வா.மு.கோமுவின் “லோகம் பதிமூனு”

மனித மனதின் அகப் பிரபஞ்சத்தை ஆராயும் நுட்பமான இலக்கியப் பிரதி

-ஈழக்கவி

நவீனத் தமிழ் சிறார் இலக்கியப் பரப்பானது, காலங்காலமாகப் போதிக்கப்பட்டு வந்த உப்பிலா நீதி போதனைகளிலிருந்தும், எளிய மாயாஜால விசித்திரங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, மானுடவியலின் ஆழமான தளங்களை நோக்கித் தடம்பதிக்கும் ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டுப் பரிணாமத்தை இன்றைக்கு எட்டியுள்ளது. இத்தகைய இலக்கிய மறுமலர்ச்சியின் தனித்துவமிக்க அடையாளமாக, படைப்பாளி வா.மு.கோமு அவர்களின் “லோகம் பதிமூனு” என்ற புனைவு திகழ்கிறது. மேலோட்டமான வாசிப்பில் விலங்குகளைக் கதாபாத்திரங்களாகக் கொண்டு நகரும் ஒரு விசித்திரக் கதையாகத் தோற்றமளித்தபோதிலும், அதன் நுண்-தளங்களில் பொதிந்துள்ள படிமங்கள், சமூக-அரசியல் குறியீடுகள் மற்றும் மனித அகத்தின் இருள் மூலைகளை அணுவணுவாகப் பகுத்தாயும் பாங்கு ஆகியவை இக்கதையை ஒரு நவீன தத்துவப் பிரதியாக (Allegorical Masterpiece) உயர்த்துகின்றன.

நவீன உலகளாவிய புனைவுச் சூழலில், ஜார்ஜ் ஆர்வெலின் ‘அனிமல் ஃபார்ம்‘ (Animal Farm) அல்லது இத்தாலோ கால்வினோவின் மாய-எதார்த்தப் பிரதிகள் எவ்வாறு விலங்குலகைக் குறியீடாகக் கொண்டு மானுட நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சியையும் அதிகாரப் போக்கையும் தோலுரித்துக் காட்டினவோ, அதே போன்றதொரு செறிவான கதையாடல் நுட்பத்தை வா.மு.கோமு இக்கதையில் கைக்கொண்டுள்ளார். குபேரவனத்தின் இயற்கைச் செழுமைக்கு பின்னால் இயங்கும் தேச-அரசுகளின் அதிகாரப் போட்டிகள், எளிய அடித்தட்டு மக்களின் அரசியல் சார்பற்ற பிழைப்புவாத மனநிலை, இரத்த உறவுகளுக்கு இடையேயான அக-முரண்கள், மற்றும் நாவடக்கமின்மையால் ஏற்படும் விதியின் அதிரடித் தீர்ப்புகள் எனப் பல அடுக்குகள் கொண்ட ஒரு நுட்பமான சமூகக் கட்டமைப்பை இக்கதை மிகச் சுருங்கிய நிலப்பரப்பிற்குள் கட்டி எழுப்புகிறது.

குறிப்பாக, நாட்டார் வழக்காற்றின் (Folk Narrative) அசல் கிராமிய மொழிநடையையும், நவீன இலக்கியத்திற்குரிய அமைப்பியல் இறுக்கத்தையும் (Structural Compactness) ஒன்றுசேர்த்து உருவாக்கப்பட்டுள்ள இக்கதையின் உரைநடைத் தன்மை, தமிழ் புனைவுலகிற்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தை வழங்குகிறது. மாயத் தொப்பியின் வழியே திறக்கும் ‘லோகம் பதிமூனு’ எனும் மாற்றுப் பரிமாணமும் (Parallel Dimension), அதில் சோதிக்கப்படும் மனித ஆசைகளின் நல்-தீய எல்லைகளும் இக்கட்டுரையின் முதன்மையான பகுப்பாய்வுக் களங்களாக அமைகின்றன.

இவ்வாய்வு, வா.மு.கோமுவின் “லோகம் பதிமூனு” பிரதியை வெறும் கதையாக அணுகாமல், அதன் பின்னால் உறையும் அதிகார அரசியல், சூழலியல் தத்துவம், மானுட உளவியல் மற்றும் உரைநடைச் செழுமை ஆகியவற்றைப் பன்னாட்டுக் விமர்சனக் கோட்பாடுகளின் வெளிச்சத்தில் விரிவாகப் பகுத்தாய்வதை முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டு முன்னெடுக்கப்படுகிறது

வா.மு.கோமுவின் “லோகம் பதிமூனு” என்ற புனைவு, முதன்மை நோக்கில் சிறார்களுக்கான மாயாஜாலக் கதைப் பரப்பில் சஞ்சரிப்பது போலத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழமான உட்பாட்டில் மானுடவியல், அதிகார அரசியல், சூழலியல் பண்பாடு மற்றும் மனித மனத்தின் அகப் பிரபஞ்சத்தை ஆராயும் நுட்பமான இலக்கியப் பிரதி பிம்பமாக மிளிர்கிறது. தமிழ் நவீன இலக்கியச் சூழலில் சிறுவர் கதைகள் பெரும்பாலும் எளிய நீதி போதனைகளாகவோ அல்லது வெறும் மாயப் புனைவுகளாகவோ சுருக்கப்படும் போக்கை உடைத்து, தத்துவார்த்த ரீதியிலான காத்திரமான விமர்சனத் தளத்திற்கு இக்கதையை வா.மு.கோமு உயர்த்தியுள்ளார்.

அதிகாரக் கட்டமைப்பும், சூழலியல் அரசியலும்

கதையின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமையும் குபேரவனக்காடு, அதன் இயற்கைச் செழுமையோடும், வற்றாத நீர்நிலைகளோடும் ஒரு உட்டோப்பியன் (Utopian) நிலப்பரப்பாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது. சிங்கம் மட்டுமே காட்டுக்கு ராஜாவாக இருக்க முடியும் என்ற இயற்கையின் அல்லது சமூகத்தின் எழுதப்படாத விதியை இங்கு ஆசிரியர் நயம்படக் சுட்டிக்காட்டுகிறார். வயதான நரசிம்மனின் ஆட்சியில் வனம் செழிப்பாக இருப்பதும், பருவம் தவறாமல் மழை பெய்வதும் அதிகாரத்தின் நியாயமான செங்கோல் ஆட்சியைக் குறியீடாக உணர்த்துகிறது.

அதேவேளையில், பக்கத்து காட்டு சுந்தரவனத்து இளவரசன் சிங்கமுகனின் படையெடுப்பு குறித்த வதந்திகளும், அச்சங்களும் நிலவுவது நவீன தேச-அரசுகளின் (Nation-States) எல்லை அரசியலையும், அதிகார விரிவாக்க வேட்கையையும் பிரதிபலிக்கிறது. சிங்கமுகன் அதிகார பீடத்திற்கு வந்து ஓராண்டே ஆன நிலையில், தன் வலிமையைக் காட்ட அண்டை நாட்டின் மீது தொடுக்கும் போர்ப் பதற்றம், மானுட வரலாற்றின் அரசியல் நகர்வுகளை நினைவூட்டுகிறது.

இக்கட்டமைப்பில் மிக முக்கியமான சமூக-மானசவியல் பதிவாக அமைவது சோமுவின் தாயின் பாத்திரம் ஆகும். “எவன் படையெடுத்து வந்தா எனக்கென்னடா? அவனா எனக்கு தேடிவந்து தீனி குடுக்கிறான்? அவங்கவங்க வயிறு ரொம்பினாச்சரி!” என்ற அவளது கூற்று, அதிகாரப் போட்டிகளுக்கு வெளியே இயங்கும் அடித்தட்டு மக்களின் அரசியல் சார்பற்ற, எதார்த்தமான வாழ்வியலை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஆட்சி மாற்றங்களோ, மன்னர்களின் வீழ்ச்சியோ எளிய மக்களின் அன்றாடப் பசியையோ, வாழ்வாதாரத்தையோ மாற்றிவிடப் போவதில்லை என்ற சமூகத்தின் காலப்போக்கிலான விரக்தியையும், நுகர்வு சார்ந்த சுயநலத்தையும் இக்கதாபாத்திரம் மிக இயல்பாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

சகோதர முரணும், அக வயப்பட்ட போட்டிகளும்

கதையின் முதன்மை நகர்வு ராமு, சோமு என்ற இரண்டு நரிச் சகோதரர்களின் நிலப்பரப்பிற்குள் நுழைகிறது. ஒரே தாயின் வயிற்றில் பிறந்து, இளமையில் ஒன்றாக வேட்டையாடித் திரிந்த சகோதரர்கள், குடும்பம் என்ற அமைப்பு உருவான பிறகு எதிரிகளாக மாறுகிறார்கள். அவர்களின் ‘ஊளைச்சண்டை’ என்பது குடும்ப அமைப்பினுள் இயல்பாக நிகழும் பொறாமை, ஆதிக்கம் மற்றும் ஒப்பீட்டு மனப்பான்மையின் படிமமாக உருவகிக்கப்பட்டுள்ளது. தினமும் ஊளையிட்டுச் சண்டையிட்டால்தான் அவர்களுக்கு அன்றைய வேட்டையே அமையும் என்பது, போட்டி மனப்பான்மையே மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வாதாரத்தை இயக்கும் சக்தியாக மாறியிருப்பதை நயம்படச் சொல்கிறது.

இக்கதையில் வரும் மாயத் தொப்பி என்பது கதையின் திருப்பமுனை மட்டுமல்ல, மனித மனங்களின் அக ஆசைகளை சோதித்தறியும் ஒரு அமுதசுரபியாகவும் செயல்படுகிறது. ராமுவுக்கு அந்தத் தொப்பி தற்செயலாகக் கிடைக்கிறது. அவனது நண்பன் குரங்கு மணி மூலமாகத் தொப்பியின் ரகசியம் தெரியவந்து, அவன் ‘லோகம் பதிமூனு’ எனும் மாய உலகிற்குச் செல்கிறான். லோகம் பதிமூன்றில் இருக்கும் அழகிய நரிப்பெண் அவனுக்கு மூன்று வரங்கள் தருவதாகக் கூறும்போது, ராமுவின் அக உலகமும், பண்பும் வெளிப்படுகிறது.

ராமு கேட்கும் வரங்கள் தனி மனித சுயநலத்தைக் கடந்தவை:

தன் சொந்த வனமான குபேரவனத்தில் மழை தப்பாமல் பெய்ய வேண்டும் (பொதுநலம் / இயற்கைப் பேணல்).
தன் நாட்டு அரசன் நரசிம்மன் எதிரிகளை வென்று நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும் (தேசப் பற்று / சமூகப் பாதுகாப்பு).
தன் குடும்பத்திற்கு அன்றாட வயிற்றுக்குத் தேவையான உணவு மட்டும் கிடைத்தால் போதும் (போSelf-containment / பேராசையற்ற வாழ்வு).

ராமுவின் இந்த வரங்கள், ஒரு எளிய குடிமகனின் தார்மீகப் பொறுப்பையும், நிறைவான வாழ்வியலையும் காட்டுகின்றன. அதன் பலனாக, குபேரவனத்திற்கு வரவிருந்த சுந்தரவனத்து படையெடுப்புத் ஆபத்து சிங்கமுகனுக்கு ஏற்பட்ட நோயினால் தானாகவே விலகிப் போகிறது.

ராமு, சோமு எனும் நரிச் சகோதரர்களின் உறவுமுறை, மானுடக் குடும்ப அமைப்பின் அனிச்சையான பிளவுகளையும், அக முரண்பாடுகளையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. தாய்-தந்தையரின் அரவணைப்பில் ஒன்றாக வேட்டையாடித் திரிந்த உடன்பிறப்புகள், திருமணம் மற்றும் குடும்பம் எனும் எல்லைக்கோடுகளுக்குள் வந்ததும் எதிரிகளாக மாறுவது மனித இயல்பின் தவிர்க்க முடியாத ஒரு பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது.

அவர்கள் இருவருக்குமிடையே தினமும் இரவில் நிகழும் ‘ஊளைச்சண்டை’ என்பது வெறும் குகை சார்ந்த உரையாடல் அல்ல; அது குடும்ப அமைப்பினுள் நிலவும் பொறாமை, அதிகாரம் மற்றும் ஒப்பீட்டு உணர்வுகளின் குறியீட்டு வடிவமாகும். அரைமணி நேர ஊளைச்சண்டையிடாமல் வேட்டைக்குச் சென்றால் வேட்டை சரியாக அமையாது என்ற அம்சம், போட்டி மனப்பான்மையே தனிமனிதனின் இயங்குசக்தியாகவும், பிழைப்புவாதத்தின் எரிபொருளாகவும் மாறியிருப்பதை நகைச்சுவை கலந்த எள்ளலோடு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மாயப் பொருளும், அக வயப்பட்ட மனித நிலைகளும்

கதையின் மையத் திருப்பமாக அமையும் மாயத் தொப்பி, மனிதர்களின் அக ஆசைகளையும், அற உணர்வையும் சோதித்தறியும் ஒரு கருவியாக இயங்குகிறது. ராமுவுக்கு அது மரங்களின் நிழலில் தற்செயலாகக் கிடைக்கிறது. அதை மரக்கட்டையா அல்லது பூவா என்று அறியாமல் தவிக்கும் அவனது அறியாமை, மனிதன் புதிய ஆற்றல்களை எதிர்கொள்ளும்போது அடையும் தொடக்கக்காலத் தயக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

அவனது நண்பன் மணி எனும் குரங்கு, மனித நடமாட்டத்தையும் வெளி உலகத்தையும் அறிந்தது. அது அந்தத் தொப்பியை ‘மனித மிருகங்களின்’ தலையணி என்று அடையாளப்படுத்துவது, மனித குலத்தின் செயற்கையான நாகரிகத்தையும், நுட்பங்களையும் வன உலகத்திற்குள் கடத்தும் பாலமாக அமைகிறது.

ராமு தொப்பியை அணிந்த கணத்தில், ‘லோகம் பதிமூனு’ எனும் மாற்றுப் பரிமாணத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கு பெண் நரிகள் மட்டுமே வாழும் மாய உலகம், ஆதி சமத்துவத்தின் மற்றும் கவர்ச்சியின் பிம்பமாக விரிவடைகிறது. அங்கு அவனுக்கு அளிக்கப்படும் மூன்று வரங்கள், அவனது பண்பாட்டுப் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகின்றன.

ராமு கேட்கும் வரங்கள் அனைத்தும் தனிமனிதப் பேராசையைக் கடந்த, சமூகத்திற்கும் இயற்கைக்கும் நலம் பயக்கும் பொதுநலத்தின் வடிவங்கள்:

தன் வனத்தில் மழை தவறாமல் பெய்ய வேண்டும் (சூழலியல் பாதுகாப்பு).
தன் நாட்டு அரசன் எதிரிகளை வென்று நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும் (சமூக-அரசியல் உறுதித்தன்மை).
தன் குடும்பத்தின் அன்றாட பசிக்குத் தேவையான உணவு மட்டும் கிடைக்க வேண்டும் (தேவை சார்ந்த நிறைவு வாழ்க்கை).

ராமுவின் இந்த அறம் சார்ந்த கோரிக்கைகள், குபேரவனத்திற்கு வரவிருந்த மாபெரும் போர்ப் அபாயத்தை, சுந்தரவனத்து ராஜாவுக்கு ஏற்படும் நோய்வாய்ப்படுதல் மூலமாகத் தானாகவே தடுத்து நிறுத்துகின்றன. அதாவது, ஒரு தனிமனிதனின் அறமான எண்ணங்கள் ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் பேரழிவைத் தவிர்க்கும் வல்லமை கொண்டவை என்பது கதையின் ஆழமான உட்பொருளாகிறது.

பேராசையின் வீழ்ச்சியும், நாவடக்கமின்மையின் விளைவும்

இதற்கு நேர்எதிராக, சோமுவின் பாத்திரம் மனித குலத்தின் பேராசை, பொறாமை மற்றும் விவேகமற்ற அவசர புத்தியின் மொத்த உருவமாக விளங்குகிறது. அண்ணனுக்கு மாயத் தொப்பி கிடைத்த செய்தி அறிந்ததும், அவனது கால்கள் தரைதட்டாமல் தவிப்பதும், மனைவியை விட்டு அண்ணியிடம் தொப்பியைப் பெற்று வரச் சொல்வதும், பிறரின் பேறுகளைக் கண்டு பொறாமைப்படும் மனித அகத்தின் தாழ்வு மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

சோமு ‘லோகம் பதிமூன்றிற்கு’ச் செல்லும்போது, அங்குள்ள பெண் நரி அவனது சுயநலத்தையும், அந்நியரின் ஊடுருவலையும் உணர்ந்து கொள்கிறது. தன் உலகத்திற்கு ஆபத்து விளைவிக்கும் மாயத் தொப்பியை மீட்டெடுக்க எண்ணி, சோமுவின் பேராசையைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்துகிறது.

சோமு தான் கேட்க வேண்டிய வரங்களைத் தாயிடம் கேட்கச் சொல்வதும், தாய் “நோயற்ற வாழ்வு” கேட்க, குறுக்கே புகும் சோமுவின் மனைவி “உயிரோடு இருக்கும் வரை நோயற்ற வாழ்வு” என வேண்டா வெறுப்பாகக் கூறி ஒரு வரத்தைச் வீணடிப்பதும், மனித குடும்பங்களுக்குள் இருக்கும் நுட்பமான அக உராய்வுகளைக் காட்டுகிறது. தாய் உடம்பு தெம்பாகி ஓடுவதைக் கண்டு மகிழும் சோமு, மனைவி ஒரு வரத்தைக் கெடுத்துவிட்டாளே என்ற ஆத்திரத்தில், “ஒரு வரம் வீணாப்போயிடுச்சின்னா என் குகையென்ன இடிஞ்சா போயிரும்?” என்று அலட்சியமாக உதிர்க்கும் வார்த்தையே அவனது விதியாக மாறுகிறது.

“அப்படியே ஆகட்டும்!” என்று கூறி நரிப்பெண் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு மறைய, சோமுவின் குகை உள்புறமாகச் சரிந்து விழுகிறது. யோசிக்காமல் உதிர்த்த ஒரு வார்த்தையும், பேராசையும், பிறர் பொருளின் மீதான நாட்டமும் அவனது சொந்த வாழ்விடத்தையே அழித்து, அவனைத் தெருவில் நிறுத்துகிறது.

மொழிநடை மற்றும் புனைவுச் செறிவு

வா.மு.கோமு அவர்களின் “லோகம் பதிமூனு” கதையின் உரைநடை மற்றும் புனைவுச் செறிவை நோக்குகையில், அது நவீனத் தமிழ் புனைவுலகில் மிக அரிதாகக் வாய்க்கும் “நாட்டார் வழக்காற்று மொழிக்கும் (Folk Idiom) நவீனப் படிமக் கதையாடலுக்கும் (Modern Allegorical Narrative) இடையிலான அபூர்வமான பிணைப்பை” வெளிப்படுத்துகிறது. வெறும் மொழியியல் அழகியல் என்பதையும் தாண்டி, இக்கதையின் உரைநடை, நுட்பமான குறியீடுகள், ஒலிக்குறிப்புகள் மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் அக நிலைகளை வெளிக்கொணரும் சக்திமிக்க ஊடகமாகச் செயல்படுகிறது.

I. வட்டார வழக்காட்சியும், ஒலிக்குறிப்பு மொழியும்

(Phonetic & Dialectal Brilliance)

இக்கதையின் உரைநடைக்கு மாபெரும் உயிரோட்டத்தைத் தருவது, ஆசிரியர் கையாண்டுள்ள அசல் கிராமியப் பேச்சு வழக்கும், இயல்பான ஒலிக்குறிப்புச் சொற்களுமே ஆகும்.

ஒலிசார் படிமங்கள்: “வெக்குடு வெக்குடுவென நடையிட்டான்”, “குடுகுடுன்னு குகைவாயிலை நோக்கி ஓடி” போன்ற சொற்கள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல; அவை வாசகனின் கண்முன்னே ஒரு நரியின் பதற்றத்தையும், அதன் ஓட்டத்தின் வேகத்தையும் காட்சிப்படுத்தும் நுண்-ஒளிப்படங்கள் (Visual-Auditory Vignettes).
சொல்லாடல் களஞ்சியம்: “சோப்ளாங்கி”, “அவட்டை” (இயலாமை/முதுமையின் தளர்ச்சி), “ஊளைச்சண்டை”, “வம்புச்சண்டை”, “பொழப்பு” போன்ற பயன்பாடுகள் கதையின் நிலப்பரப்பை உடனடியாக வாசகனின் மனக்கண் முன் நிறுத்துகின்றன. இவை எந்திரத்தனமான தற்காலத் தமிழில் எழுதப்படாமல், மண்ணின் மணமும், நாட்டார் கதைகளின் அலாதித் தன்மையும் ததும்பும் வகையில் வடிக்கப்பட்டுள்ளன.

II. முரண்நகை உரைநடையும் எள்ளல் தொனியும்

(Irony and Satirical Tone)

வா.மு.கோமுவின் புனைவுச் செறிவுக்குச் சான்றாக விளங்குவது கதையெங்கும் இழையோடும் எள்ளல் தொனியாகும். தீவிரமான சமூக-அரசியல் கருத்துகளைக் கூட மிக லேசான, நகைச்சுவை கலந்த உரையாடல்கள் வழியே அவர் கடத்துகிறார்.

அரசியல் எள்ளல்: “அம்மாகிட்ட போயி வன அரசியலைப்பத்தி சொன்னேன்பாரு என் புத்தியை மொசல்கறியாலதான் அடிச்சிக்கணும்!” என்று சோமு புலம்பும் இடம், எளிய மனிதர்களுக்கு அரசியலின் மீதுள்ள விரக்தியையும், அதை விவரிப்பவனின் முட்டாள்தனத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பகடி செய்கிறது.
குடும்ப முரண்நகை: “ஊளைச்சண்டையிடாமல் கிளம்பிய இரவுகளில் அவர்களுக்கு வேட்டையும் சரியாய் அமைவதில்லை” எனும் கூற்று, குடும்பங்களுக்குள் நிகழும் அன்றாடச் சண்டைகளே வாழ்க்கையின் இயங்குசக்தியாக மாறுவதைச் சுட்டிக்காட்டும் ஆழமான எள்ளல் நடை.

உரையாடல் அமைப்பும் கதாபாத்திர அக வெளிப்பாடும் (Dialogic Depth)

கதையில் வரும் உரையாடல்கள் அனைத்தும் தட்டையான தகவல்பரிமாற்றங்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் குரலும் அவர்தம் அக உலகத்தையும், பண்பாட்டையும் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

ராமு மற்றும் மணியின் உரையாடல்: நட்பின் இயல்பான உரிமையையும், வெகுளித்தனத்தையும் காட்டுகிறது. “தொப்பியா? இது பூவுன்னு நெனச்சிருந்தேன்!” என்ற ராமுவின் கூற்று அவனது களங்கமின்மையை உணர்த்துகிறது.

சோமு மற்றும் அவனது மனைவியின் உரையாடல்: கணவன்-மனைவி இடையேயான மேலாதிக்கப் போட்டி, அதிகாரத்தைப் பகிர்வதில் உள்ள தந்திரம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது. “என் மேல அவனுக்கு பிரியம் ஜாஸ்த்தி தெரிஞ்சுக்கோ!” என்று சோமு இறுமாப்புடன் சொல்வது, மனிதர்களின் தாழ்வு மனப்பான்மையை மறைக்க உதவும் போலிப் பெருமிதத்தின் வெளிப்பாடு.

வா.மு.கோமுவின் இந்த ஆக்கம், தமிழ் நாட்டார் வழக்காற்றின் உயிரோட்டமான மொழிநடையையும், நவீன கதையாடலின் இறுக்கத்தையும் மிகச் சரியாகக் கலந்தளிக்கிறது. “வெக்குடு வெக்குடுவென நடையிட்டான்”, “சோப்ளாங்கி”, “ஊளைச்சண்டை” போன்ற சொல்லாடல்கள் கதையின் வளிமண்டலத்திற்கு இயல்பான கிராமியக் மணத்தையும், நகைச்சுவையையும் சேர்க்கின்றன.

III. மாய-எதார்த்தப் புனைவுச் செறிவு

(Magical Realism and Structural Compactness)

இக்கதையின் அமைப்பியல் செறிவு (Structural Compactness) அதன் மாய-எதார்த்தத் தன்மையில் அடங்கியுள்ளது. ‘லோகம் பதிமூனு’ எனும் மாய நிலப்பரப்பும், குபேரவனம் எனும் நிஜ நிலப்பரப்பும் இணையும் புள்ளியை ஆசிரியர் மிக இயல்பாகக் கையாண்டுள்ளார்.

தொப்பியைத் தலையில் வைத்த கணத்தில் அருவி, பெண் நரிகள், மாயக் உலகம் என விரிவதும்; தொப்பியை எடுத்த கணத்தில் “கொறட்டை போட்டு உடனே தூங்க ஆரம்பிச்சுட்டே!” என்று மணி சொல்லும்போது கதையாடல் மீண்டும் எதார்த்த நிலப்பரப்பிற்கு திரும்புவதும் நவீனப் புனைவின் உன்னதமான கதைசொல்லல் நுட்பமாகும் (Parallel Dimension Narrative).

கதையின் இறுதிக்காட்சியில், சோமு உதிர்க்கும் அற்பமான ஒரு வார்த்தை (“என் குகையென்ன இடிஞ்சா போயிரும்?”) மாய நரியின் “அப்படியே ஆகட்டும்!” எனும் சொல்லால் உடனடி சாபமாக மாறிக் குகை சரிவது, கதையின் புனைவுச் செறிவை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. வார்த்தைகளின் சக்தி, பேராசையின் அபாயம் ஆகியவற்றை ஒரு சில வரிகளில் அதிரடியாக வாசகனுக்கு உணர்த்தி, கதையை நிறைவு செய்யும் அந்த உத்தி மிகச் செறிவான இலக்கியப் பரிமாணமாகும்.

வா.மு.கோமுவின் இப்பிரதி, பாசாங்கற்ற கிராமிய மொழியையும், நுட்பமான புனைவுக் கட்டமைப்பையும் ஒன்றுசேர்த்து, சிறார் கதைகளுக்கான பாரம்பரிய எல்லையை உடைத்து, தமிழ் நவீன உரைநடைச் செழுமைக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது.

முடிவாக, “லோகம் பதிமூனு” என்ற கதை, வெறும் மாயாஜால உலகத்தைக் காட்டிச் சிறார்களை மகிழ்விப்பதோடு நின்றுவிடாமல், அதிகாரத்தின் இயங்குதளம், குடும்ப முரண்பாடுகள், பேராசையின் எல்லைகள், நாவடக்கத்தின் முக்கியத்துவம் மற்றும் மனித மனத்தின் அகப் பரிமாணங்களை மிக நுட்பமாக விவரிக்கும் ஒரு நவீன கால மெய்யியல் (தத்துவப்) பிரதியாக உயர்ந்து நிற்கிறது. சுருங்கக்கூறின், “லோகம் பதிமூனு” என்பது வெறும் சிறுவர் கதையன்று; அதிகாரத்தின் போக்கு, குடும்பங்களின் அக முரண்பாடுகள், மனித ஆசைகளின் நல்-தீய எல்லைகள் ஆகியவற்றை மிக அழகான புனைவு வெளியினூடாகக் கடத்தும் ஒரு காலத்தால் அழியாத நவீன அறக்கதையாகும்.

ஈழக்கவி என்னும் புனைபெயரில் எழுதிவரும் ஏ. எச். எம். நவாஷ் பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தில் மெய்யியலில் சிறப்புப் பட்டம் பெற்றவர்; சிறிதுகாலம் மெய்யியல் துறையில் விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றியவர். நீண்டகாலம் ஆசிரியராகவும் அதிபராகவும் கடமையாற்றி அண்மையில் பணி ஓய்வு பெற்றிருக்கிறார்.

1980களிலிருந்து கவிதை எழுதிவரும் ஈழக்கவியின் ஏவாளின் புன்னகை, இரவின் மழையில் ஆகிய கவிதைத் தொகுதிகள் இவரை குறிப்பிடத்தக்க ஈழத்துக் கவிஞர்களுள் ஒருவர் என நிறுவியுள்ளன. விமர்சகர், ஆய்வாளர் என்ற வகையில் கடந்த சுமார் இருபது ஆண்டுகளில் விரிவாகவும், ஏராளமாகவும். எழுதியுள்ளார். ஆறு சிறுகதைகள்: ஒரு பகுப்பாய்வு, பிரமிள் கவிதைகள் ஒரு நுண்ணிய உசாவல், அழகியல் மெய்யியல் ஆகிய இவரது நூல்கள் இவ்வகையில் முக்கியமானவைகள்.