Author: நடுகல்

எப்போதும் எனக்குள் ஒரு பயம் எங்கே என்னைத் தொலைத்து விடுவீர்களோ என , பார்க்காமல் இருந்து விடக்கூடாதென்று உங்களின் பார்வை

மகிழுந்தில் செல்லும்போது காண்பதுண்டு ; குட்டியானை வண்டியில் லோடு அடிக்கும் மாடுகள் கோமியமும் சாணமும்‌ போட்டபடி ; தான் எங்கே

காடுகளை   நம்முன்னோர்   காத்த   தாலே             காலத்தில்   பருவமழை   பெய்த  தன்று நாடுகளுக்   குள்ளேயும்   மரம்வ   ளர்த்து             நல்லபடி  

பள்ளியில் வரலாற்றுப் பாடத்தை ஆசிரியர் நடத்தும்  போது  ஷாஜஹான்,பாபர்,  அக்பர்,மும்தாஜ், நூர்ஜஹான் என்ற பேர்களைச்  சொல்லக்  கேட்கையில் சந்தோஷமாக இருக்கும்.

என் பெயர் தனியரசி என்கிற ரூத். நான் சொல்லப் போறது என் கதை, ஆமாம் என் கதைதான் ஆனா எழுதப்

ஓர் ஊருல ஒர் உழவர் வாழ்ந்துட்டு வந்தாரு அவர் பேரு நன்னன். ரொம்ப நல்லவர். தன்னோட நிலத்தில் விளையுற எல்லா

“அப்பா அம்மா கிட்ட சொல்லுங்கப்பா. இந்த வாரம் தமிழ் படம் போடுறாங்க. ப்ளீஸ் பா, ப்ளீஸ் பா” என்று அப்பாவின்

பலூன் பாப்பா பலூன் உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? அதை வாங்கி ஊதி, கால்பந்து போன்ற உருண்டையான அதன் வடிவத்தைப் பார்ப்பதிலே உங்களுக்கு

முன்னொரு காலத்தில் சிநோயுமா என்ற சின்னஞ் சிறிய மலையடிவாரக்கிராமத்தில் மினோகிச்சி என்ற இளைஞனும் வயதான அவனது தந்தையும் வாழ்ந்து வந்தனர்.