சுரேசுகுமாரன் கவிதைகள்

பரிபூர்ண வணங்குதலில்

நெகிழ்ந்துருகுகிறது சிவம்.

லாயத்திலிருந்து அவிழ்க்கபட்ட

குதிரைகள் திசைகளற்று

தெறித்து ஓடின

கடவுளின் ஜீவ சமாதி நோக்கி.

விளக்கம் தேடி புறப்பட்ட

கனவின் மறு முனையிலிருந்து

விழித்து எழுகிறேன்..

கடனைக் கழிப்பது போல

வடிவமற்று நீர்த்துப் போனவைகளை உதறிவிட்டு

நிலையத்தின் வாசலில்

எனக்குப் பிடித்த ஆவி பறக்கும்

காபியை பருக விரைகிறேன்.

குளிரும் வேண்டும்

போர்வையும் வேண்டும்.

மெய்மையும் வேண்டும்..

மெய்மறத்தலும்…

உயர் ஆளுமைகளுடன் பழக கூசுகிறேன்..

சற்றும் நெகிழாத

விறைப்பான சுயத்துடன்..

என் தேவைகளின் நிமித்தமே

என் நகர்வுகள் ..

நாம் வடிவமைக்கும்

ஒலிச்சேர்க்கைக்கு அப்பால்

என்றும் அணுகமுடியாத

அமைதியின் இசை..

நம் உபகரணங்களை உதறிவிட்டு பெருஞ்சுழலில்

குதித்தால் ஒழிய..

கூட்டமாய் நடக்கிறார்கள்

விலகிச் சென்றாலும்

நடந்துதான் ஆக வேண்டும்..

இறக்கி விடப் பட்ட இடம்

அக்னிக் காடு ..

ஒவ்வொரு மரமும் அக்னி ஜுவாலை

என வடிவம் கொள்கிறது.

அணைக்க அழைக்கும் கரங்கள்

சிதறும் ஒளிக்கற்றையினால் ஆனது.

சுரேசுகுமாரன்

இயற்பெயர் சுரேஷ்குமார்.வீ, கட்டுமானத்துறை பொறியாளர். உடுமலைப்பேட்டை. 2016-ல் ’விஷ ஊற்று’ என்கிற கவிதை நூல் வெளியாகியிருக்கிறது.