இரண்டு நிமிடம் யோசி

–வை கோபி சுவாமிநாதன்

தனசேகரனுக்கு ஐம்பத்தெட்டு வயது.

ஆனால் அந்த வயதை அவர் பெரிதாக மதிப்பதில்லை.

“வயசு number தான்,” என்பார்.

காலையில் ஐந்தரை மணிக்கே எழுந்து மாடித்தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவார். பால் வாங்கிவருவார். ஸ்கூட்டரைத் துடைப்பார். பிறகு நடைப்பயிற்சி. சமீபத்தில்தான் மாநில அரசு பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்தார்.

மனைவி சாந்தி மட்டும் இன்னும் தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாக இருந்தாள். மகன் கிருஷ்ணா மும்பையில். மகள் சங்கவி வெளிநாட்டில். தனசேகரனுக்கு இன்னொரு பெருமை இருந்தது.

Technology.

அவருடைய வயதில் சிலர் mobile-ல் எழுத்தை பெரிதாக்கிக் கொடுக்கச் சொல்வார்கள்.

இவர் மற்றவர்களுக்கு app install செய்து கொடுப்பார்.

UPI எப்படி பயன்படுத்துவது, train ticket எப்படி book செய்வது, ஒரு photo-வை PDF ஆக்குவது—தெருவில் இரண்டு வீடுகளுக்கு ஒரு தனசேகரன் தேவைப்பட்டார்.

சாந்தி சில சமயம் கிண்டல் செய்வாள்.

“நம்ம வீட்டு customer care number உங்க number தானே?”

அவரும் சிரிப்பார்.

“Service free.”

“அதான் பயமா இருக்கு.”

OTP யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது என்று மற்றவர்களுக்கு அவர் பலமுறை சொல்லியிருக்கிறார்.

அன்று காலை walking முடித்து வந்து paper-ஐ விரித்தபோது mobile-ல் ஒரு ‘டிங்’.

ALERT: Suspicious transaction detected in your bank account. If this wasn’t you, secure your account immediately.

கீழே ஒரு link.

தனசேகரன் paper-ஐ கீழே வைத்தார்.

Suspicious transaction.

அந்த இரண்டு வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு அவருடைய technology அறிவு கொஞ்சம் பின்னால் நகர்ந்தது.

“என்ன transaction?”

Link-ஐ அழுத்தினார்.

வங்கியின் logo.

அதே நிறம்.

அதே மாதிரியான screen.

Mobile number கேட்டது.

கொடுத்தார்.

ஒரு verification number வந்தது.

அதையும் உள்ளிட்டார்.

சில நொடிகளில்,

Your account is now secured.

தனசேகரன் நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டார்.

“என்னங்க, coffee ஆறுது.”

சாந்தி உள்ளிருந்து சொன்னாள்.

“வரேன்.”

Coffee cup-ஐ எடுத்த நேரத்தில் WhatsApp call.

“Good morning sir. Bank fraud monitoring section-லிருந்து Anil பேசுறேன்.”

குரல் மிகவும் நிதானமாக இருந்தது.

Fraud செய்யப் போகிறவர்கள் எல்லாரும் சினிமா villain மாதிரி பேசுவார்கள் என்று தனசேகரனின் மனதில் யாரோ தவறாக பதிவு செய்திருக்க வேண்டும்.

இந்தக் குரலில் customer-care training இருந்தது.

“Sir, உங்கள் account-லிருந்து ₹58,750 transfer attempt வந்திருக்கு. நீங்கள் செய்தீங்களா?”

“இல்லையே!”

“Don’t worry sir. அதனால்தான் நாங்க block பண்ணியிருக்கோம்.”

அந்த Don’t worry தான் வேலை செய்தது.

“Verification complete பண்ண ஒரு OTP வரும். அதை மட்டும் சொல்லுங்க.”

தனசேகரன் ஒரு கணம் நின்றார்.

OTP யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது.

அவர் மற்றவர்களிடம் சொன்ன அதே வாசகம் எங்கோ உள்ளே கேட்டது.

ஆனால் மறுமுனையில் இருந்தவர் உடனே தொடர்ந்தார்.

“Sir, இது transaction OTP இல்லை. Cancellation verification.”

Mobile-ல் எண் வந்தது.

தனசேகரன் அதை பார்த்தார்.

ஒரு விநாடி.

இரண்டு விநாடி.

பிறகு படித்துச் சொன்னார்.

Call துண்டிக்கப்பட்டது.

அடுத்த ‘டிங்’ வேறு மாதிரி இருந்தது.

₹58,750 debited.

அதைத் தொடர்ந்து இன்னொரு message.

தனசேகரனின் விரல்கள் அப்படியே நின்றன.

Coffee cup-ல் ஆவி மட்டும் மேலே போய்க்கொண்டிருந்தது.

சாந்தி அவரைப் பார்த்தாள்.

“என்னங்க?”

“நான்…”

அவ்வளவுதான் வந்தது.

“என்ன?”

“OTP சொல்லிட்டேன்.”

சாந்தி இரண்டு விநாடிகள் அவரைப் பார்த்தாள்.

அந்த இரண்டு விநாடிகளில் அவர் எதிர்பார்த்தது—

நீங்களே எல்லாருக்கும் சொல்லுவீங்களே?

அவள் அதைச் சொல்லவில்லை.

“முதல்ல bank-க்கு phone பண்ணுங்க.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் அவரை மீண்டும் இயக்கியது.

Bank helpline.

Account block.

Complaint.

1930.         

Screenshots.

Transaction number.

காலை அமைதியாகத் தொடங்கிய வீடு அரை மணி நேரத்தில் ஒரு சிறிய control room ஆகிவிட்டது.

மதியம் வரை phone calls.

Complaint numbers.

வங்கி.

Cybercrime.

தனசேகரனுக்கு பணம் போன கவலை இருந்தது.

ஆனால் அதைவிட வேறொன்று அதிகமாகக் குத்தியது.

தான் ஏமாந்தது அல்ல.
தான் ஏமாற மாட்டோம் என்று நினைத்திருந்ததுதான்.

மாலை கிருஷ்ணாவுக்கு விஷயம் தெரிந்தது.

Video call வந்தது.

“அப்பா, எப்படி இருக்கீங்க?”

“பணம் போச்சுப்பா.”

“அதைப் பார்க்கலாம். நீங்க முதல்ல normal ஆகுங்க.”

“உனக்கே நான் எத்தனை தடவை OTP சொல்லாதேன்னு சொல்லியிருக்கேன்…”

கிருஷ்ணா சிரிக்கவில்லை.

“அதனால்தான் உங்களை ஏமாத்த முடிஞ்சிருக்கு.”

தனசேகரன் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“என்ன சொல்ற?”

“Technology தெரியாதவங்களை மட்டும் scam பண்ண மாட்டாங்கப்பா. தெரியும் என்ற confidence உள்ளவங்களையும் பண்ணுவாங்க.”

தனசேகரன் அமைதியாக இருந்தார்.

“உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் நடந்துச்சு.”

“என்ன?”

“பயமுறுத்திட்டாங்க. யோசிக்க நேரம் கொடுக்கல.”

சாந்தியும் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

“அப்ப என்ன செய்யணும்?” என்றார் தனசேகரன்.

கிருஷ்ணா இரண்டு விரல்களைக் காட்டினான்.

“ரெண்டு நிமிஷம்.”

“என்ன?”

“Message வந்தாலும் சரி. Phone வந்தாலும் சரி. பணம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் என்றால் உடனே எதுவும் செய்யாதீங்க. இரண்டு நிமிஷம் நிறுத்துங்க.”

“அப்புறம்?”

“Official number-க்கு நாமே call பண்ணணும்.”

“அவ்வளவுதானா?”

“அவ்வளவுதான்.”

தனசேகரன் முகத்தில் முதல் முறையாகச் சிறிய சிரிப்பு வந்தது.

“இதுக்குத்தான் நீ engineer படிச்சியா?”

கிருஷ்ணாவும் சிரித்தான்.

“இல்லப்பா. இதைச் சொல்லத்தான் Mumbai-ல rent கொடுத்து இருக்கேன்.”

சாந்தி kitchen-லிருந்து,

“அவன் சொல்றது கேளுங்க. Rent waste ஆகக்கூடாது!”

என்றாள்.

அன்று இரவு தனசேகரன் ஓரளவு நிம்மதியாகத் தூங்கினார்.

வாரங்கள் கடந்தன.

Complaint விசாரணை நடந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு பகுதி தொகை தடுக்கப்பட்டதாக வங்கியிலிருந்து தகவல் வந்தது. மீதம் கிடைக்குமா என்று யாரும் உறுதி சொல்லவில்லை.

தனசேகரன் mobile-ஐ விட்டுவிடவில்லை.

UPI செய்தார்.

Ticket book செய்தார்.

WhatsApp அனுப்பினார்.

மற்றவர்களுக்கு உதவுவதையும் நிறுத்தவில்லை.

ஆனால் ஒரு மாற்றம் மட்டும் வந்திருந்தது.

Screen அவரை ஓடச் சொன்னால், அவர் கொஞ்சம் நின்றார்.

ஒரு நவம்பர் காலை.

Coffee.

Paper.

Mobile-ல் ‘டிங்’.

Dear Customer, your KYC expires today. Update immediately to avoid account blocking.

கீழே ஒரு link.

தனசேகரன் அதைப் பார்த்தார்.

முன்பு போல இதயம் வேகமாக அடிக்கவில்லை.

Link-ஐத் தொடவில்லை.

ஒரு நிமிடம் கழித்து phone.

“Sir, bank verification section—”

“ஒரு நிமிஷம்.”

மறுமுனை சற்று அமைதியானது.

“சொல்லுங்க sir.”

“நான் branch-க்கு call பண்ணி verify பண்ணிக்கிறேன்.”

“Sir, immediate action required. இல்லாட்டி account—”

தனசேகரன் சிரித்தார்.

“அதான் சொல்றேன். இரண்டு நிமிஷம்.”

Call துண்டிக்கப்பட்டது.

அவர் mobile-ஐ மேசையில் வைத்தார்.

சாந்தி இரண்டு coffee cup-களுடன் வந்தாள்.

“யாருங்க?”

“Bank.”

“என்ன சொன்னாங்க?”

தனசேகரன் paper-ஐ மீண்டும் விரித்தார்.

“அவங்க நிறைய சொன்னாங்க.”

“அப்புறம்?”

ஒரு sip coffee குடித்தார்.

“இந்த முறை நான் கொஞ்சம் யோசிச்சேன்.”

சாந்தி அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

Mobile அமைதியாக இருந்தது.

தனசேகரனும் அமைதியாக இருந்தார்.

ஆனால் இரண்டுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருந்தது.

Mobile-க்கு signal இருந்தது.
தனசேகரனுக்கு இப்போது நிதானம் இருந்தது.

00

நான் வை. கோபி சுவாமிநாதன், புதுச்சேரியைச் சேர்ந்தவன். தேசிய தகவலியல் மையத்தில் இயக்குனராக பணியாற்றி , சமீபத்தில் ஓய்வு பெற்றேன்.

தற்போது தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் ஆலோசகராக உள்ளேன்.

மனித உறவுகள், தலைமுறை மாற்றங்கள், தொழில்நுட்பம் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையின் சிறிய அனுபவங்களை மையமாகக் கொண்டு சிறுகதைகள் மற்றும் நினைவுக் குறிப்புகள் எழுதுவதில் ஆர்வம் கொண்டவன்.