வா.மு.கோமுவின் ரசப்பிரியன் ராசாமணி

-ஏ.எச்.எம்.நவாஷ் (ஈழக்கவி)

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் உலகளாவிய சிறுவர் இலக்கியப் பரப்பு (Global Children’s Literature), வெறும் ‘நீதி போதனை’ (Moral Didacticism) என்ற சுருங்கிய எல்லையிலிருந்து விடுபட்டு, மிகச் சிக்கலான தத்துவார்த்த, அரசியல் மற்றும் சமூகப் படிநிலைகளை விவாதிக்கும் மாற்றுத் தளமாக (Alternative Space) உருவெடுத்துள்ளது. குறிப்பாக, போஸ்ட்-ஹியூமனிசம் (Post-humanism – மனிதமையவாதக் கடப்பு), கஸ்ட்ரோனோமிக் செமியாடிக்ஸ் (Gastronic Semiotics – சுவைசார் குறியீட்டியல்), மற்றும் சப்ஜுகேட்டட் சப்ஜெக்டிவிட்டி (Subjugated Subjectivity – ஒடுக்கப்பட்ட சுயவயத்தன்மை) போன்ற அதிநவீனக் கோட்பாடுகள் இன்று உலகளவில் இலக்கியப் பிரதிகளை மதிப்பிடும் அளவுகோல்களாக மாறியுள்ளன.

வா.மு.கோமுவின் ‘ரசப்பிரியன் ராசாமணி’ (நடுகல்: July 1, 2026) என்ற சிறுகதை, விலங்குலகக் குறியீடுகளின் (Anthropomorphism) வழியே மனித சமூகத்தின் அதிகாரப் படிநிலைகளையும், நிறுவனமயப்பட்ட கண்காணிப்புச் சூழலையும் (Surveillance Society) விவாதிக்கிறது. விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்வியலையும், வினோதங்களையும் மிக யதார்த்தமான மொழியில் எழுதும் வா.மு.கோமு, ‘நடுகல்’ கதையில் விலங்குலகை ஒரு குறியீட்டுத் தளமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். உலக இலக்கியப் பரப்பில், காடு என்பது பெரும்பாலும் நாகரிகமற்ற, விதிகளற்ற ஒரு சுதந்திர வெளியின் (Wilderness/Chaos) குறியீடாகவே பார்க்கப்பட்டு வந்துள்ளது. ஆனால், சமகால லத்தீன் அமெரிக்க மற்றும் ஆப்பிரிக்க விளிம்புநிலை இலக்கியங்களைப் போல, வா.மு.கோமுவும் இக்கதையில் காட்டை ஒரு ‘கண்காணிப்புச் சமூகமாக’ (Surveillance Society) மாற்றியமைக்கிறார். காட்டின் விதிகளுக்குள் அடங்க மறுக்கும் ஒரு குட்டி ஆன்மா, ‘தக்காளி ரசம்’ என்ற மனிதச் சுவையின் வழியே தன் தனித்துவத்தைப் பிரகடனம் செய்வதும், இறுதியில் அந்த அடையாள அரசியலே (Identity Politics) வன்முறையான லேபிளிங் (Labeling) மூலம் நசுக்கப்படுவதும் இக்கதையை ஒரு தத்துவார்த்தப் பிரதியாக உயர்த்துகிறது.

இக்கட்டுரை, கரடிக்குட்டியான ராசாமணியின் தக்காளி ரசத்தின் மீதான ஈர்ப்பை, வெறும் உணவுப் பழக்கமாக அன்றி, தனித்துவ அடையாளத்திற்கான அகப் போராட்டமாக முன்வைக்கிறது. சிக்மண்ட் பிராய்டின் உளப்பகுப்பாய்வு, ஹோவர்ட் பெக்கரின் லேபிளிங் கோட்பாடு, மிஷேல் ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாடு ஆகியவற்றின் ஒளியில், இக்கதை எவ்வாறு ஒரு குழந்தையின் தனித்துவமான ஆன்மா சமூக விதிகளால் பலியிடப்படுவதைச் சித்தரிக்கிறது என்பதை பகுப்பாய்வோம்.

பகுதி 1: அறிமுகம்

1.1 குபேர வனக்காடு: நிறுவனமயப்பட்ட சமூகத்தின் நகல் (

   The Institutionalized Jungle)

உலக இலக்கிய மரபில் ஈசாப் கதைகள் (Aesop’s Fables) முதல் ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் ‘விலங்குப் பண்ணை’ (Animal Farm) வரை விலங்குகளை மனிதமயமாக்கும் உத்தி (Anthropomorphism) என்பது அரசியல் மற்றும் சமூக விமர்சனங்களுக்கான முதன்மைக் கருவியாகவே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. வா.மு.கோமு இக்கதையில் கட்டமைக்கும் ‘குபேர வனக்காடு’ அதன் இயற்கை வளம் சார்ந்த இயல்பைக் கடந்து, சட்ட திட்டங்கள், குற்றவியல் தண்டனைகள் மற்றும் நிறுவன அமைப்புகளைக் கொண்ட ஒரு பிற்கால நவீனத்துவ மனித சமூகத்தின் (Late-Modern Human Society) நகலாகத் திகழ்கிறது.

இங்குள்ள ‘மரத்தடிப் பள்ளிகள்’, ‘மதிய உணவுப் போசிகள்’, ‘வன அதிகாரிகள்’ போன்ற கூறுகள், காட்டின் சுதந்திரத் தன்மையை ஒடுக்கி, அதை ஒரு கடுமையான ஒழுங்குமுறைக்கு உட்பட்ட நிலப்பரப்பாக (Disciplined Territory) மாற்றுகின்றன.

1.2 சுவைசார் அழகியலும் தனித்துவத் தேடலும்

   (Gastronomic Semiotics)

இலக்கியக் கோட்பாடுகளில் ‘உணவுசார் அழகியல்’ (Gastronomic Aesthetics) என்பது வர்க்கம், இனம் மற்றும் கலாச்சார அடையாளங்களைக் குறிக்கப் பயன்படும் ஒரு குறியீடாகும். இக்கதையில், காட்டின் பொதுவான உணவு விதியான ‘தேன்’ என்பதை விடுத்து, கரடிக்குட்டியான ராசாமணி ‘தக்காளி ரசம்’ என்ற மனிதர்களுக்குரிய சுவையைத் தேடுவது ஒரு பண்பாட்டு முரண் (Cultural Irony) ஆகும்.

அவன் முதன்முதலில் நாவில் சுவைத்த அந்தத் தக்காளி ரசம், அவனது அக உலகைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாக மாறுகிறது. சுவையின் வழியே ஓர் ஆளுமை தன்னைத் தனித்துவப்படுத்திக் கொள்ள முனையும் இந்த அழகியல், லாரா எஸ்குய்வலின் Like Water for Chocolate போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற நாவல்களில் சுவைகள் எவ்வாறு உணர்வுகளின் மொழியாக மாறுகின்றனவோ, அதே போன்றதொரு குறியீட்டுத் தன்மையை இக்கதையிலும் உருவாக்குகிறது.

பகுதி 2: சிறுவர் உளவியல் மற்றும் நனவிலிப் பகுப்பாய்வு

        (Child Psychology & Psychoanalysis)

2.1 விருப்பத்தேக்கமும் உணர்வுசார் பாதுகாப்பும்

   (Freudian Fixation & Emotional Comfort)

சிக்மண்ட் பிராய்டின் (Sigmund Freud) உளப்பகுப்பாய்வுக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு குழந்தையின் ஆரம்பகால வளர்ச்சிக் கட்டத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருள் அல்லது சுவையின் மீது ஏற்படும் அசாத்தியப் பற்று ‘தேக்கம்’ (Fixation) எனப்படுகிறது. ராசாமணியின் ரசப் பிரியம் என்பது வெறும் நாக்குச் சுவை சார்ந்தது அல்ல; அது அவனது அகம் தேடும் உணர்வுசார் பாதுகாப்பு (Emotional Comfort) மற்றும் அவனது தனித்துவத்தின் வெளிப்பாடு.

தாய் கொடுத்தனுப்பும் தேனைக் கண்டு அவன் அழுவது, காட்டின் பொதுப்படையான விதிகளுக்கு (General Norms) அவனது அகம் உட்பட மறுப்பதன் குறியீடாகும்.

2.2 சமூகப் பெயரிடலும் அடையாள வன்முறையும்

   (Labeling Theory & Social Stigmatization)

சமூகவியல் அறிஞர் ஹோவர்ட் பெக்கரின் (Howard Becker) ‘லேபிளிங் கோட்பாடு’ (Labeling Theory) இக்கதையின் தலைப்பிற்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் மிகத் துல்லியமாகப் பொருந்துகிறது. சமூகம் தனது விதிகளிலிருந்து மாறுபடும் ஒரு தனிமனிதனை எவ்வாறு ‘விலகலாளர்’ (Deviant) என்று முத்திரை குத்தி, அவனது அடையாளத்தைச் சுருக்குகிறது என்பதை இக்கோட்பாடு விளக்குகிறது.

கதையின் தலைப்பான ‘ரசப்பிரியன் ராசாமணி’ என்பது அவனது அகவயமான ஆசை என்றால், சமூகம் அவனுக்குச் சூட்டும் பெயர் ‘ரசப்பைத்தியம் ராசாமணி’. கொடுமையின் உச்சமாக, அவனது தாயே அவனை “போடா ரசப்பைத்தியம்” என்று அழைக்கும்போது, அவமதிப்பு என்பது நிறுவனமயமாகி அவனது குடும்பத்துக்குள்ளும் ஊடுருவுகிறது. இது ஒரு குழந்தையின் சுயமதிப்பை (Self-esteem) அடியோடு சிதைக்கும் மறைமுக உளவியல் வன்முறையாகும்.

2.3 அதிர்ச்சிசார் ஆசைத்துறப்பு

   (Traumatic Renunciation)

கதையின் முடிவில் ராசாமணி ரசம் குடிக்கும் பழக்கத்தையே கைவிடுகிறான். பல பாரம்பரியச் சிறுவர் கதைகளில் இதனை ஒரு ‘வளர்ச்சி’யாக அல்லது ‘ஒழுங்குமுறைக்கு வருதலாக’ சித்தரிப்பார்கள். ஆனால், அதிநவீன உளவியல் தளத்தில் இது ‘அதிர்ச்சிசார் ஆசைத்துறப்பு’ (Traumatic Renunciation) ஆகும்.

அழைப்பில்லாத திருமண பந்தியில் பசியோடு இலை விரித்து, அவமதிப்புகளைச் சந்தித்து, இறுதியில் ஒரு துளி ரசமும் கிடைக்காமல் காட்டின் இருளுக்குள் ஓடிவரும் அவனது மனநிலை, அவனுக்குள் ஒரு மாபெரும் அக அதிர்ச்சியை (Trauma) ஏற்படுகிறது. இந்த அதிர்ச்சியின் விளைவாகவே அவன் தன் ஆசையைக் கொல்கிறான்.

பகுதி 3: அதிகார அமைப்பும் கண்காணிப்புச் சமூகமும்

        (Foucault’s Panopticism & Class Structure)

3.1 கையாளுதலும் கடுமையான தண்டனைகளும்

   (Discipline and Punish)

மிஷேல் ஃபூக்கோவின் (Michel Foucault) Discipline and Punish என்ற தத்துவ நூல் காட்டும் அதிகார அமைப்பின் அத்தனை கூறுகளும் குபேர வனக்காட்டில் உள்ளன. திருட்டுக்கான தண்டனை மிகக் கொடூரமானது: ஆலமரத்தில் தலைகீழாக மூன்று நாட்கள் அன்ன ஆகாரமின்றித் தொங்கவிடப்படுவது.

இங்கு, ராசாமணியின் தந்தை கரடியாரே அந்த அதிகாரத்தின் உச்சபட்ச முகவராக (Forest Officer) இருக்கிறார். தன் தந்தையின் அதிகாரம் குறித்தும், காட்டின் சட்டங்கள் குறித்தும் ராசாமணிக்கு இருக்கும் பயமே அவனது குழந்தைமையின் சுதந்திரத்தை முடக்குகிறது.

3.2 பந்தயக் களமும் உழைப்புச் சுரண்டலும்

   (Class Division & Subjugated Labor)

திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழையும் ராசாமணி, பந்தியில் இலை விரிக்கும் வேலையாட்களில் ஒருவனாக மாறும் இடம் வர்க்க முரண்களின் வெளிப்பாடு. அவனது பள்ளி நண்பனான குரங்கான், அவனது இந்த நிலையைப் பார்த்து, “இலை போடுற வேலைக்கி சேர்ந்துட்டியா? சம்பளம் எவ்ளோ? …ரசப்பைத்தியமுங்கறது செரியாத்தான் போச்சுடா!” என்று கேலி செய்யும் இடம், குழந்தைகளின் உலகிற்குள்ளும் பெரியவர்களின் வர்க்கப் படிநிலையும் (Class Hierarchy) எவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவியுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

ரசத்தின் மீதுள்ள பேராசையினால், அவன் ஒரு சுரண்டப்படும் உழைப்பாளியாக (Subjugated Laborer) மாறத் துணிகிறான்; ஆயினும் அவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

பகுதி 4: மொழியும் குறியீட்டு அழகியலும்

        (Aesthetics and Semiotics)

வா.மு.கோமுவின் மொழி நடை, சிறுவர் இலக்கியத்திற்குரிய எளிய சொல்லாடல்களையும், அதே நேரத்தில் குறியீட்டுத் தன்மைகளையும் ஏககாலத்தில் கடத்துகிறது.

• மிருகக் குறியீடுகளின் முரண் (Anthropomorphism):

விலங்குகளை மனிதமயமாக்கும் உத்தி உலக இலக்கியங்களில் (ஈசாப் கதைகள் முதல் ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் Animal Farm வரை) பழமையானது. இக்கதையில், காட்டின் அரசனான சிங்கத்தின் குட்டிகள் பச்சைக் கறியை உண்ண, கரடிக்குட்டியான ராசாமணி மனிதர்களின் உணவான ‘ரசம்’ கேட்டு அழுவது ஒரு மிகச்சிறந்த பண்பாட்டு முரண் (Cultural Irony) ஆகும்.

• மனித மிருகம்: பழமொழிப் பயன்பாடு:

“மனுச மிருகத்துக்கு பசி வந்தாலும் எருக்கலைபால் குடிக்காது!”

என்ற வரி, கதையின் அழகியலை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்குமான எல்லைக்கோடு இங்கே அழிகிறது.

• சுவைசார் அழகியல் (Gastronomic Aesthetics):

பச்சைப்புளி ரசம், தக்காளி ரசம் என சுவைகளின் வழியே ஒரு கதையின் நிலப்பரப்பையும், உணர்வுகளையும் கடத்தும் கலை அண்மைய உலக இலக்கியங்களில் (உதாரணமாக: லாவுரா எஸ்குயினின் Like Water for Chocolate) பெரிதும் பேசப்படுகிறது. இக்கதையில் ரசத்தின் வாசனை ராசாமணியின் ஏமாற்றத்தின் குறியீடாக மாறுகிறது.

பகுதி 5: சர்வதேச ஒப்பாய்வுக் களம்

        (International Comparative Literary Analysis)

வா.மு.கோமுவின் இக்கதையின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள, உலகளாவிய மூன்று முதன்மைப் படைப்புகளுடன் இதனை ஒப்பிட்டு ஆராய வேண்டியது அவசியமாகிறது:

5.1 சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் ‘ஆலிவர் ட்விஸ்ட்’

   (Oliver Twist by Charles Dickens) – வர்க்கமும் ஏக்கமும்

ஆலிவர் ட்விஸ்ட் சிறுவர் காப்பகத்தில் பசியின் கொடுமையால், தன் தட்டை ஏந்தி, அதிகார வர்க்கத்தின் முன்னால் நின்று “இன்னும் கொஞ்சம் கூழ் வேண்டும்” (Please, sir, I want some more) என்று கேட்பான். அது அந்த அதிகார அமைப்பிற்குப் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தரும்; அவன் தண்டிக்கப்படுவான்.

இங்கு ராசாமணி ரசத்திற்காக ஏங்குவதும், திருமண பந்தியில் ரசம் தீர்ந்துவிட்டதாகப் பெரியவர் சொல்லும்போது, “ரசப் பக்கெட்டுல ஒன்னுமில்லீங்களே பெரியவரே!” என்று அழுதுகொண்டே சொல்வதும் ஒன்றுதான். இரண்டுமே அதிகார அமைப்பின் முன்னால் எளிய குழந்தைமை தன் தேவையை யாசித்து நிற்கும் அவலப் புள்ளிகள்.

5.2 மாரிஸ் செண்டக்கின் ‘வேர் தி வைல்ட் திங்ஸ் ஆர்’

   (Where the Wild Things Are by Maurice Sendak) – இருளும் விடுதலையும்

மாரிஸ் செண்டக்கின் புகழ்பெற்ற இக்கதையில் மேக்ஸ் என்ற சிறுவன் தாயோடு கோபித்துக்கொண்டு தன் கற்பனைக் காடுகளுக்குள் சென்று, அங்குக் காட்டு மிருகங்களின் அரசனாக மாறி, பின் மீண்டும் தன் அறைக்குத் திரும்புவான். அங்கு அவனது மதிய உணவு சூடாகக் காத்திருக்கும்.

ஆனால், ‘நடுகல்’ கதையில் தலைகீழாக நடக்கிறது. ராசாமணி காட்டின் யதார்த்தத்திலிருந்து தப்பித்துத் திருமண மண்டபத்திற்குச் சென்று, ஏமாற்றமடைந்து, காட்டின் இருளுக்குள் ஓடி வருகிறான். அவனுக்கு இங்குத் திரும்புதலில் எந்த ஆறுதலும் இல்லை; மாறாக, தன் விருப்பத்தையே பலியிடும் ஒரு போலிச் சமரசம் மட்டுமே நிகழ்கிறது.

5.3 பிரான்ஸ் காஃப்காவின் ‘உருமாற்றம்’

   (The Metamorphosis by Franz Kafka) – இயந்திரமயமாதல்

காஃப்காவின் கிரிகோர் சாம்சா ஒரு நாள் காலை வண்டாக உருமாறுவான். அது அவனது அகத்தின் தனிமையின் வெளிப்பாடு. அதிநவீன தளத்தில், ராசாமணியின் ஆசைத் துறப்பு என்பது அவனது இயல்பான ‘கரடி’ என்ற நிலையிலிருந்து, சமூகத்தின் சட்டதிட்டங்களுக்குப் பணியும் ஒரு ‘இயந்திரமாக’ மாறும் உருமாற்றம் (Metamorphosis) ஆகும். சமூகம் விரும்பும் ஒரு ‘ஒழுக்கமான’ கரடிக்குட்டியாக மாற அவன் தன் ஆன்மாவைப் பலியிடுகிறான்.

அட்டவணை:

பகுதி 6: இதழியல் பதிவும் குறியீட்டு முடிவும்

        (Socio-Cultural Context & Semiotic Conclusion)

6.1 ‘நடுகல்’ சஞ்சிகையின் சமூகப் பங்களிப்பு

   (The Journal ‘Nadugal’ as a Witness)

இக்கதை ‘நடுகல்’ என்ற சஞ்சிகையில் வெளிவந்தது என்பது இதன் உள்ளடக்கத்திற்கு இன்னும் ஒரு கூடுதல் வரலாற்றுப் பரிமாணத்தைத் தருகிறது. நடுகல் என்பது மாண்ட வீரர்களின் நினைவைப் பதிவு செய்யும் சின்னம். இக்கதை வெளியான சஞ்சிகையின் பெயரே, காட்டின் அதிகார அமைப்பால் நசுக்கப்பட்ட, கொல்லப்பட்ட ராசாமணியின் குழந்தைமைக்கான ஒரு ‘ஆவணப் பதிவாகவும்’ ‘நினைவுக் கல்லாகவும்’ (Socio-Historical Document) மறைமுகமாக உருவெடுக்கிறது.

6.2 இறுதி வரியின் முரண்பாடான அமைதி

   (The Irony of the Final Verdict)

“அன்றிலிருந்து ராசாமணி ரசம் குடிக்கும் பழக்கத்தையே கைவிட்டு விட்டான். அம்மாவுக்கும் நிம்மதியானது!”

என்ற கதையின் இறுதி வரி, ஒரு மாபெரும் சமூகத் துயரத்தின் குறியீடு. ஒரு குழந்தையின் தனித்துவம் கொல்லப்படும்போது இந்தச் சமூகம் (தாய் என்ற நிறுவன அமைப்பின் வழியே) ‘அப்பாடா, ஒழுங்காகிவிட்டான்; அவனது பைத்தியம் குணமாகிவிட்டது’ என்று நிம்மதியடைகிறது. இந்த நிம்மதி என்பது உண்மையில் ஒரு சுடுகாட்டின் அமைதி. சமூகம் தனக்கு உகந்தவாறு குழந்தைகளை ‘வடிவமைக்கும்’ (Social Conditioning) வன்முறையின் வெற்றியாகவே இது முடிகிறது.

முடிவுரை (Conclusion)

வா.மு.கோமுவின் ‘ரசப்பிரியன் ராசாமணி’, குழந்தைகளைத் தங்களின் விருப்பப்படி செதுக்க நினைக்கும் பெரியவர்களின் உலகதிகாரத்திற்கு எதிரான ஒரு நவீனக் குறியீட்டுப் படைப்பு. உலகளவில் பேசப்படும் அதிகாரக் கோட்பாடுகளையும், உளவியல் சிக்கல்களையும் மிக எளிய தக்காளி ரசத்தின் வழியே கடத்தியதில் இக்கதை சர்வதேசத் தரத்திலான ஓர் உன்னதப் பேராய்வுக் களமாக மிளிர்கிறது.

000

பெயர்             : ஏ.எச்.எம்.நவாஷ்

புனைப்பெயர்       : ஈழக்கவி

சேவை            : பேராதனைனைப் பல்கலைகழக மெய்யியல் துறை

                   முன்னாள் விரிவுரையாளர்,

                   ஓய்வுநிலை அதிபர்.

படைப்புத்துறை    : கவிதை, விமர்சனம், ஆய்வு

நூல்கள்           : 16 (வெளிவந்துள்ளன)

மற்ற பதிவுகள்

ஈழக்கவி கவிதைகள்

ஈழக்கவி கவிதைகள்

பச்சை ஆவிகளின் பிரார்த்தனை: ஒரு மெட்டா-காவியம்

திரை திரும்பிய இரவு: ஒரு அரசியல் சாசனம்