–கு.ஜெயபிரகாஷ்
இந்திய தத்துவ சிந்தனையின் வரலாற்றில், சுந்தர் சருக்கை ஒரு அரிய இடத்தைப் பெறுகிறார். அவர் மேற்கத்திய தத்துவப் பண்பாட்டிலிருந்தும் பயன்பெற்று, இந்திய ஞான மரபின் ஆழங்களிலும் வேர்கொண்டு, சமகால உலகின் அறிவியல் மற்றும் சமூகக் கேள்விகளுடன் உரையாடும் தனித்துவமான தத்துவ குரலைக் கொண்டுள்ளார். ஒரு தத்துவஞானி, அறிவியல் ஆய்வாளர், மற்றும் சமூக சிந்தனையாளராக அவர் வகிக்கும் பன்முக பாத்திரம், அவரது படைப்புலகை வேறுபடுத்துகிறது.
சருக்கை, அறிவியல் என்பது வெறும் வெளிப்புற உலகைப் பற்றியது அல்ல; அது மனிதனின் அனுபவம், மொழி மற்றும் பார்வையின் கட்டமைப்புகளால் ஆன ஒரு மனிதச் செயல் என்று வலியுறுத்துகிறார். இந்த கருத்தியல் நிலை, அவரை வெறும் அறிவியல் விமர்சகராக அல்ல, மனித நிலை பற்றிய ஒரு ஆழமான சிந்தனையாளராக உயர்த்துகிறது. அவரது பல்வேறு துறைகளை உள்ளடக்கிய ஆய்வு — அறிவியல் தத்துவம் (philosophy of science), அழகியல் தத்துவம் (aesthetics), மொழியியல் தத்துவம் (philosophy of language), மற்றும் சமூக-அரசியல் தத்துவம் — அவரை சமகால இந்திய அறிவுலகில் தனித்துவமான ஒரு குரலாக நிலைநிறுத்துகிறது.
அவரது படைப்புகள் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டாலும், அவற்றில் உள்ள சிந்தனைகள் இந்திய தத்துவ மரபின் ஆழமான வேர்களிலிருந்து வருகின்றன. மேற்கத்திய தத்துவத்தின் analytical precision-ஐயும் இந்திய தத்துவத்தின் experiential depth-ஐயும் இணைக்கும் இந்த முயற்சி, சருக்கையின் மிகப்பெரும் அறிவுசார் சாதனையாகும்.
அவரின் நூல்களில் ஒன்றான “The Cracked Mirror”, அறிவியல் பற்றிய பாரம்பரிய புரிதலை முழுமையாக மறுகட்டமைக்கிறது. கண்ணாடி என்ற உருவகம் மிக ஆழமானது, கண்ணாடி உலகைப் பிரதிபலிக்கிறது என்று நம்புகிறோம்; ஆனால் அது உடைந்திருந்தால்? அப்போது நாம் காண்பது யதார்த்தமா, அல்லது சிதைந்த யதார்த்தமா? இதை அறிவியலுக்கு நேரடியாகப் பயன்படுத்துகிறார் சருக்கை.
“Science does not mirror nature; it creates representations of nature that are shaped by human interests, languages, and social practices.”
இந்த வாக்கியம் சருக்கையின் மையக் கருத்தை அழகாக பிடிக்கிறது. அறிவியல் என்பது மனிதனின் கட்டுமானம். அது பக்கமின்மையின் (objectivity) உச்சம் அல்ல. இந்த கருத்து, அறிவியல் மீதான குருட்டு நம்பிக்கையை ஆரோக்கியமான விமர்சக நோக்கில் மாற்றுகிறது.
“The language of science is not the language of nature; it is the language of scientists who are embedded in social, cultural, and historical contexts.”
இந்த கூற்று, அறிவியல் மொழி பற்றிய ஒரு புரட்சிகரமான நோக்கை முன்வைக்கிறது. அறிவியல் வல்லுனர்கள் சமூக, கலாச்சார மற்றும் வரலாற்று சூழல்களில் வாழ்கின்றனர். இந்த சூழல் அவர்கள் செய்யும் அறிவியலையும் வடிவமைக்கிறது என்பது சருக்கையின் வலுவான வாதம்.
“Objectivity is not a view from nowhere; it is a view from somewhere that has been carefully constructed to appear as if it is from nowhere.”
மிகவும் சக்திவாய்ந்த வாக்கியம், நம்முடைய அறிவியல் புரிதலின் மூலத்தையே கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. ‘எங்கிருந்தும் அல்லாத ஒரு நோக்கு’ என்பது மனிதனுக்கு சாத்தியமில்லை என்ற ஆழமான உண்மையை இது உணர்த்துகிறது.
Philosophy of Symmetry நூலில், சருக்கை கணிதத்திலிருந்து அழகியலுக்கும், அழகியலிலிருந்து மனித அனுபவத்திற்கும் ஒரு தத்துவப் பாலம் அமைக்கிறார். Symmetry என்பது வெறும் கணித கோட்பாடு அல்ல — அது நம் அழகுணர்வின் மூலமாக, நம் உலகை புரிந்துகொள்ளும் விதமாக இயங்குகிறது என்று அவர் நிரூபிக்கிறார்.
“Beauty is not in the eye of the beholder alone; it is a negotiation between the world’s structure and the human capacity to perceive pattern.”
அழகு என்பது முற்றும் subjective அல்ல, முற்றும் objective-ஆலும் அல்ல; அது மனிதனுக்கும் உலகுக்கும் இடையிலான ஒரு ‘பேச்சுவார்த்தை’ என்று சருக்கை கூறுவது மிக நுண்ணிய தத்துவப் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது.
“Symmetry is the bridge between mathematics and aesthetics, between the abstract world of pure form and the lived world of human experience.”
நாம் ஒரு கவிதையில், ஒரு இசை அமைப்பில், ஒரு கட்டடத்தில் அழகை உணர்வது ஏன்? சருக்கை இந்தக் கேள்விக்கு symmetry-யின் கோட்பாட்டை மையமாக வைத்து விடை தேடுகிறார். இயற்கையிலும் கலையிலும் காணும் ஒழுங்கை (pattern) மனித மூளை அங்கீகரிக்கும் திறன் கொண்டது — இந்த அங்கீகாரமே அழகுணர்வின் அடிப்படை என்று அவர் வாதிடுகிறார்.
“The human mind is not a passive recipient of the world; it actively seeks and creates patterns, and it is in this creative act that beauty is born.”
இந்த கருத்து, தமிழ் இலக்கியப் பண்டைய கருத்துகளோடு ஒத்திசைகிறது. தொல்காப்பியம் கூறும் ‘அகம்’ என்ற உள்ளனுபவம் மற்றும் ‘புறம்’ என்ற வெளியனுபவம் ஆகியவை சருக்கையின் symmetry தத்துவத்தில் புதுரூபம் பெறுவதாக இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது.
Following a Prayer என்ற நூல் சருக்கையின் மிகவும் ஆழமான மற்றும் உள்ளூர்ந்த படைப்பாக விளங்குகிறது. பிரார்த்தனை என்பது வெறும் மதச் சடங்கு அல்ல என்று கூறும் அவர், அதை மனிதன் தன்னுடன் நடத்தும் ஒரு உரையாடலாக, ஒரு தத்துவ நிகழ்வாக, மறுவரையறை செய்கிறார்.
“Prayer is not merely an act of supplication; it is a form of self-examination, a conversation with the deepest layers of one’s own being.”
இந்த கூற்று, ஆன்மீகத்தை மதத்திலிருந்து பிரித்து, ஒரு தனிமனித உள்ளனுபவமாக புரிந்துகொள்ள ஒரு புதிய வழியைத் திறக்கிறது. தமிழ் சித்தர்களின் ‘தன்னை அறிதல்’ என்ற மரபோடு இந்த சிந்தனை ஆழமாக ஒத்திசைகிறது.
“Silence is not the absence of language; it is the presence of meaning that language cannot contain.”
இந்த வாக்கியம் சருக்கையின் தத்துவ அழகியலின் உச்சம். மொழி என்பது ஒரு கருவி மட்டுமே — சிலவற்றை சொல்ல அது அவசியம்; ஆனால் வேறு சிலவற்றை சொல்ல மௌனமே சக்திவாய்ந்தது. திருமூலர், திருவள்ளுவர் போன்ற தமிழ் மரபின் சிந்தனையாளர்கள் கூறிய ‘மனம் ஒடுங்கலின்’ நிலையோடு இது ஒத்திசைவதை நாம் காண்கிறோம்.
“The spiritual experience is not beyond reason; it is where reason encounters its own limits and learns humility.”
அறிவும் ஆன்மீகமும் எதிரெதிர் இல்லை — அறிவு தன் எல்லையை உணரும் இடத்திலேயே ஆன்மீக அனுபவம் தொடங்குகிறது என்ற இந்த சிந்தனை, சருக்கையின் மிக முக்கியமான தத்துவப் பங்களிப்பாகும்.
The Social Life of Democracy நூலில், சருக்கை ஜனநாயகத்தை ஒரு அரசியல் அமைப்பின் கோட்பாட்டிலிருந்து மீட்டு, அதை வாழ்வின் ஒரு அனுபவமாக, மனிதர்களுக்கிடையிலான உறவின் ஒரு வடிவமாக மறுகட்டமைக்கிறார்.
“Democracy is not just a system of governance; it is a way of being with others, a practice of recognizing the humanity in those who are different from us.”
இந்த அர்த்தத்தில், ஜனநாயகம் என்பது தேர்தல்கள் மட்டுமல்ல; அது நம் அன்றாட வாழ்வில் மற்றவரை எப்படி நடத்துகிறோம் என்பதிலும் இருக்கிறது. இந்த விரிந்த ஜனநாயக கருத்தாக்கம் சருக்கையின் தனித்துவமான அரசியல் தத்துவ பங்களிப்பாகும்.
“The test of a democracy is not its ability to achieve consensus, but its capacity to sustain meaningful disagreement without destroying the social fabric.”
கருத்து வேறுபாடுகளை அழிக்காமல் தாங்கிக்கொள்ளும் திறனே ஜனநாயகத்தின் உண்மையான பலம் என்று கூறும் இந்த சிந்தனை, இன்றைய உலகிற்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு செய்தியாகும்.
“Citizenship is not merely a legal status; it is a moral commitment to participate in the ongoing conversation about what kind of society we want to be.”
சருக்கையின் நான்கு முக்கிய படைப்புகளையும் ஒரே இழையால் இணைப்பது ‘மனித அனுபவம்’ என்ற கருத்தாகும். அறிவியல் ஆய்வாளன் அனுபவம், கலை ரசிப்பாளன் அனுபவம், ஆன்மீக தேடல் ஒரு அனுபவம், மற்றும் ஜனநாயக குடிமகனாக வாழ்வது ஒரு அனுபவம் — இவை அனைத்தும் மனித வாழ்வின் வெவ்வேறு பரிமாணங்கள்.
இந்த கருத்தில், சருக்கை பிலாசபி அஃப் அனுபவம் (Philosophy of Experience) என்ற ஒரு புதிய தளத்தை உருவாக்குகிறார் — அது ஒரு துறையில் மட்டும் செயல்படாமல், அனைத்து மனித நடவடிக்கைகளையும் ஒரு பொதுவான பார்வையால் இணைக்கிறது.
சருக்கையின் தத்துவத்தில் மொழிக்கு ஒரு முரண்பட்ட நிலை உண்டு — அது அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தும் கருவி; அதே நேரம் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்த இயலாத ஒரு வரம்பும் கூட. அறிவியல் மொழி உலகை அளக்கிறது; கலை மொழி உணர்வை தூண்டுகிறது; பிரார்த்தனை மொழி ஆன்மாவை தொடுகிறது; ஆனால் ஒவ்வொரு மொழியும் தன் எல்லையில் மௌனத்திடம் முறிவடைகிறது.
“Every discipline has its own language, and every language has its own silence — the unspeakable that defines the limits of the speakable.”
“Every discipline has its own language, and every language has its own silence — the unspeakable that defines the limits of the speakable.”
சருக்கையின் தத்துவ தனித்துவம் அவரது இரட்டை மரபு விவாதத்தில் கிடைக்கிறது. ஒரு பக்கம் Hegel, Husserl, Wittgenstein, Merleau-Ponty போன்ற மேற்கத்திய தத்துவஞானிகளுடன் ஆழமான வாதம் புரிகிறார். மறுபக்கம் நாகார்ஜுனா, சங்கரர், திருமூலர் போன்ற இந்திய மரபின் சிந்தனையாளர்களின் அனுபவ தத்துவத்துடன் உரையாடுகிறார்.
இந்த இரு மரபுகளையும் இணைக்கும் முயற்சியில், சருக்கை ஒரு ‘பாலம்’ கட்டுகிறார் — மேற்கத்திய analytical philosophy-யின் கடுமையான தர்க்கத்துடன் இந்திய phenomenology-யின் அனுபவ ஆழத்தை இணைக்கும் பாலம்.
“Indian philosophy has always been a philosophy of experience, not merely a philosophy of argument. This is its greatest strength and its most significant contribution to world philosophy.”
சருக்கையின் நூல்கள் தத்துவ நூல்கள் மட்டுமல்ல; அவை அழகிய உரைநடையில் எழுதப்பட்ட இலக்கியப் படைப்புகளும் கூட. அவரது உருவகங்கள் — ‘உடைந்த கண்ணாடி’, ‘சமச்சீர்மை’, ‘பிரார்த்தனை’ — வெறும் தத்துவக் கோட்பாடுகளாக இல்லாமல், கவிதாத்மக உணர்வை கொண்ட படிமங்களாக செயல்படுகின்றன.
இந்த பண்பு சருக்கையை ஒரு தத்துவ கவிஞராக (Philosopher-Poet) ஆக்குகிறது. திருவள்ளுவர் குறளில் ஒரு குறைந்த வார்த்தைகளில் ஆழமான தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் நேர்த்தியைப் போல, சருக்கை ஒரு உருவகத்தில் ஒரு முழு தத்துவ அமைப்பை உள்ளடக்குகிறார்.
சுந்தர் சருக்கையின் தத்துவ பயணம், ஒரு முடிவை நோக்கி செல்லும் பயணம் அல்ல. அது தொடர்ந்து விரியும் கேள்விகளின் ஓடமாகும். அறிவியல் என்றால் என்ன? அழகு எங்கிருக்கிறது? ஆன்மீகம் மொழிக்கு அப்பால் எங்கிருக்கிறது? ஜனநாயகம் வாழ்வில் எப்படி விரிகிறது? — இந்தக் கேள்விகள் விடை தேடும் முயற்சியில், மனிதன் தன்னையும் தன் உலகையும் அறிகிறான்.
சருக்கையின் மிகப்பெரும் பங்களிப்பு இதுதான்: அவர் நமக்கு பதில்களை அளிப்பதில்லை; ஆனால் சரியான கேள்விகளை கேட்க கற்றுத் தருகிறார். ஒரு உண்மையான தத்துவஞானியின் பணியே அதுதான்.
“Philosophy does not give us answers; it teaches us to ask better questions. And in the asking, we become more fully human.”
மனிதனாக இருப்பது என்பது — அறிவது, உணர்வது, ஆன்மீகம் தேடுவது, சமூகமாக வாழ்வது — இவை அனைத்தும் ஒரே மனித அனுபவத்தின் பல்வேறு முகங்கள். சருக்கை இந்த முகங்களை ஒன்றொன்றாக ஆராய்ந்து, அவை அனைத்தும் ஒரே மூலத்திலிருந்து வருகின்றன என்பதை காட்டுகிறார். அந்த மூலம் — மனித அனுபவம்.
உதவிய நூல்கள்
1. Sarukkai, Sundar. The Cracked Mirror: An Indian Debate on Experience and Theory. Routledge, 2012.
2. Sarukkai, Sundar. Philosophy of Symmetry. Indian Institute of Advanced Study, Shimla, 2004.
3. Sarukkai, Sundar. Following a Prayer: Phenomenology of the Spiritual. Alchemy, 2016.
4. Sarukkai, Sundar. The Social Life of Democracy. Routledge India, 2020.
5. Sarukkai, Sundar. Translating the World: Science and Language. University Press of America, 2002.
6. Sarukkai, Sundar. Indian Philosophy and Philosophy of Science. Motilal Banarsidass, 2005.
7. Husserl, Edmund. Ideas: General Introduction to Pure Phenomenology. Macmillan, 1931.
8. Merleau-Ponty, Maurice. Phenomenology of Perception. Routledge, 2002.
9. Nagarjuna. Mulamadhyamakakarika. Trans. Jay Garfield. Oxford University Press, 1995.
10. Sundar Sarukkai Interview, The Hindu, February 2019. ‘Science as a Human Practice.’
11. Sarukkai, Sundar. Lecture at IIT Bombay, 2015. ‘Indian Philosophy and World Philosophy: A New Dialogue.’
12. Sarukkai, Sundar. Closing Lecture, Manipal University, 2020. ‘The Future of Humanistic Inquiry.’
00
கு.ஜெயபிரகாஷ்,
திருவண்ணாமலை மாவட்டம். “முனைவர்” “சா” என இரண்டு குறுநாவலும் “ஹீராபோரா” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பும் “மரமும் மண்ணுத்தாத்தா” என்ற குழந்தைகளுக்கான அறிவியல் கதைகளும் வெளிவந்திருக்கிறது. உயிரித்தொழில்நுட்பவியல் முனைவர் பட்ட ஆய்வை மேற்கொண்டு வருகிறார். கல்விப்புலத்தில பல சர்வதேச அளவில் பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளும் புத்தகங்களும் வெளிவந்துள்ளது. புழுதி என்ற இணைய இதழை நடத்திவருகிறார்.
