கவிஞர் டீன் கபூரின் ‘குரோட்டன் அழகி’:
ஒரு காலவோட்ட முழுமையான மீள்வாசிப்பு
–மய்யக் கருவிழி
முகவுரை
ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் 1990களின் தொடக்கம் என்பது இடப்பெயர்வுகள், மரணங்கள், வன்முறைகள் மற்றும் துப்பாக்கி முழக்கங்களால் தேசம் சல்லடையாக மாறிய ஒரு துயரமிகு காலப்பகுதியாகும். இத்தகையதொரு போர்க்காலப் பின்புலத்தில், 1994 ஆம் ஆண்டு முனைப்பு வெளியீடாக வந்த கவிஞர் டீன் கபூரின் முதலாவது கவிதைத் தொகுதியான ‘குரோட்டன் அழகி’, ஈழத்துக் கவிதை வரலாற்றில் மிக விநோதமான, அதேவேளை காத்திரமான ஒரு அமைதிப் பதிவாகும்.
முன்னோடி எழுத்தாளர் உமாவரதராஜனின் கறாரான முன்னுரை, கவிஞர் அலறியின் (2011) பிற்கால ஆழமான வாசிப்பு, மருதூர் பாரியின் வாழ்த்துரை மற்றும் கவிஞரின் சுய வாக்குமூலம் ஆகியவற்றின் பின்னணியில், இத்தொகுப்பில் உள்ள 32 கவிதைகளையும் முழுமையாக உள்வாங்கி, அதன் அழகியல், மொழிப் பிரயோகம், வரலாற்றுப் பெறுமதி மற்றும் காலமாற்றத்தில் இதன் வகைமை நிலை குறித்து விரிவாக ஆராய்கிறது இக்கட்டுரை.
1. போரின் நிழலும் பாடுபொருள் தனித்துவமும்
90களின் ஈழத்துக் கவிதைகள் பெரும்பாலும் போரின் பேரிரைச்சலையும், வன்முறையையும், நேரடி அரசியல் குமுறல்களையும் முதன்மைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டிருந்தன.
ஆனால், டீன் கபூரோ அந்தப் பேரிரைச்சலில் இருந்து விலகி, தன் கிராமத்து எல்லைகளுக்குள் (மருதமுனை) பயணிக்கிறார்.
உமாவரதராஜன் குறிப்பிடுவது போல, “தமிழ்நாட்டின் புதுக்கவிதை உலகின் மூவேந்தர்களுக்கும் (வைரமுத்து, மு. மேத்தா, அப்துல் ரஹ்மான்) கப்பம் கட்டி சொற்சிலம்பம் ஆடும் இளவரசர்கள் நிறையப்பேர் இருந்த காலத்தில்”, எந்தவித அலங்காரங்களும் சோடனைகளும் இல்லாத கவிதைகளை டீன் கபூர் எழுதினார்.
இருப்பினும், இக்கவிதைகள் போர்க்காலச் சூழலை முற்றிலும் துறந்துவிடவில்லை. கவிஞர் அலறி சுட்டிக்காட்டுவது போல, சூழலின் அச்சுறுத்தலும் வலியும் மிக நுட்பமாக, யதார்த்தமாக இக்கவிதைகளில் எட்டிப்பார்க்கின்றன:
“இளமை முறுக்கேறி
ஊர் சுற்றிவரும் பருவத்தில்
அடுத்த ஊர் அலரிமரச் சந்திக்கு
அடுத்தாப் போல் உள்ள முடக்குத் தெருவில்
அதிரடியின் பதிலடியில் அகப்பட்டு.” (மூன்று பராயங்கள்)
இங்கு ‘அதிரடியின் பதிலடி’ என்பது அன்றைய கால இராணுவ, இயக்க மோதல்களின் எளிய மனிதர்கள் மீதான தாக்கத்தை எவ்வித தத்துவக் குறியீடுகளுமின்றி நேரடியாகப் பேசுகிறது.
அதேபோல, ‘காற்று -மழை – நான்’ கவிதையில் வரும் வரிகள், அன்றைய அன்றாட வாழ்வின் அமானுஷ்ய அச்சுறுத்தலை அமைதியாகப் பதிவு செய்கின்றன:
“கறை படிந்திருக்கும் தெருவைக் கழுவிப் போகையில்
அவ்விடத்தில் நாளையும் ஒரு கொலை விழக் கூடும்.”
மண்ணை மயானமாக்கும் மனிதன், மறுபுறம் மல்லிகையின் அழகை ரசிக்கும் முரணை ‘அறிவு’ கவிதையிலும் கவிஞர் தொட்டுச் செல்கிறார்.
2. வட்டார வழக்கும் அசல் ஒலிச்சித்திரங்களும்
‘குரோட்டன் அழகி’ தொகுப்பின் ஆகப்பெரும் பலம் அதன் கிழக்கிலங்கை (அம்பாறை/மருதமுனை) வட்டார வழக்குச் சொற்களும் உழைப்பாளர் வாழ்வியலும் ஆகும்.
செயற்கையான கவித்துவ மொழியைத் தவிர்த்து, மக்கள் பேசும் எளிய மொழியிலேயே கவிதையை நகர்த்துகிறார்.
மண்டியிழுத்து, கமத்துக்காடு, பெரியடம்பர் காக்கா, ஓதப்பள்ளி, தங்கச்சும்மா, ஒத்தாப்பு, அலுக்குலுத்து, கிரந்தி, கோசுவே வம்மி, குவாடம், சவளும், கொடுகிப்போய், மூசாப்பு போன்ற அசல் சொற்கள் இக்கவிதைகளுக்கு அசல் தன்மையையும், மண்ணின் மணத்தையும் தருகின்றன.
‘எங்களூரில்’ கவிதையில் நெற்கதிர் பறிக்கும் குருவிகளுக்கு, பாலகர்களின் ‘ஹய்யா’ சத்தமும், கடலில் மீன்பிடிக்கும் செம்படவர்களின் “ஓடிலேய்…. ஏலா…….. ஏலா…… ஏலேலோ… ஏலோலோவடி…” என்ற அம்பா பாடலும், தறியில் நெய்யும் சேணியர்களின் “தக்கடி…. புக்கடி…. கிசுக்கட்டம்…… புசுக்கட்டம்…….” என்ற ஓசைகளும் கவிதையை வெறும் சொற்களாக அன்றி, ஒரு வாழும் ஒலிச்சித்திரமாக மாற்றுகின்றன.
உழைக்கும் மக்களின் வியர்வையையும் வாழ்வையும் பேசும் இக்கவிதைகள் ஈழத்து மானுடவியலின் முக்கிய ஆவணங்கள் ஆகும்.
‘எங்களூரில்’ கவிதையின் உழைப்புப் பாடல்களோடு, ‘ஒட்டிக்கிழங்குக்காரி’ கவிதை கிராமிய வாழ்வியலின் வறுமையையும் எளிய மனிதர்களின் மருத்துவ அறிவையும் பேசுகிறது. குளத்தில் ஒட்டிக்கிழங்கு பிடுங்கி, சேற்றில் நின்று, பின் ஊர் ஊராகக் கூவி விற்றுப் பசியாறும் ஒரு கிழவியின் வாழ்வைச் சொல்லும் போதே, அவளது நாட்டு வைத்திய முறையையும் கவிஞர் பதிவு செய்கிறார்.
அதேபோல், ‘மேட்டு வட்டையும் அதன் பக்கத்து குளமும்’ கவிதையில் மாரிகாலத்தில் சமுத்திரமாய் மாறும் மூன்றடி ஆழக் குளமும், கோடையில் வறட்சியில் காய்ந்துபோகும் மேட்டுவட்டை நெல் வயல்களும், நிந்தவூர் அரிசிக்காரியின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் எளிய மக்களின் வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தையும், உழவுத் தொழிலின் பின்னடைவையும் அப்பட்டமாக விவரிக்கிறது.
3. இயற்கையின் கூறுகளும் அஃறிணைப் பொருட்களுடனான உரையாடலும்
கவிஞரின் கவிதை உலகம் மனிதர்களைத் தாண்டி பறவைகள், பிராணிகள், மரங்கள் என இயற்கையின் சகல கூறுகளையும் தழுவி நிற்கிறது. உமாவரதராஜன் கூறுவது போல, ஆரம்பகாலப் புகைப்படக் கலைஞன் போல எதையேனும் காட்சிப்படுத்த வேண்டும் என்ற துருதுருத்த விரல்கள் கவிஞரிடம் உள்ளன.
தாவரங்களின் உலகம்:
‘அந்த மரங்கள்’ கவிதையில் பனை மரம், புளிய மரம், நிழல் வாகை, தென்னை, ஆலமரம் என ஒவ்வொன்றின் இயல்பையும் காட்சிப்படுத்துகிறார்.
பெருமழையில் நனைந்து கோழி போலக் கொடுகி நிற்கும் ‘அந்த டாவுள் மரம்’, ‘நெருப்பு வாகை’, கன்னி போன்ற அழகிய ‘மஞ்சள் முணா’, மற்றும் ‘கோசுவே வம்மி’, ‘மாமரத்துக் காற்று’ போன்ற கவிதைகள் மரங்களை மனிதர்களின் உற்ற தோழர்களாக மாற்றுகின்றன.
பிராணிகளின் ஆன்மா:
‘வளர்ப்பு நாய்’ கவிதையில் கிழடாகிப்போன நாயின் நிலையை யதார்த்தமாகப் பேசும் கவிஞர், ‘தென்னையின் காகம்’ கவிதையில் காகத்தைத் தன் உயிராகவும், தன் இதயத்தின் அங்கமாகவும் மாற்றி அதற்குத் திருமண வாழ்த்துச் சொல்லி ஓலை அனுப்பக் கேட்கிறார்: “காகமே! என் இனிய நண்பனே! தென்னையின் வட்டுக்குள் உன் திருமணம் சிறப்பாக நடப்பதற்கும்… எனது ஒரு கோடி ஆசிகள்.”
சுதந்திரத்தின் ஏக்கம்:
‘உள்ளூர் பட்சிகள்’ கவிதையில் கொட்டைப்பாக்கான், அடைக்கிலன், மரங்கொத்தி, மைனா ஆகிய பறவைகளின் வாழ்விடங்களைச் சொல்லிவிட்டு, கூண்டுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கும் கிளியின் தவிப்பைப் பேசும் போது, அது ஒட்டுமொத்த மனிதச் சுதந்திரத்தின் ஏக்கமாக மாறுகிறது.
மரங்களின் வரிசையில், ‘மஞ்சள் முணா’ கவிதை ஒரு கன்னிப் பெண்ணைப் போன்ற அழகிய மஞ்சள் முணா மரத்தின் தோற்றத்தையும், காலமாற்றத்தில் அதன் அழிவையும் பேசுகிறது. மரங்களை வெறும் நிழல் தரும் பொருளாகப் பார்க்காமல், அவற்றுடன் உணர்வுப்பூர்வமாக உரையாடுகிறார் கவிஞர்.
இயற்கையின் அஃறிணைப் பொருட்கள் மனித வாழ்வோடு கலந்திருப்பதை ‘மேகம்’ கவிதை காட்டுகிறது. வானம் முழுக்கக் கறுத்துத் திரண்டு பரவிக் கிடக்கும் மேகக் கூட்டங்கள், எப்போது மழையாகப் பொழியும் என்ற எதிர்பார்ப்பையும், அது மனிதர்களின் அகத்தில் ஏற்படுத்தும் அமைதியையும் ஏககாலத்தில் விவரிக்கிறது.
4. பால்ய நினைவுகளின் மீட்பும் அக அழகியலும்
கடந்த காலப் பால்யத்தை நோக்கிய ஏக்கம் (Nostalgia) இத்தொகுப்பு முழுவதிலும் பரவிக் கிடக்கிறது. ‘மீண்டும் வராதா?’ கவிதையில், ஓதப்பள்ளிக்கு (குர்ஆன் மதப்பள்ளி) போகாமல் ஒழுங்கைகளுக்குள் ஒளிப்பது, வாப்பாவின் பிரம்படிக்கு அஞ்சி உம்மாவின் மடியில் தஞ்சமடைவது, எம்.ஜி.ஆர் படம் பார்க்கக் காசு திருடுவது என எளிய கிராமத்துச் சிறுவனின் உலகத்தை அசைபோடுகிறார்.
‘கொய்யாப்பூக் கவிதைகள்’ மற்றும் ‘கள்ளன் விளையாட்டு’ ஆகியவற்றில் கிராமத்துப் பிள்ளைகளின் நிலாச்சோற்று விளையாட்டுகளும், “ஒன்று, உமறுக்குக் கொண்டு… இரண்டு, இரட்டைப்பட்டுச் சேலை…” போன்ற நாட்டுப்புற விளையாட்டுப் பாட்டு வடிவங்களும் கவிஞரின் மாறாத குழந்தை மனதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
கவிஞர் தனது சுய வாக்குமூலத்தில், “என் கவிதைகளை சாந்தமான ஒரு பெண்ணின் பார்வைக்கு ஒப்பானதாய்க் காண விரும்புகின்றேன்” என்று குறிப்பிடுவது இத்தொகுப்பில் சாத்தியமாகி இருக்கிறது.
‘பூப்பெய்தல்’ கவிதையில் தறி நெய்யும் பெண்ணின் உழைப்பையும், அவள் பூப்பெய்திய பின் நிலவும் அவளின் இன்மையையும் சறுக்கால், நிலையடி போன்ற தறி உபகரணங்களின் வழியே குறியீடாக்குகிறார்.
‘நடுவுற்ற சாமம்’ மற்றும் ‘அந்தி வேளை’ கவிதைகளில் நள்ளிரவில் சிறுநீர் கழிக்க எழும் போது ஏற்படும் அமானுஷ்ய பயமும், அதேநேரம் நினைவில் வந்துபோகும், இன்று இன்னொருவனுக்குத் தாலியேறிய காதலியின் நினைவும் மனித மனதின் விசித்திரப் பக்கங்களை இயல்பாகப் பேசுகின்றன.
‘குரோட்டன் அழகி’ என்ற தலைப்புக் கவிதையில், பெண்ணையும் குரோட்டன் தாவரத்தையும் ஒப்பிட்டு, அவளது சோடனையற்ற அசல் அழகைக் கொண்டாடுகிறார்.
5. பருவநிலை மாற்றமும் வாழ்வியல் அசைவுகளும்
ஈழத்து கிராமப்புறங்களின் பருவநிலை மாற்றங்கள் மனித வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை இத்தொகுப்பு அணு அணுவாகப் பின்தொடர்கிறது.
‘ஓர் அடைமழை காலம்’ மற்றும் ‘ஒரு மார்கழி இரவு’ கவிதைகள் மழைக்காலத்தின் படுகுழிகள், தவளைகளின் இசைவிருந்து, ஒழுகும் ஓலைக் குடிசைகள், மற்றும் மார்கழி இரவில் மின்சாரம் அணைந்ததும் ஒன்பது பிள்ளைகளும் கூடிக் குந்திக் கொண்டு ரொட்டியும் தேனீரும் அருந்தும் எளிய குடும்பச் சூழலைப் படம் பிடிக்கின்றன.
‘கோழி மிதிக்காத ஒரு பகல்’ கவிதையில் ஓயாத மழையினால் கால தாமதமாக விழிப்பது, தன் ஆத்மாக்களான கோழிகளுக்குச் சோறிடுவது, குளிரில் மரவட்டை போலச் சுருண்டு படுத்துக் கிடக்கும் சோம்பேறிப் பகலின் எரிச்சல் மிக அற்புதம். ‘12 – நவம்பர் – 92’ கவிதை சூறாவளி வரப்போகும் செய்தியால் ஏற்படும் பதற்றத்தையும், 78ஆம் ஆண்டுப் புயலில் இழந்த தென்னைகளின் நினைவையும், சாய்ந்துபோன சீனிக்கதலி வாழையைச் சாத்தி வைக்கும் எளிய மனிதனின் அன்றாடத்தையும் பேசுகிறது.
பருவநிலை மாற்றத்தின் விசித்திரங்களை ‘கள்ளமழையும் சூரியனும்’ கவிதை மிக நுட்பமாகப் பேசுகிறது. ஒருபுறம் வெயில் அடித்துக் கொண்டிருக்க, மறுபுறம் திடீரெனப் பொழியும் மழையின் அழகையும், கிராமத்துச் சிறுவர்கள் அதனை வேடிக்கை பார்ப்பதையும் யதார்த்தமாகப் பதிவு செய்கிறார்.
மழையும் வெள்ளமும் வடிந்த பிறகு, கிராமத்து வீதிகளின் நிலையை ‘கிராமத்தின் கரைகள்’ கவிதை விவரிக்கிறது. அரிக்கப்பட்ட வீதிகளும், உடைந்த கரைகளும், குளத்து நீரின் அசைவுகளும் கிராமத்தின் புவியியல் சிதைவை ஆவணப்படுத்துகின்றன.
இவற்றையெல்லாம் கடந்து, வாழ்வில் சந்தித்த ஏமாற்றங்களையும் இழப்புகளையும் தத்துவார்த்தமாகப் பேசுகிறது ‘போன அனுபவங்களுக்குப் பிறகு’ கவிதை. பருவநிலை மாறுவது போல மனிதர்களின் குணங்களும், கடந்துபோன கசப்பான அனுபவங்களும் மனிதனை எப்படிப் பக்குவப்படுத்துகின்றன என்பதை அக உணர்வுப் பின்னணியில் இக்கவிதை சுட்டுகிறது.
6. சமகாலப் பிராந்தியக் கவிதை மரபும் டீன் கபூரின் தனித்துவமும்
1980களின் இறுதியிலும் 1990களின் தொடக்கத்திலும் கிழக்கிலங்கையில் உருவான பல கவிதைகள், அந்த மண்ணின் வட்டார மொழி, கிராமிய வாழ்வியல், நாட்டுப்புறப் பண்பாடு மற்றும் அஃறிணைப் பொருட்களை மையப்படுத்திய ஒரு பிராந்தியக் கவிதை மரபை உருவாக்கியிருந்தன.
அக்காலகட்டத்தில் எழுதிய பல கவிஞர்களின் படைப்புகளில் கிராமத்து மரங்கள், பறவைகள், கடல், வயல், தொழில்சார் கருவிகள் மற்றும் வட்டார வழக்குச் சொற்கள் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்றிருந்தன.
‘குரோட்டன் அழகி’ தொகுப்பிலும் இதே பண்புகள் தென்படுகின்றன.
உதாரணமாக:
புவியியல் மற்றும் பண்பாட்டு வெளி: ‘அந்த மரங்கள்’, ‘கோசுவே வம்மி’, ‘மாமரத்துக் காற்று’, ‘உள்ளூர் பட்சிகள்’ போன்ற கவிதைகள் குறிப்பிட்ட ஒரு புவியியல் சார்ந்த வெளியை மிகத்துல்லியமாக அடையாளப்படுத்துகின்றன.
வாழ்வியல் ஒலிப்பதிவுகள்: ‘எங்களூரில்’ கவிதையில் இடம்பெறும் ‘ஹய்யா’ என்ற குரல், மீனவர்களின் ‘ஏலேலோ’ அம்பாப்பாடல், மற்றும் தறி நெய்யும் ஒலிகள் போன்றவை ஒரு குறிப்பிட்ட பிராந்தியத்தின் அசல் வாழ்வியலை நம் கண்முன்னே கொண்டுவருகின்றன.
மரபைப் பின்பற்றுவதைக் கடந்த தனித்துவம்:
எனினும், டீன் கபூரின் கவிதைகள் வெறுமனே அந்தப் பிராந்திய மரபைப் பின்பற்றுபவையாக மட்டும் அமையவில்லை என்பதுதான் இங்கு மிக முக்கியமானது.
பல சமகாலக் கவிஞர்கள் கிராமிய வாழ்வை ஒரு பொதுவான பண்பாட்டு அடையாளமாக (Cultural Identity) முன்வைத்தபோது, டீன் கபூர் அதனைத் தனது தனிப்பட்ட நினைவுகள், பால்ய அனுபவங்கள் மற்றும் மனித உறவுகளோடு இணைத்துப் பதிவு செய்கிறார்.
இதனால் அவரது கவிதைகள் பிராந்தியத்தின் வெறும் ஆவணங்களாக (Documents) மட்டுமே நின்றுவிடாமல், தனிமனித அனுபவங்களின் உணர்வுப்பூர்வச் சாட்சியங்களாகவும் (Emotional Testimonies) மாறுகின்றன.
ஆகவே, ‘குரோட்டன் அழகி’ தொகுப்பை சமகாலப் பிராந்தியக் கவிதை மரபின் தொடர்ச்சிக்குள் வைத்து வாசிக்க முடிந்தாலும், அதன் எளிமை, சுயசரிதைத் தன்மை (Autobiographical element) மற்றும் மனிதநேயப் பார்வை ஆகியவை அதற்கு ஒரு தனித்துவமான இடத்தை வழங்குகின்றன.
7. கவிதை வகைமை மாற்றம்: ஒரு சமகால மீள்நோக்கு
முப்பது ஆண்டுகளைக் கடந்த இன்றைய நவீன கவிதைச் சூழலில் ‘குரோட்டன் அழகி’ தொகுப்பை மீள்வாசிப்புச் செய்யும் போது, இக்கவிதைகள் கவிஞரின் தற்போதைய நவீன கவிதை வகைமைக்குள் (Poetic Genre) அடங்குவதில்லை என்ற முக்கியமான உண்மை புலப்படுகிறது.
கவிஞர் அலறி மற்றும் எழுத்தாளர் உமாவரதராஜன் சுட்டிக்காட்டியபடி, இக்கவிதைகளில் ஆழ்ந்த படிமங்களோ அல்லது தத்துவார்த்த உருவகங்களோ குறைவாகவே உள்ளன. காட்சிகள் அடுக்கப்பட்ட அளவுக்கு, அவற்றின் வழியே வெளிப்பட வேண்டிய ‘பொறி’ சில கவிதைகளில் தட்டையாகிவிடுகிறது.
எனினும், பிற கவிஞர்களின் கவிதைகள் படிமச் செறிவும் மாய யதார்த்தமும் (Magical Realism) கொண்டவையாக இருந்த போது, டீன் கபூரின் கவிதைகளோ நேரடியான, அலங்காரமற்ற எளிய யதார்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தன என்ற வகையில் கவிஞர் தனக்கான தனித்துவத்தை அன்றே நிலைநிறுத்துகிறார்.
முடிவுரை
டீன் கபூரின் ‘குரோட்டன் அழகி’ என்பது கவிஞரின் தற்போதைய (பின்நவீனத்துவ/சுரயலிச) கவிதை வகைமைக்குள் வராமல் இருக்கலாம், ஆனால் ஒரு கவிஞனின் தொடக்ககாலக் கவிதைகள் என்பவை அவனது ஆணிவேர்கள். வேர்கள் இல்லாமல் விழுதுகள் இல்லை. இக்கவிதைகளுக்கு வரலாற்று ரீதியான, மொழியியல் ரீதியான மற்றும் ஆவண ரீதியான தனி மதிப்பு என்றும் உண்டு.
அன்று நிலவிய வானம்பாடி வகைமையின் அதீத வார்த்தை விளையாட்டுகளுக்கு மத்தியிலும், போரின் பேரிரைச்சலுக்கு மத்தியிலும் கவிஞர் தேர்ந்தெடுத்த அந்த ‘சாந்தமான எளிய வகைமை’ தான் அவருக்கான தனித்துவமான அடையாளத்தை அன்று பெற்றுத் தந்தது.
காலவோட்டத்தில் கவிஞரின் வாசிப்பும், உலகப் பார்வையும், கவிதை மொழியும் இன்று பல மடங்கு பக்குவப்பட்டு, புதிய நவீன வகைமைகளை நோக்கி நகர்ந்திருந்தாலும், இத்தொகுப்பு கவிஞரின் இலக்கியப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான, தவிர்க்க முடியாத ஆரம்பப் புள்ளியாகும்.
•••
