~ ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்
இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான, அதேசமயம் பிந்தைய சொல்லாடல்களில் ஒன்று பின்உண்மை’ Post Truth. 2016-ம் ஆண்டில் ஆக்ஸ்போர்டு அகராதி இந்தச் சொல்லை ஆண்டின் சிறந்த சொல்லாக அறிவித்தது. ஒரு விவாதத்திலோ அல்லது பொதுப்புத்தி உருவாக்கத்திலோ புறநிலையான உண்மைகளை Objective Facts விடவும், தனிமனித உணர்ச்சிகளும் தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளும் அதிக செல்வாக்கு செலுத்தும் சூழலையே இது குறிக்கிறது. அரசியல் மற்றும் ஊடகத் தளங்களில் விவாதிக்கப்படும் இக்கோட்பாடு இலக்கியப் பரப்பில் மிக நுட்பமான பரிமாணங்களைக் கொண்டுள்ளது. கதை, கவிதை மற்றும் நாவல் ஆகிய இலக்கிய வடிவங்கள் எவ்வாறு உண்மையைக்கட்டமைக்கின்றன அல்லது வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதை ஆராய்வதே எனது நோக்கம்.
இலக்கியம் என்பதே ஒரு வகையான பயனுள்ள பொய் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. பின்உண்மைச் சூழலில் உண்மை என்பது அதிகாரத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. வரலாற்றைத் திருத்தி எழுதுதல் புனைவுகளை உண்மைகளாக முன்வைத்தல் போன்றவை இதில் அடங்கும்.குறிப்பாக
நாவல் என்பது ஒரு நீண்ட காலப்பரப்பைச் சொல்லும் வடிவம். ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் ‘1984’ நாவல் பின்உண்மை உலகிற்கு ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணம். அதில் வரும் உண்மை அமைச்சகம் Ministry of Truth வரலாற்றைத் தொடர்ந்து மாற்றிக்கொண்டே இருக்கும். யார் கடந்த காலத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறாரோ, அவரே எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிறார் என்ற ஆர்வெல்லின் வரிகள் இன்றைய டேட்டா மற்றும் அரசியலுக்குப் பொருந்தும்.
நவீன நாவல்கள் உண்மை மற்றும் யதார்த்தம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான போரைச் சித்தரிக்கின்றன. ஒரு நாவலின் நாயகன் தனக்குச் சொல்லப்படும் தகவல்களை உண்மை என்று நம்பிச் செயல்படுவான், இறுதியில் அவன் ஒரு பெரும் புனைவின் கருவி என்பது தெரியவரும். இது வாசகனுக்குச் சமகால அரசியல் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
இங்கே கவிதை என்பது தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. பின்உண்மைச் சூழலில் கவிதை ஒரு தற்காப்பு ஆயுதமாக மாறுகிறது.
உணர்ச்சிகளின் அரசியல் எனச் சொல்லலாம் பின்உண்மை உலகில் தகவல்களை விட உணர்ச்சிகளுக்கே மதிப்பு அதிகம். கவிதை இயல்பிலேயே உணர்ச்சிகளால் ஆனது. ஒரு கவிஞன் அந்த உணர்ச்சிகளை அதிகாரத்திற்கு ஆதரவாகப் பயன்படுத்துகிறானா அல்லது உண்மையை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுத்துகிறானா என்பதே கேள்வி. நவீன கவிதைகள் மொழியை அதன் நேரடிப் பொருளிலிருந்து விடுவிக்கின்றன. பின்உண்மை உலகில் சொற்கள் அவற்றின் பொருளை இழந்து வருகின்றன உதாரணமாக போர் என்பது அமைதி நடவடிக்கை என அழைக்கப்படுவது கவிஞர்கள் இந்த மொழி அமைப்பை சுட்டிக்காட்டி, சொற்களுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுக்க முயல்கின்றனர்.
பின்நவீனத்துவக் கவிதைகள் ஒரு கவிதையின் பொருள் என்பது வாசகனின் மனநிலையைப் பொறுத்தது என்ற பின்நவீனத்துவக் கருத்து, பின்உண்மைச் சூழலோடு கைகோர்க்கிறது. இங்கு ஒற்றை உண்மை என்பது கிடையாது பல உண்மைகள் Multiple Truths மோதிக்கொள்கின்றன.
சிறுகதைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தின் உண்மையை மட்டும் பேசக்கூடியவை. நவீன சிறுகதைகளில் உண்மையல்லாத உண்மை Unreliable Narrator என்ற உத்தி அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
கதையைச் சொல்பவரே ஒரு பொய்யராகவோ அல்லது மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவராகவோ இருக்கும்போது, வாசகன் எதை நம்புவது என்று குழம்புகிறான். இந்தத் தத்தளிப்புதான் பின்உண்மைச் சூழலின் யதார்த்தம். உதாரணத்திற்கு, ஒரு போர் குறித்த இரு வேறு தரப்புச் சிறுகதைகள் முற்றிலும் மாறுபட்ட உண்மைகளை முன்வைக்கலாம். இதில் எது உண்மை என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் வாசகனிடம் விடப்படுகிறது.
பின்உண்மைச் சூழலில் இலக்கியம் இரண்டு முக்கியப் பணிகளைச் செய்கிறது
உண்மையைத் தேடுதல் புனைவின் வழியாக மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிக்கொண்டு வருதல். கேள்வி கேட்டல் அதிகாரத்தால் சொல்லப்படும் உத்தியோகபூர்வ உண்மைகளை’ Official Truths சந்தேகக் கண்ணோடு பார்ப்பது. புனைவு என்பது அது உண்மையைச் சொல்வதற்கான மற்றொரு வழி. ஒரு வரலாற்றுத் தகவல் சொல்லாத உண்மையை ஒரு நாவல் தன் பாத்திரங்களின் வலியின் மூலம் சொல்லிவிடும்.
பின்உண்மை என்பது அரசியல் அது நமது சிந்தனை முறையையே மாற்றியமைக்கும் ஒரு கருவி. தகவல்களால் நிரூபிக்க முடியாத ஆன்மீக, மானுட உண்மைகளை இலக்கியம் இன்றும் தக்கவைத்துள்ளது. கதைகளும், கவிதைகளும், நாவல்களும் வாசகனை ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள நுகர்வோராக மாற்ற வேண்டும். அப்போதுதான், புதிய வெளிப்பாடுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட இந்த பின்உண்மை உலகில், மானுடத்தின் மெய்யான தரிசனத்தை நம்மால் கண்டடைய முடியும்.
சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தில், குறிப்பாகக் கவிதைகளில் ஒரு புதிய அழகியலையும் தத்துவத்தையும் கட்டமைக்கிறது. புறவயமான உண்மைகளை Objective Facts விடவும், தனிமனித உணர்ச்சிகளும் நம்பிக்கைகளும் எப்படி ஒரு பிரதியில் உண்மையை உற்பத்தி செய்கின்றன என்பதை நவீன மற்றும் பின்நவீன கவிதைகளின் ஊடாக ஆராய்வது அவசியமானது.
தகவல்மயமாக்கப்பட்ட உலகிற்கு எதிரான கலகம் நவீன உலகம் தகவல்களாலும் தகவல்களாலும் ஆனது. ஒரு மனிதன் இங்கே வெறும் எண்ணாகவோ அல்லது புள்ளிவிவரமாகவோ மட்டுமே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். இத்தகைய தகவல்மயமாக்கப்பட்ட உலகிற்கு எதிரான கலகமாக ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதைகள் அமைகின்றன. கணிதக் குறியீடுகளான கூட்டல், கழித்தல் மற்றும் எண்களைக் கொண்டு அவர் ஒரு பின்உண்மைச் சூழலைக் கட்டமைக்கிறார். உலகம் எண்களால் ஆனது என்ற பொதுவான உண்மையை முன்வைத்து, அந்த எண்களுக்குள் மூச்சுத்திணறும் மனித ஆன்மாவைச் சித்தரிப்பதன் மூலம், புறவயமான உண்மைகளை விடவும் அகவயமான வலியே மேலானது என அவர் நிறுவுகிறார். எண்களைத் தின்று பசியாறும் இயந்திரம் கவிதையைத் துப்புவதாக அவர் கூறுவது, நவீனங்களால் ஆளப்படும் இந்த யுகத்தின் போலி உண்மைகளைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
ஜே. பிரோஸ்கானின் கவிதைகள் சூழலியல் சார்ந்த பின்உண்மை நிலையைப் பேசுகின்றன. காலநிலை மாற்றம் என்பது ஒரு அறிவியல் தகவல். அந்த அறிவியல் தரவு ஒரு சராசரி மனிதனின் அன்றாட வாழ்வில் எப்படி ஒரு தாகமாக, வெப்பத்தின் தகிப்பாக மாறுகிறது என்பதைப் பிரோஸ்கான் காட்சிப்படுத்துகிறார். செய்திகளில் சொல்லப்படும் புள்ளிவிவரங்களை விட, ஒரு மனிதனின் தொண்டைக்குள் ஓடும் கானல் நீரே ஆகச்சிறந்த உண்மையாக இக்கவிதைகளில் முன்வைக்கப்படுகிறது. வெயிலின் நாக்குகள் நிலத்தைத் துழாவுவதும், பூமி தன் வேர்வையை மழையாகக் கடன் கேட்பதும் அறிவியல் உண்மைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் இயற்கையின் கதறலாகும்.
ஈழத்துக் கவிதைகளில், குறிப்பாகச் சேரனின் படைப்புகளில் பின்உண்மை என்பது வரலாற்றுத் திரிபுகளுக்கு எதிரான ஒரு சாட்சியமாகச் செயல்படுகிறது. போர்ச் சூழலில் அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பு போன்ற சொற்கள் அதிகாரத்தினால் ஒருவிதமான பின்உண்மை நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. அந்தச் சொற்களின் நேரடிப் பொருளைச் வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், அதிகாரத்தால் சொல்லப்படும் வரலாற்றை விட, நிலமும் எஞ்சிய எலும்புக்கூடுகளுமே உண்மையான பிரதிகள் என அவர் வாதிடுகிறார். மொழி என்பது அதிகாரத்தின் கருவியாக மாறும் தருணத்தில், கவிதை அந்த மொழியை வெளிப்படுத்தும் உண்மையை வெளிக்கொண்டு வருகிறது.
பெண்ணியக் கவிதைகளில் அனார் போன்ற கவிஞர்கள் ஆணாதிக்கக் கட்டமைப்புகள் உருவாக்கிய பின்உண்மை பிம்பங்களை உடைக்கின்றனர். சமூகம் பெண்ணுக்காகத் தயாரித்து வைத்துள்ள புனிதப் உருவம் என்பது ஒருவகையான பின்உண்மை. இந்தக் கட்டமைக்கப்பட்ட உருவத்தைக் கலைத்து, பெண்ணின் உண்மையான உணர்வுகளையும், தகிப்பையும், கொண்டாட்டத்தையும் அவர்கள் கவிதையாக்குகிறார்கள். உடல் என்பது ஒரு தேசம் எனும் கருத்தாக்கத்தின் மூலம், பெண் இருப்பு குறித்த போலி உருவங்கள் தகர்க்கப்படுகின்றன.
தத்துவார்த்த ரீதியாக உண்மையை அணுகும் தேவதேவன் மற்றும் பிரம்மராஜன் போன்ற கவிஞர்கள் ஒற்றைத் தன்மையிலான உண்மையை மறுதலிக்கின்றனர். தேவதேவன் இயற்கையின் ஒரு துளியில் பிரபஞ்ச உண்மையைத் தரிசிக்கிறார். இது தர்க்கரீதியான அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மறைபொருள் உண்மை. பிரம்மராஜன் நவீனத்துவக் கவிதைகள் வழியாக, உலகைப் பல உண்மைகளின் தொகுப்பாகக் காண்கிறார். இங்கு உண்மை என்பது ஒரு நிலையான புள்ளி அல்லது அது வாசகனின் புரிதலுக்கு ஏற்பத் தொடர்ந்து நழுவிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு நிழல்.
தமிழ் கவிதைகளில் பின்உண்மை என்பது மூன்று நிலைகளில் கட்டமைக்கப்படுகிறது. முதலாவதாக, மொழி வெளிப்பாடு. சொற்களின் நேரடிப் பொருளை மாற்றி, அதிகாரத்திற்கு எதிரான புதிய அர்த்தங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் போலி உண்மைகள் உடைக்கப்படுகின்றன. இரண்டாவதாக, புனைவும் நிஜமும் சந்திக்கும் புள்ளி. வரலாற்றையும் தொன்மங்களையும் தற்காலச் சூழலோடு இணைத்து, எது நிஜம் எது நிழல் என்று வாசகனைத் திகைக்க வைப்பதன் மூலம் நிச்சயிக்கப்பட்ட உண்மைகள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன. மூன்றாவதாக, அகவயமான சாட்சியம். புள்ளிவிவரங்களை விடவும் தனிமனித உணர்வுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதன் மூலம் ஒவ்வொருவருக்குமான தனித்துவமான உண்மைகள் நிலைநாட்டப்படுகின்றன.
தமிழ் கவிதையுலகில் ஏ. நஸ்புள்ளாஹ் மற்றும் ஜே. பிரோஸ்கான் போன்றோர் சமகாலத்தின் தொழில்நுட்ப மற்றும் சூழலியல் பின்உண்மையை நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார்கள். இது வாசகனை வெறும் தகவல்களை நுகர்வோனாக இருக்க விடாமல், அந்தத் தகவல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மானிட மெய்மையைத் தேடத் தூண்டுகிறது. அதிகாரமும் இயந்திரங்களும் கட்டமைக்கும் போலி உண்மைகளுக்கு மத்தியில், கவிதை மட்டுமே மனிதனின் உண்மையான தாகத்தையும் வலியையும் சுமந்து நிற்கும் கடைசிப் புகலிடமாக இருக்கிறது.
இங்கு இரு கவிதைகள் பற்றி பேசலாம் இந்த பின்உண்மை கவிதைகள், இந்த பின்உண்மைச் சூழலை மிக நுட்பமாகத் தங்களுக்குள் வரித்துக்கொள்கின்றன. ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் எண்களின் நடனம் மற்றும் ஜே. பிரோஸ்கானின் தகிப்பு ஆகிய இரு கவிதைகளும், எண்களாலும் இயற்கையின் மாற்றங்களாலும் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு போலி உண்மையை உடைத்து, அதன் பின்னே ஒளிந்திருக்கும் மானுடத் தவிப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்வின் எண்களின் நடனம் கவிதை, நவீன உலகம் எண்களின் மீது கட்டியெழுப்பியுள்ள போலிப் பிம்பத்தை Data driven Reality கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. பின்உண்மைச் சூழலில் தகவல்கள் தான் உண்மை என நம்பவைக்கப்படுகிறோம். அந்தக் கவிதை அத்தகவல்களின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் ஆன்மீக மற்றும் உணர்வு ரீதியான நிலையை சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஒன்று என்பது ஒரு தனிமை
இரண்டு என்பது ஒரு தொடக்கம்
மூன்று என்பது ஒரு முக்கோணச் சிறை.
இங்கு எண்கள் மனித இருப்பின் நிலைகளாக மாற்றப்படுகின்றன. பின்உண்மை உலகில், புள்ளிவிவரங்கள் மனிதர்களை வெறும் எண்களாகச் சுருக்குகின்றன. ஏ.நஸ்புள்ளாஹ் இந்த எண்களை ஒரு சிறை என அழைப்பதன் மூலம், தர்க்கரீதியான உண்மைகள் மனிதச் சுதந்திரத்தை எவ்வாறு ஒடுக்குகின்றன என்பதைப் புலப்படுத்துகிறார்.
எண்களைத் தின்று பசியாறும் ஒரு இயந்திரம்
முடிவில் ஒரு கவிதையைத் துப்புகிறது.
இது இன்றைய காலத்தின் மிகச்சிறந்த சித்திரம். இயந்திரங்கள் தகவல்களைச் சேகரித்து நமக்குத் தேவையான உண்மைகளை உற்பத்தி செய்கின்றன. அந்த இயந்திரம் துப்பும் கவிதை என்பது உயிர் உள்ள பின்உண்மை உலகில் உண்மை என்பது இவ்வாறே இயந்திரங்களால் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது என்பதை இக்கவிதை நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
கழித்தல் கணக்கில் மிஞ்சுவது மாத்திரமே உண்மை
கூட்டல் கணக்கில் எல்லாம் ஒரு மாயை.
நவீன நுகர்வுப் பண்பாட்டில் எதையும் சேர்த்துக் கொண்டே போவது (கூட்டல்) வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது. ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்வின் பார்வையில் அது ஒரு மாயை. இழப்புகளின் மூலமே (கழித்தல்) மனிதன் தன் இருப்பின் மெய்மையைக் கண்டடைகிறான். இது பின்உண்மை உலகம் முன்வைக்கும் வளர்ச்சி என்ற போலி பிம்பத்தை மறுதலிக்கும் இடமாகும்.
ஜே. பிரோஸ்கானின் தகிப்பு கவிதை, புறச் சூழலில் நிலவும் வெப்பத்தை அகத்தின் தாகமாக மாற்றுகிறது. பின்உண்மைச் சூழலில் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகள் வெறும் செய்திகளாகக் கடந்து போகின்றன.பிரோஸ்கான் அந்த வெப்பத்தை ஒரு தீர்க்கப்படாத காலத்தின் தாகமாக முன்வைக்கிறார்.
நிழல்கள் சுருங்கி
காலடியில் தஞ்சம் புகுந்துவிட்டன.
நிழல்கள் மறைவது என்பது ஒரு குறியீடு. பின்உண்மை உலகில் உண்மைகள் மறைக்கப்பட்டு, பிம்பங்கள் மட்டுமே எஞ்சுகின்றன. நிழல் என்பது ஒரு பொருளின் அசல் தன்மையைக் காட்டும் சாட்சி. அந்தச் சாட்சியே தஞ்சம் புகுந்துவிட்டது என்பது, சாட்சியங்கள் அற்ற ஒரு காலத்தின் தகிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
நகரம் ஒரு தார்ச் சட்டியாகத் தவிக்கிறது.
நவீனமயமாக்கல் என்பது முன்னேற்றம் என்ற பிம்பம் பின்உண்மைச் சூழலில் கட்டமைக்கப்படுகிறது. அந்த முன்னேற்றத்தின் விளைவு வெப்பம் மற்றும் தாகம் மட்டுமே. குளிசாதனப் பெட்டிகளின் இரைச்சலுக்குப் பின்னால் ஒரு மனிதன் தாகத்தால் தவிப்பது, வசதிகள் பெருகிய பின்னும் மனிதத் தேவைகள் பூர்த்தியாகாத முரண்பாட்டைப் பேசுகிறது.
இயற்கையை ஒரு இயந்திரப் பொருளாக (செப்புத் தட்டு) உருவகிப்பதன் மூலம், மனிதன் இயற்கையோடு கொண்டிருந்த பிணைப்பு அறுந்துவிட்டதை பிரோஸ்கான் காட்டுகிறார். மழைக்காக பூமி தன் வேர்வையைக் கடனாகக் கேட்பது, இயற்கையின் சமநிலை குலைந்துவிட்டதைப் பறைசாற்றுகிறது. இங்கு வெப்பம் என்பது அது ஒரு வரலாற்றுத் துயரம்.
இந்த இரு கவிதைகளும் வெவ்வேறு களங்களில் இயங்கினாலும், பின்உண்மை என்ற ஒன்றின் உறவை மையமாகக் கொண்டுள்ளன.
தர்க்கம் எதிர் உணர்வு என ஏ.நஸ்புள்ளாஹ் எண்களின் தர்க்கத்தை உடைக்கிறார். பிரோஸ்கான் அறிவியல்பூர்வமான தட்பவெப்ப நிலையை உணர்வுப்பூர்வமான தாகமாக மாற்றுகிறார்.
ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்வின் பெருக்கல் குறியீடு என்பது சிலுவையைப் போலத் தெரிகிறது. அதில் அறையப்பட்டிருப்பது மனிதச் சுதந்திரம். அதாவது, பெருக்கம் அல்லது வளர்ச்சி என்ற பெயரில் மானுட அறம் சிலுவையில் அறையப்படுகிறது. பிரோஸ்கானின் அனல் காற்று ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்கிறது. அந்த ரகசியம், நாம் அழிவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான். பின்உண்மை உலகம் இந்த ரகசியத்தை நமக்குச் சொல்லாமல் மறைக்கிறது.
பின்உண்மை உலகில் தகவல்கள் விற்கப்படுகின்றன. கவிதை விற்க முடியாத ஒரு துக்கத்தைப் பேசுகிறது.
வகுக்க முடியாத ஒரு துக்கத்தை
யாரோடு பகிர்ந்து கொள்வாய்
என்கிறார் ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்
இந்த வரி, பின்உண்மை உலகிற்கு இலக்கியம் விடுக்கும் சவால். எந்த ஒரு நவீனம், எந்த ஒரு புள்ளிவிவரத்தாலும் ஒரு மனிதனின் துக்கத்தைப் பகுக்கவோ அல்லது அளவிடவோ முடியாது. கவிதை மட்டுமே அந்த அளவிட முடியாத இடத்தைத் தொடுகிறது.
அதேபோல், பிரோஸ்கான் குறிப்பிடும்
வெப்பம் என்பது வெறும் தட்பவெப்பமல்ல
அது தீர்க்கப்படாத காலத்தின் தாகம்.
என்ற வரி, வரலாற்றின் தொடர்ச்சியைப் பேசுகிறது. பின்உண்மை உலகம் நிகழ் காலத்தின் பிம்பங்களில் நம்மைச் சிறைவைக்க முயல்கிறது. கவிதை நம்மைப் பல்லாயிரம் காலத்துத் தாகத்தோடு இணைக்கிறது.
ஏ. நஸ்புள்ளாஹ் மற்றும் ஜே. பிரோஸ்கான் ஆகியோரின் கவிதைகள், பின்உண்மைச் சூழலில் சிதைந்து போகும் மனித விழுமியங்களை மீட்க முயல்கின்றன. எண்களின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளும் அதிகாரத்தையும், தகிப்பின் பின்னால் மறைந்து கிடக்கும் தாகத்தையும் இவை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. பின்நவீன கவிதை என்பது பொய்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட உலகில் உண்மையான ஒரு துளியைத் தேடும் பயணம். இந்த இரு கவிதைகளும் அந்தத் தேடலில் வாசகனை ஒரு சக பயணியாக மாற்றுகின்றன.
000
ஏ.நஸ்புள்ளாஹ் 1974
இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் பின்நவீனத்துவக் எழுத்தாளர் ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்
இலங்கை திருகோணமலை மாவட்டம் கிண்ணியாவைப் பிறப்பிடமாக கொண்டவர். இவர்,நாவல், கவிதை,சிறுகதை மற்றும் நாவல்த்துறையில் பின்நவீனத்துவச் சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகின்றார் கிண்ணியா மண்ணிற்கு முதல்முறையாக ‘அரச சாகித்திய அகாதமி’ விருதைப் பெற்றுத்தந்த ‘நான் உமர் கய்யாமின் வாசகன்’.[2022] எனும் கவிதை நூல் இவரது மிகமுக்கிய படைப்பாகும்.
