கவிஞர் டீன் கபூரின் ‘திண்ணைக் கவிதைகள்’

சிதைந்த நிலப்பரப்பின் பின்நவீனத்துவ மற்றும் சர்ரியலிசக் கதையாடல்கள்.

–மய்யக் கருவிழி

​அறிமுகம்

​இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் தமிழ் கவிதைப்பரப்பில் நிகழ்ந்த மிக முக்கியமான திருப்பம் பின்நவீனத்துவ (Postmodernism) மற்றும் சர்ரியலிச (Surrealism) அழகியலின் வருகையாகும்.

நேர்க்கோட்டுத் தன்மையிலான நவீனத்துவக் கவிதைகள் ஒற்றை உண்மையையும், தெளிவான தர்க்கப் பொருளையும், உன்னதக் குறியீடுகளையும் முதன்மைப்படுத்திய வேளையில், அதற்கு முற்றிலும் மாறான மாற்று அழகியலை முன்வைத்தவை பின்நவீனத்துவப் பிரதிகள்.

1999 முதல் 2005 வரையிலான காலப்பகுதியில் எழுதப்பட்டு, 2007 இல் நூல் வடிவம் பெற்ற கவிஞர் டீன் கபூரின் ‘திண்ணைக் கவிதைகள்’ தொகுப்பு, இந்த மாற்று அழகியலின் மிகச்சிறந்த உன்னதப் பிரதியாகும்.

​இத்தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் யாவும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தின்—அதாவது ஈழத்து யுத்தப் பேரழிவு மற்றும் 2004 ஆம் ஆண்டின் சுனாமி (ஆழிப்பேரலை) ஆக்கிரமிப்பு ஆகியவற்றின்—உளவியல் ரீதியான கூட்டுப் பேரதிர்ச்சியை (Collective Trauma), மரபான மொழியில் பேசாமல், சிதைவுற்ற மொழியிலும் சர்ரியலிசப் படிமங்களிலும் பதிவு செய்துள்ளன. இத்தொகுப்பு முழுமைக்குமான ஒட்டுமொத்த தத்துவார்த்த, அரசியல் மற்றும் அழகியல் பார்வையை ஒரு விரிவான கட்டுரையாக இங்கு ஆராய்வோம்.

​1. பிரபஞ்சக் கலைப்பும் உன்னதங்களின் வீழ்ச்சியும் (Subversion of the Sublime)

​பின்நவீனத்துவத்தின் முதன்மையான இயல்பு, அதுவரை மனித சமூகத்தால் ‘புனிதமானவை’ அல்லது ‘உன்னதமானவை’ என்று கட்டமைக்கப்பட்ட விழுமியங்களைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதும், அவற்றைக் கீழிறக்கிப் பார்ப்பதுமாகும்.

இத்தொகுப்பில் நிலவு (சந்திரன்), வானம், சூரியன், தென்றல் போன்ற உன்னதக் குறியீடுகள் அலாதியான முறையில் மறுவாசிப்புக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன.

​நிலவின் அன்றாடத்துவம்:

‘கறிவேம்பில் நிலவு’ கவிதையில், காதலர்களின் உன்னதக் குறியீடான நிலவு, கறிவேப்பிலை மரத்தில் தங்கி மணப்பதாகவும், “வாசலில் நிலவு முடிகிளறியது, பேன் பொறுக்க காக்கையை அரட்டியது” என்றும் விவரிக்கப்படுகிறது.

உன்னதமான நிலவை ஒரு சாதாரண வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்து பேன் பார்க்கும் எளிய வடிவமாக மாற்றுவது உன்னதங்களின் மீதான பின்நவீனத்துவக் கலைப்பாகும்.

​வானத்தின் துண்டாடுதல்:

‘கூவிய சேவலின் சரிவர முடிவு’ கவிதையில், வானம் என்பது பிரம்மாண்டமான ஒரு பேராற்றலாக இல்லாமல், கடையாணி கழன்ற ஒரு சில்லாக உருண்டு விழுவதாகவும், “அதில் ஒரு துண்டை புசித்தது ஆடொன்று” என்றும் கவிதை பேசுகிறது. பிரபஞ்சப் பேரமைப்பைத் துண்டு துண்டாக உடைத்து, அதை ஆடு தின்னும் சாதாரணப் பொருளாக மாற்றுவது தர்க்க மனதை நிலைகுலையச் செய்யும் உத்தியாகும்.

​சூரியனின் முதுமை:

 ‘சூரியனின் இளமை நரையாகி’ கவிதையில், உலகிற்கு ஒளியூட்டும் சூரியன் மனிதர்களின் போலி அரசியல் காரியங்களால் இளமை நரைத்துப் போவதாகக் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

​2. சர்ரியலிசப் படிமங்களும் கனவு வெளியும் (Surrealist Imagery & Dreamscape)

​யுத்தமும் இயற்கைச் சீற்றமும் மனிதனுக்கு அளிக்கும் அதிர்ச்சி என்பது அவனது தர்க்க அறிவால் (Logic) விளங்கிக்கொள்ள முடியாதது. எனவே, கவிஞர் இங்கு நனவுலகின் விதிகளைத் தகர்த்து, நனவிலி மனதின் (Subconscious) விதிகளான கனவு, அதீத எதார்த்தம் (Surrealism) ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்.

# கவிதைகளும்

# சர்ரியலிசப் படிமங்களும்

# தத்துவார்த்தப் பொருள்களும்

கவிதை :

உலகம் நசிந்து….

சர்ரியலிசப் படிமம் :

“பூனை கக்கிய உங்கள் இதயங்களைக் கழுவி, சுருண்டு படுத்து படமெடுக்கும் பாம்பு மனசை எச்சிலாகத் துப்புங்கள்”

தத்துவார்த்தப் பொருள்:

மனிதர்களின் சுயநலமும், வன்மமும் எதார்த்த மொழியைக் கடந்து, பூனை மற்றும் பாம்பின் கொடூர வடிவங்களாக மாறுகின்றன.

கவிதை

கலர்ப் பாம்பு கரை ஒதுங்கி:

சர்ரியலிசப் படிமம் :

“சுனாமிக்கு மூக்குத்தி குத்தி விழா காணுகிறது”

தத்துவார்த்தப் பொருள்:

பேரழிவைக்கூடத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி அரசியல் லாபம் பார்க்கும் அதிகார வர்க்கத்தின் வக்கிரச் சிரிப்பை நையாண்டி செய்கிறது.

கவிதை :

கனவின் துண்டு

சர்ரியலிசப் படிமம் :

“துண்டு துண்டுகளாக அந்தரத்தில் தொங்கும் என் இளமை பழுக்கத் தொடங்கிவிட்டது”

தத்துவார்த்தப் பொருள்:

போர்ச் சூழலில் சிதைந்துபோன ஒரு தலைமுறையின் இளமையை ஒரு பருப்பொருள் போல (Physical object) மாற்றி அந்தரத்தில் தொங்கவிடுகிறது.

கவிதை :

எங்கே என் அம்புலி?

சர்ரியலிசப் படிமம் :

“உன் மூக்கை நுள்ள, கடலை அணிசெய்ய”

3. பேராசிரியங்களின் வீழ்ச்சியும் விளிம்புநிலை அரசியலும் (Incredulity toward Grand Narratives)

​பிரெஞ்சு தத்துவஞானி லியோத்தார்ட் (Jean-François Lyotard) பின்நவீனத்துவத்தை “பேராசிரியங்களின் மீதான சந்தேகம்” (Incredulity toward Grand Narratives) என வரையறுக்கிறார்.

தேசம், ஜனநாயகம், அரசியல் கோட்பாடுகள், சமாதானப் பேச்சுகள் போன்ற பெருங்கதையாடல்கள் எப்படி மனிதனை ஏமாற்றுகின்றன என்பதை இத்தொகுப்பு மிக வீரியமாகப் பேசுகிறது.

​அடையாள அரசியலின் நிராகரிப்பு:

‘தேர்தலில் குதியாத வேட்பாளனாக’ கவிதையில் வரும், “தேசத்தை உருவாக்க என் அடையாள அட்டையும் தேவையில்லை எனக்கு” என்ற வரி, நவீன நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தையும், அரசு இயந்திரம் வழங்கும் போலி அடையாளங்களையும் முற்றாக நிராகரிக்கும் விளிம்புநிலை மனிதனின் பிரகடனமாகும்.

​சமாதானப் பேச்சுகளின் போலித்தனம்:

 ‘சமாதானக் குழம்பு’ கவிதையில், இரு தரப்புக்கும் இடையே நடக்கும் சமாதானப் பேச்சுகள் சமையலறையில் தாளித்து மணக்கும் ஒரு குழம்பாக உருவகிக்கப்படுகிறது. “தாளித்த குழம்பு தவறி விழுந்த கதையால் சட்டி உடைந்தது, சிலாவின குழம்பு” என்ற வரிகள், நிறுவனமயப்பட்ட அமைதிப் பேச்சுகள் எவ்வளவு பலவீனமானவை, அவை எப்படி நொடியில் உடைந்து மீண்டும் வன்முறையைக் கக்குகின்றன என்பதை எள்ளி நகையாடுகின்றன.

​அதிகாரத்துவ நையாண்டி:

 விருந்தோம்பியின் பாடல்’ கவிதையில், மேடையில் மொழியைப் பற்றிப் பேசும் அதிகாரிகள் குப்பையில் குண்டுமணி பொறுக்குவதாகவும், அவர்களது வீட்டில் பந்தாவாக நடக்கும் விருந்தோம்பலில் மனிதநேயம் மயிரளவும் இல்லை என்றும் ஒரு வாகன ஓட்டியின் (சாரதி) பார்வையில் அதிகார மையங்களின் முகமூடி கிழிக்கப்படுகிறது.

​4. போர்க்கால உளவியலும் தனிமனித அந்நியமாதலும் (Fragmentation & Alienation)

​போரும் சுனாமியும் மனிதர்களைத் தங்களின் சொந்த நிலத்திலிருந்து பெயர்த்து அகதிகளாக்குகின்றன. இத்தகைய அகதி வாழ்வின் அவலமும், அதனால் ஏற்படும் தனிமனித அந்நியமாதலும் இத்தொகுப்பின் அடிநாதமாக ஒலிக்கின்றன.

​அகதி வாழ்வின் சுருக்கம்:

‘கடலின் அகதி’ கவிதையில், மனிதர்களின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வும், அந்தரங்கக் கதைகளும் வெறும் “அரிசி, மா, பருப்பு” என்ற பசி அடங்கும் நிவாரணப் பொருட்களுக்குள் சுருக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. “இன்றைக்கு காளான் கொட்டில்களில் வேட்பாளரின் வருகைக்காக…” என்ற வரிகள், அகதி முகாம்களைக் காளான் கொட்டில்களாக மாற்றி, அவர்களின் வாழ்வு அரசியல்வாதிகளின் வாக்கு வங்கியாக மட்டுமே சுருங்கும் கொடூரத்தை உரைக்கிறது.

​வெளி உலகம் சுருங்குதல்:

‘கிணற்றுத் தும்பி படியிறங்கி’ கவிதையில், குண்டுவீச்சுகளாலும் பதுங்கு குழி வாழ்வாலும் மனிதனின் பிரம்மாண்டமான வெளி உலகம் சுருங்கி, அவனது சொந்த வீட்டு வளவுக்குள் அடங்கிவிடுகிறது. மனிதன் தன்னை ஒரு “கிணற்றுத் தும்பியாக” உணர்ந்து, பாசியில் தஞ்சம் புகுவது, போர்க்காலத்தின் ஆகச்சிறந்த உளவியல் பதிவாகும்.

​உடல் அரசியல்:

‘உதட்டில் மூட்டும் கொள்ளியடுப்பு’ கவிதையில், போதை அல்லது புகையின் வழியே மனிதன் அடையும் தற்காலிக அமைதி, அவனது உடலை ஒரு சிதைந்த நிலப்பரப்பாக மாற்றுவதை விவரிக்கிறது.

​5. சூழலியல் பின்நவீனத்துவம் (Eco-Postmodernism)

​இத்தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் இயற்கையை வெறும் ரசனைப் பொருளாகப் பார்க்கவில்லை. மனிதன் நடத்தும் போரினாலும், அவனது பேராசையினாலும் இயற்கை எவ்வாறு வன்புணர்ச்சிக்குள்ளாக்கப்படுகிறது என்பதைப் பேசுகின்றன.

​இயற்கையின் வறட்சி:

‘நேசி மலரை, மனசை’ கவிதையில், மனிதனின் இதயங்கள் எல்லாக் கந்தல்களாக நெருப்பிட விளைகின்றன. மனிதன் மணம் பரப்பும் பாக்களாகவோ, நுகரும் மூக்காகவோ இல்லாமல், “எலும்பு முறிந்த நாய் மாதிரி” இடுப்பை உயர்த்த இயலாது கிடக்கிறான்.

​விலங்கினங்களின் சாட்சியம்:

கவிதைகள் முழுவதிலும் காகம், பூனை, நாய், சேவல், மண்புழு, தும்பி, பறவை எனப் பல்வேறு உயிரினங்கள் வருகின்றன. மனிதன் ஜடமாகிப்போன போர்க்களத்தில், இந்த விலங்குகளும் பறவைகளுமே பிரபஞ்சத்தின் சாட்சிகளாக நின்று மனிதனின் வன்முறையைக் கண்டு உமிழ்கின்றன. ‘மரங்கொத்தி வரலாம் இனி’ கவிதையில், மனிதன் மரமாக உறைந்துபோய் நிற்கிறான். அவனிடம் கண்ணிகள் (வெடிகுண்டுகள்) இல்லை என்பதால், மரங்கொத்தி வந்து அவனது நெஞ்சிலும் முதுகிலும் கொத்தலாம் என்று கூறுவது, மனிதன் தன் இயங்குநிலையை இழந்துவிட்டதன் குறியீடாகும்.

​6. மொழியின் சிதைவும் பிரக்ஞை ஓட்டமும் (Stream of Consciousness)

​பின்நவீனத்துவக் கவிதைகளின் மிக முக்கிய வடிவம் அதன் மொழி அமைப்பாகும். மரபான இலக்கண ஒழுங்கோ, யாப்பு வடிவமோ, அல்லது எதுகை மோனைப் பொருத்தங்களோ இன்றி, மனித மனதின் எண்ணங்கள் சிதறி ஓடும் பிரக்ஞை ஓட்ட (Stream of Consciousness) முறையில் இக்கவிதைகள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

​‘ஒருத்தி’ கவிதையின் வடிவக் கலைப்பு:

இக்கவிதை காதலைப் பேசத் தொடங்கி, சட்டென “பாடசாலை சுவர் மறைவில் போடு” என்று மாறி, பின் “துருப்பிடித்த வேனில் ஏறுகிறேன்” என நகர்ந்து, இறுதியில் “சிதறும் யுத்தத்தின் துகள்களில் உன் நா எழட்டும்” என முடிகிறது. காதல் கவிதையாகத் தொடங்கும் ஒரு பிரதி, எவ்வித முன்னறிவிப்புமின்றிப் போரின் சிதைவுகளுக்குள் வாசகனைத் தூக்கி எறிகிறது. வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையைக் காட்ட இந்த மொழியின் துண்டாக்க உத்தி (Fragmentation) கச்சிதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

​‘வெங்காய மூட்டையில் கிளறிய மூளை’:

சந்தை அரசியல், மக்களின் வாக்குகள், அழுகிய கொச்சிக்காயின் வாடை எனப் பலதரப்பட்ட விசயங்களை ஒரே புள்ளியில் குவித்து, மொழியைக் கொண்டு ஒரு புதிய பின்நவீனத்துவக் கொலாஜ் (Collage) ஓவியத்தை இக்கவிதை உருவாக்குகிறது.

​முடிவுரை: ‘திண்ணைக் கவிதைகள்’ வழங்கும் இறுதித் தரிசனம்

​ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, டீன் கபூரின் ‘திண்ணைக் கவிதைகள்’ தொகுப்பு என்பது வெறும் கவிதை வரிகளின் தொகுப்பல்ல; அது சிதைந்துபோன ஒரு நிலப்பரப்பின், நிலைகுலைந்துபோன மனித ஆன்மாவின் மரண சாசனம்.

​இக்கவிதைகள் வாசகனுக்குத் தயாராகச் சமைக்கப்பட்ட எந்தவொரு அர்த்தத்தையும் (Ready-made meaning) தருவதில்லை. மாறாக, வாசகனைப் பிரதியின் உருவாக்கத்தில் பங்குகொள்ளச் செய்கின்றன (Reader-writerly text).

கவிதையின் முடிவில் வரும் “நாளை இன்னொரு தேர்தல் நடக்கும்”, “ஆயினும் சமாதானக் குழம்பு தாளித்து இறக்கப்படவேண்டும்”, “தூய்மை மனிதனில் படிய வேண்டும்” போன்ற வரிகள், இத்தனை சிதைவுகளுக்கு மத்தியிலும் மனிதன் தன் வாழ்வைத் தொடர்வதற்கான ஏதோவொரு புள்ளியை நோக்கி நகர்வதைக் காட்டுகின்றன.

​தமிழில் சர்ரியலிசத்தையும் பின்நவீனத்துவத்தையும் கோட்பாடாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த வேளையில், அதைத் தன் சொந்த மண்ணின் யுத்த மற்றும் பேரழிவு அனுபவங்களோடு இணைத்து, அசல் தமிழ் பின்நவீனத்துவக் கவிதைகளாக மாற்றியமைத்ததில் இத்தொகுப்பிற்கும், கவிஞராகிய டீன் கபூருக்கும் தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில் மிக முக்கியமானதோர் இடமுண்டு.

•••