேசத்தின்
பொது மொழியாக மாறும்.
00
பெயர் : ஏ.எச்.எம்.நவாஷ்
புனைப்பெயர் : ஈழக்கவி
சேவை : பேராதனைனைப் பல்கலைகழக மெய்யியல் துறை
முன்னாள் விரிவுரையாளர்,
ஓய்வுநிலை அதிபர்.
படைப்புத்துறை : கவிதை, விமர்சனம், ஆய்வு
நூல்கள் : 16 (வெளிவந்துள்ளன)
