புன்னகை பூ ஜெயக்குமார்
பள்ளிக்கூடம் திறப்பதற்கு முன்பே கனக அண்ணன் வந்துவிடுவார்.
கேட் திறக்கப்படுவதற்கு முன்பு.
வாட்ச்மேன் வருவதற்கு முன்பு.
குழந்தைகளின் சத்தம் பள்ளிக்கூடச் சுவர்களில் ஏறுவதற்கு முன்பு.
அந்த நேரத்தில் பள்ளிக்கூடம் இன்னும் இரவிலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டிருக்காது.
மரங்களின் இலைகளில் பனித்துளிகள்.
வராந்தாவில் இரவின் தூசி.
மூலைகளில் காற்று கொண்டு வந்து சேர்த்த காகிதங்கள்.
கனக அண்ணன் மட்டும் அவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்.
அவருக்கு மரங்கள் பேசுவது கேட்கும்.
“நேத்து நல்லா ஆடியிருக்கே?”
ஒரு மரத்தடியில் குவிந்திருக்கும் இலைகளைப் பார்த்துக் கேட்டுவிட்டு அவர் சிரிப்பார்.
பதில் வராது.
மரங்கள் பதில் சொல்லுவதில்லை.
ஆனால் மறுநாளும் அவை இலைகளை உதிர்த்துக்கொண்டே இருக்கும்.
கனக அண்ணனும் அவற்றைப் பெருக்கிக்கொண்டே இருப்பார்.
சரக்…
சரக்…
சரக்…
அந்தச் சத்தம் பள்ளிக்கூடத்தின் முதல் பிரார்த்தனை போல இருந்தது.
காகிதங்களில் அவர் பணி பதிவாளர்.
கோப்புகளில் அவர் வேறு ஒரு பெயர்.
அலுவலகத்தில் அவருக்கென்று ஒரு மேசை.
ஒரு நாற்காலி.
சில பதிவேடுகள்.
சில கையெழுத்துகள்.
சில முத்திரைகள்.
ஆனால் பள்ளிக்கூடம் அவரை நினைத்தது என்றால், அவனுடைய கையில் இருந்த துடைப்பத்தையே முதலில் நினைத்தது.
“கனக அண்ணா, இது உங்க வேலை இல்லையே?”
ஒருமுறை தலைமை ஆசிரியர் கேட்டார்.
“தெரியும் சார்.”
“அப்புறம் ஏன் செய்றீங்க?”
அவர் கீழே கிடந்த ஒரு இலையைத் துடைப்பத்தால் ஓரமாக நகர்த்தினார்.
“இது என் வேலைன்னு யாரு சொன்னா?”
“அப்புறம்?”
“குப்பை இருக்கே சார்.”
“இது நாளைக்கும் இருக்கும்.”
அவர் தலைநிமிர்ந்து பார்த்தார்.
“அதனால இன்னிக்கி கூட்டக்கூடாதா?”
அதற்குப் பிறகு தலைமை ஆசிரியர் எதுவும் சொல்லவில்லை.
சில மனிதர்களிடம் வாதம் செய்வது பயனற்றது.
அவர்கள் தங்கள் பதிலை வாழ்க்கையாலேயே சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
அமாவாசை நாட்களில் மட்டும் கனக அண்ணனிடம் ஏதோ மாறிவிடும்.
அதை அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை.
சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் அவருக்குத் தோன்றவில்லை.
அன்று அவர் கொஞ்சம் மெதுவாக நடப்பார்.
பதிவேட்டின் மீது பேனாவை வைத்தபடி நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்.
யாராவது பேசினால் கேட்பார்.
ஆனால் உடனே பதில் சொல்லமாட்டார்.
அவருடைய பார்வை எப்போதும் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருப்பது போல இருக்கும்.
அவருடைய அம்மா மட்டும் அதை கவனித்திருந்தாள்.
“அமாவாசை வந்தா உனக்கு என்னடா ஆகுது?”
“ஒன்னுமில்ல.”
“நீயே இல்லாதவனைத் தேடுற மாதிரி இருக்கே.”
அவர் சிரித்தார்.
“நம்மள நாமே எங்கே தேட முடியும் அம்மா?”
அம்மா கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“அப்புறம் யாரு தேடுவா?”
அவர் பதில் சொல்லவில்லை.
சில கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியாததால் அல்ல.
பதில் தெரிந்திருப்பதால்தான் மனிதர்கள் அமைதியாகிறார்கள்.
அந்த அமைதியின் வேர் அவருக்குள் வெகு காலமாகவே இருந்தது — அது வளர்ந்தது ஒரு அமாவாசை நாளில்தான்.
அவருடைய மனைவி பெயர் சரோஜா.
அவள் அமாவாசை நாளில்தான் அவரை மணந்தாள்.
முதல் இரண்டு வருடங்கள் அவள் அவருடைய அமைதியை விரும்பினாள். மூன்றாம் வருடம் அது அவளுக்குக் கசப்பாகத் தொடங்கியது.
“நீங்க எப்பவுமே யாருக்காவது ஏதாவது செஞ்சுட்டே இருப்பீங்க. எனக்காக மட்டும் ஒரு நாள் இருக்க மாட்டீங்களா?”
“நான் உனக்காகத்தான் இருக்கேன்.”
“இல்ல. நீங்க எல்லோருக்குமா இருக்கீங்க. அதுல நான் ஒருத்தி மட்டும்.”
அவர் அதற்குப் பதில் சொல்லவில்லை.
அவளுக்கு அவரிடமிருந்து வேண்டியது ஒரு பங்கு அல்ல — முழுமை.
அவனுக்கோ, தன்னை முழுவதுமாக யாருக்காவது கொடுத்துவிடுவதே ஒரே வழியாகத் தெரிந்தது — யாருக்கு என்பது முக்கியமில்லாமல்.
அவள் சென்ற நாளும் ஒரு அமாவாசைதான்.
அவள் சென்ற நாளில் வீடு காலியாகவில்லை.
அவள் இருந்த இடம்தான் காலியாகியது.
அம்மா மட்டும் அழுதுகொண்டிருந்தாள்.
“அவளைப் பிடிச்சு வைக்க மாட்டியா?”
கனக அண்ணன் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“போகணும்னு நினைச்சவளை எப்படிப் பிடிச்சு வைக்கிறது?”
“உனக்கு வருத்தமில்லையா?”
அவர் நீண்ட நேரம் பேசவில்லை.
“இருக்கு.”
“அப்புறம் ஏன் அழ மாட்டேங்கிறே?”
அவர் அம்மாவைப் பார்த்தார்.
“அழுதா அவள் திரும்பி வருவாளா?”
அம்மா அதற்குப் பிறகு எதுவும் கேட்கவில்லை.
அந்த நாளிலிருந்து ஒவ்வொரு அமாவாசையும் அவனுக்கு அவள் போன நாளாகவே இருந்தது. அதைத் தாண்டிச் செல்ல அவனுக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி வேலைதான்.
அந்த நாளிலிருந்து கனக அண்ணன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெற்றிடத்தை வேலைகளால் நிரப்பத் தொடங்கினார்.
மனிதன் தனிமையை மறக்க இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன.
யாரையாவது தேடுவது.
அல்லது எதையாவது தொடர்ந்து செய்வது.
கனக அண்ணன் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
பள்ளி முடிந்த பிறகும் அவருடைய நாள் முடியாது.
முஜீர் பாயின் மட்டன் கடைக்குச் செல்வார்.
அங்கே பாத்திரங்கள் அவருக்காகக் காத்திருக்கும்.
கறியின் வாசனை.
சுடுநீரின் ஆவி.
எண்ணெய் படிந்த தட்டுகள்.
அவற்றையெல்லாம் அவர் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தேய்ப்பார்.
“கனகண்ணா, சம்பளம் வாங்கிக்கோங்க.”
“வேண்டாம் பாய்.”
“ஏன்?”
“சாப்பாடு போதும்.”
“வேற ஏதாவது எடுத்துக்கோங்க.”
“எனக்கு வேற என்ன வேணும்?”
முஜீர் பாய் சில நேரங்களில் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்.
அவருக்குப் பணம் கொடுக்க முடியாத மனிதரைப் பார்த்தது இல்லை.
பணம் வேண்டாம் என்று சொல்லும் மனிதரைப் பார்த்திருக்கிறார்.
ஆனால் சம்பளம் வேண்டாம் என்பதற்குக் காரணமே தெரியாத மனிதரைப் பார்ப்பது வேறு.
ஒரு நாள் முஜீர் பாய் கேட்டார்:
“உங்களுக்கு நாளைக்கு பணம் தேவைப்படாதா?”
கனக அண்ணன் சிரித்தார்.
“தேவைப்படும்போது பாத்துக்கலாம்.”
அன்று கடை மூடுவதற்கு முன்பு முஜீர் பாய் அவருக்காக ஒரு பொட்டலம் கட்டினார்.
“இதை வீட்டுக்குக் கொண்டு போங்க.”
அவர் வாங்கிக்கொண்டார்.
வீட்டில் அம்மாவிடம் கொடுத்தார்.
“என்ன இது?”
“சாப்பாடு.”
“நீ சாப்பிட்டியா?”
“சாப்பிட்டேன்.”
அம்மா பொட்டலத்தைத் திறந்தாள்.
அதற்குள் அவர் சாப்பிடாத உணவுதான் இருந்தது.
அம்மா எதுவும் சொல்லவில்லை.
அந்த இரவு அவள் மட்டும் அழுதாள்.
“உன் சம்பளம் எவ்வளவு?”
ஒருநாள் கேட்டாள்.
“தெரியாது.”
“என்ன?”
“தெரியாது.”
“உனக்கே தெரியாதா?”
“மாதம் வருது. போகுது.”
“எங்கே போகுது?”
அவர் சிரித்தார்.
“எங்கே போகணுமோ அங்கே.”
அம்மா அவரைப் பார்த்தாள்.
“நீ உனக்காக எப்போ வாழப்போற?”
அவர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
பிறகு மெதுவாகக் கேட்டார்:
“நான் இப்போ வாழலையா?”
“வாழுற.”
“அப்புறம்?”
அம்மா தலையசைத்தாள்.
“உனக்காக மட்டும் வாழல.”
அந்த வார்த்தை மட்டும் அவருடன் அந்த இரவு முழுவதும் இருந்தது.
அம்மா அதற்குப் பிறகு நான்கு வருடங்களே வாழ்ந்தாள்.
அவள் இறுதி நாளில் அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரே ஒரு வார்த்தை சொன்னாள்.
“நீயும் ஒரு நாள் உனக்காக இரு.”
அவள் போன நாள் அமாவாசை இல்லை — ஆனால் அதன் பிறகு ஒவ்வொரு அமாவாசையும் அவனுக்கு இரண்டு பேர் இல்லாத நாளாக மாறியது.
அறுபது வயது முடிந்தபோது பள்ளிக்கூடம் அவருக்கு ஓய்வுவிழா வைத்தது.
மாலை.
சால்வை.
புகைப்படம்.
பேச்சு.
பாராட்டு.
“நீண்ட காலம் சிறப்பாகப் பணியாற்றியவர்.”
“அர்ப்பணிப்பு.”
“நேர்மை.”
“சேவை.”
எல்லா வார்த்தைகளும் அவரைச் சுற்றி வைக்கப்பட்டன.
ஆனால் அவருக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் இருந்தது.
நாளை காலை என்ன செய்வேன்?
அவருடைய கையில் மாலை இருந்தது.
ஆனால் அந்தக் கையைத் தேடியது துடைப்பம்.
அவருக்குப் பேச வாய்ப்பு வந்தது.
மைக்கை எடுத்தார்.
சில நொடிகள் யாரையும் பார்க்கவில்லை.
“நான் பெரிய ஆள் இல்ல.”
கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் அமைதியாகினர்.
“என்னோட வேலை வேற. ஆனா இந்தப் பள்ளிக்கூடத்துல விழுற இலைகளுக்கும் எனக்கும் பழக்கம் வந்துடுச்சு.”
சிலர் சிரித்தனர்.
அவர் சிரிக்கவில்லை.
“அவங்க தினமும் விழுவாங்க.”
சிறிது நேரம் நின்றார்.
“நான் தினமும் கூட்டுவேன்.”
மீண்டும் அமைதி.
“நாளைக்கு நான் இருக்க மாட்டேன்.”
அவர் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தார்.
மரங்கள் அசைந்துகொண்டிருந்தன.
“அவங்க மறுபடியும் விழுவாங்க.”
மைக்கை மெதுவாகக் கீழே வைத்தார்.
“அதுதான் வாழ்க்கைன்னு நினைக்கிறேன்.”
அவர் உட்கார்ந்தார்.
அதற்குப் பிறகு யாரோ கைதட்டத் தொடங்கினார்.
மற்றவர்களும் கைதட்டினர்.
கனக அண்ணன் மட்டும் தரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
மறுநாள் அவர் பள்ளிக்கு வரவில்லை.
முதல் நாள் யாரும் கவனிக்கவில்லை.
இரண்டாம் நாள் ஒரு மரத்தடியில் இலைகள் கிடந்தன.
மூன்றாம் நாள் இன்னும் அதிகமாக.
ஒரு வாரத்தில் வராந்தாவின் மூலைகளில் குப்பை சேர்ந்தது.
அப்போதுதான் பள்ளிக்கூடம் அவருடைய இல்லாமையைப் பார்த்தது.
ஒரு ஆசிரியர் சொன்னார்:
“நாம் அவரை தினமும் பார்த்தோம்.”
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
“ஆனா அவர் செய்த வேலையைப் பார்த்ததே இல்லை.”
அன்று ஒரு மாணவி மரத்தடியில் கிடந்த இலையை எடுத்துக் குப்பைத்தொட்டியில் போட்டாள்.
அவளுக்குத் தெரியாது.
அவள் ஒரு மனிதனின் வேலையைத் தொடர்கிறாள் என்று.
ஓய்வு பெற்ற மறுநாள் காலை கனக அண்ணன் வீட்டிலேயே இருந்தார்.
கையில் தேநீர்.
முன்னால் செய்தித்தாள்.
ஜன்னல் வழியே காற்று வீசியது.
ஒரு இலை பறந்து வந்து அவர் காலடியில் விழுந்தது.
அவர் அதை எடுக்கவில்லை.
நீண்ட நேரம் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
பிறகு மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“விழு.”
00
புன்னகை பூ ஜெயக்குமார் தமிழ்நாட்டின் பொள்ளாச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு பிரபல கவிஞர் மற்றும் நவீன கவிதை எழுத்தாளர் ஆவார்.
· இவர் முக்கியமாக ஹைக்கூ மற்றும் தன் வாழ்வியல் பார்வைகளை வெளிப்படுத்தும் கவிதைகளை எழுதி வருகிறார்.
· இவரின் கவிதைகள் காட்சி வடிவங்களாகவும், எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதாகவும் அமைகின்றன.
· நின்றிருந்த மழை (ஹைக்கூ கவிதைகள் தொகுப்பு, 2024)
· தொழிற்சாலை மேகங்கள் (கவிதைத் தொகுப்பு, 2025)
· மீச்சிறு காலம்
· அஞ்சலக்கா
கருப்புராயர் (குறுநாவல்)