ஒரு பருக்கை

–மா.அன்பரசு

“வேண்டாம்… போதும்…”

என்று சொல்லத் தெரிந்திருந்தும், கௌரிசங்கருக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது.

தேவைக்கு அதிகமாக எடுத்துக்கொள்வது; முடிந்ததைச் சாப்பிடுவது; முடியாததைத் தட்டிலேயே விட்டுவிட்டு எழுந்து செல்வது.

வீட்டில் அம்மா எத்தனையோ முறை சொல்லியிருக்கிறாள்.

“எவ்வளவு சாப்பிடுவியோ அவ்வளவு மட்டும் போட்டுக்கோ. மீதியைத் தட்டுல வச்சுட்டு எழுந்திருக்காதே.”

அவன் கேட்டுக்கொள்வான். ஆனால் கடைப்பிடிக்க மாட்டான்.

“அம்மா… இதுக்காக இவ்வளவு பேசுறியே! ஒரு கை சாப்பாடு தானே!”

என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிடுவான்.

திருமண வீடுகளில் அவன் இன்னும் மோசம். பந்தியில் பரிமாறுபவர் வந்தால், “கொஞ்சம் போதும்” என்று சொல்ல வேண்டிய இடத்தில், “சரி, போடுங்க” என்பான். சாப்பிட முடியாமல் போனால் இலையை மடித்துவிட்டு எழுந்துவிடுவான்.

குப்பைக்குச் செல்லும் உணவைப் பார்த்தும் அவனுக்குக் குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டதில்லை.

“நான் ஒருத்தன் கொஞ்சம் சாப்பாட்டை வீணாக்குறதால என்ன பெரிய நஷ்டம் வந்துடப் போகுது?”

அதுதான் அவன் எண்ணம்.

வீட்டிலும் அதே நிலைதான். பிடிக்காத காய்கறியைத் தட்டின் ஓரமாகத் தள்ளிவிடுவான். சாதம் கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்தால் அப்படியே விட்டுவிடுவான்.

ஒருநாள் அம்மா பொறுமை இழந்து கேட்டாள்.

“கௌரி, உனக்கு உணவு விளையாட்டா? ஒரு பருக்கை சோறு உருவாக எவ்வளவு உழைப்பு தெரியுமா?”

அவன் சிரித்தான்.

“அம்மா… தினமும் இதையே சொல்லாத.”

அம்மா பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் சாப்பிடாமல் விட்டிருந்த சாதத்தை மெதுவாக ஒரு பாத்திரத்தில் எடுத்துவைத்தாள்.

அந்தச் சிறிய செயலைக்கூட கௌரிசங்கர் கவனிக்கவில்லை.

ஒருநாள் அவனுடைய நண்பன் திருமால் தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

“கௌரி, நாளைக்கு என் பிறந்தநாள். நீ வரணும்.”

“எங்கே?”

“ஒரு அனாதை இல்லத்துக்கு. குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன்.”

கௌரிசங்கர் சம்மதித்தான்.

அது ஒரு பிறந்தநாள் விழா என்ற எண்ணத்தில்தான் சென்றான். ஆனால் அந்த நாள் அவனுடைய பழக்கத்தையே மாற்றப்போகிறது என்று அவனுக்குத் தெரியாது.

அனாதை இல்லம் பெரிய கட்டிடம் இல்லை. சிறிய அறைகள். பழைய நாற்காலிகள். சில குழந்தைகளின் கால்களில் செருப்புகூட இல்லை.

ஆனால் அவர்களின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்புக்கு மட்டும் எந்த வறுமையும் இல்லை.

திருமால் கேக் வெட்டினான்.

“இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்!”

என்று குழந்தைகள் பாடினார்கள்.

கௌரிசங்கரும் சிரித்தான்.

பிறகு உணவு பரிமாறத் தொடங்கியது.

சாதம், குழம்பு, காய்கறி, சிக்கன், லட்டு.

அன்று கௌரிசங்கரே உணவு பரிமாறினான்.

ஒவ்வொரு குழந்தையும் வரிசையில் வந்து தட்டைப் பெற்றுக்கொண்டது.

ஒரு சிறுவன் தயக்கத்துடன் அவன் முன் நின்றான்.

“என்ன?”

“அண்ணா… ஒரு லட்டு…”

கௌரிசங்கர் அவனைப் பார்த்தான்.

அவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான். யாராவது கவனிக்கிறார்களா என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“ஒண்ணுதானா?”

சிறுவன் தலையசைத்தான்.

கௌரிசங்கர் ஒரு லட்டு வைத்தான்.

சில நிமிடங்களில் இன்னொரு குழந்தை வந்தது.

“அண்ணா… சிக்கன் பீஸ் ஒன்று…”

அதையும் அவன் வைத்தான்.

இதைப் பார்த்த மேலாளர் உடனே,

“எல்லாருக்கும் கொடுத்திருக்கிறதை வாங்கிக்கிட்டு போங்க. ஒவ்வொருத்தரும் தனித்தனியா வந்து கேட்கக் கூடாது,” என்று கண்டித்தார்.

குழந்தைகள் அமைதியாகச் சென்றனர்.

கௌரிசங்கரின் மனதில் ஒரு சிறிய கேள்வி எழுந்தது.

“இவ்வளவு ஆசையா கேட்கிறார்களா?”

அதற்கான பதில் சில நிமிடங்களிலேயே அவனுக்குக் கிடைத்தது.

சாப்பிட்டு முடித்த குழந்தைகள் தட்டுகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே செல்லவில்லை. அங்கே உட்கார்ந்திருந்த ஒருவரிடம் தட்டைக் காட்டிவிட்டுத்தான் சென்றார்கள்.

முதல் குழந்தை வந்தது.

கௌரிசங்கர் பார்த்தான்.

தட்டு காலி.

ஒரு பருக்கை கூட இல்லை.

அடுத்த குழந்தை.

அதுவும் காலி.

மூன்றாவது.

நான்காவது.

ஐந்தாவது.

அவனுடைய கண்கள் தட்டுகளிலிருந்து விலகவில்லை.

கீழே ஒரு சாதப்பருக்கைகூட விழவில்லை.

கறியின் தடயம் இல்லை.

காய்கறி இல்லை.

லட்டு பாதி இல்லை.

“சாப்பிட முடியாத எலும்புகளைத் தவிர, தட்டில் எதுவும் மிச்சமில்லை.”

கௌரிசங்கரின் மனதுக்குள் ஏதோ உடைந்தது.

அவன் திடீரென்று தன்னுடைய கடந்த காலத் தட்டுகளை நினைத்தான்.

நேற்று இரவு.

முன்தினம்.

அதற்கு முன்.

திருமணங்கள்.

விருந்துகள்.

ஹோட்டல்கள்.

நண்பர்களின் பிறந்தநாள்கள்.

அவன் சாப்பிடாமல் விட்ட ஒவ்வொரு தட்டும் அவன் கண்முன்னால் வரிசையாக நின்றன.

அம்மாவின் குரலும் காதுக்குள் கேட்டது.

“ஒரு பருக்கை சோறு உருவாக எவ்வளவு உழைப்பு தெரியுமா?”

அவன் கண்களை மூடினான்.

அம்மாவின் முகம்.

அவன் விட்டுச் சென்ற உணவை எடுத்து வைத்த கைகள்.

குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டப்பட்ட சாப்பாடு.

திருமண இலையில் மிச்சமிருந்த உணவு.

எல்லாம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவன் மனதைத் தாக்கின.

அவன் மீண்டும் அந்தக் குழந்தைகளின் தட்டுகளைப் பார்த்தான்.

அப்போது அவனுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது.

அவர்களுக்கு உணவு கிடைப்பது ஒரு வாய்ப்பு.
அவனுக்கு உணவு கிடைப்பது ஒரு சாதாரண விஷயம்.

அதுதான் வித்தியாசம்.

திருமால் அருகில் வந்தான்.

“என்ன கௌரி?”

கௌரிசங்கர் பதில் சொல்லவில்லை.

“கௌரி… என்னாச்சு?”

அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“திருமால்… நாம இவ்வளவு நாளா சாப்பாட்டை வீணாக்கிட்டு இருந்திருக்கோமே…”

திருமால் அமைதியாக இருந்தான்.

கௌரிசங்கரின் குரல் உடைந்தது.

“நம்ம தட்டுல இருந்த சோற்றை குப்பையில போட்டுட்டு… அது யாருக்குத் தேவையோ தெரியாமலே தூக்கி எறிஞ்சிருக்கோம்.”

அவன் குழந்தைகளைப் பார்த்தான்.

“இவங்க ஒரு பருக்கையைக் கூட விடல…”

சில நொடிகள் அமைதி.

பிறகு அவன் சொன்னான்:

“நமக்கு உணவு அதிகமாகக் கிடைப்பதால் அதன் மதிப்பு தெரியவில்லை. இவங்களுக்கு உணவு குறைவாகக் கிடைப்பதால்… கிடைக்கும் ஒவ்வொரு பருக்கையும் ஒரு வரம்.”

அவன் அதற்குமேல் பேச முடியவில்லை.

அன்று அவன் முதன்முதலாக உணவின் சுவையை அல்ல, விலையை உணர்ந்தான்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு கௌரிசங்கர் மாறினான்.

அது ஒரு முடிவு அல்ல.

ஒரு பழக்கத்தின் மரணம்.

தேவையான அளவு மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டான். இன்னும் தேவைப்பட்டால் மீண்டும் வாங்கிக்கொண்டான். தட்டில் உணவை வைத்துவிட்டு எழுந்ததில்லை.

ஒருநாள் வீட்டில் அவன் தட்டு முழுவதும் காலியாக இருந்ததைப் பார்த்த அம்மா அவனைப் பார்த்தாள்.

எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவள் கண்களில் மட்டும் ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சி.

அப்போது கௌரிசங்கருக்கு புரிந்தது.

பல ஆண்டுகளாக அம்மா சொல்லிக்கொண்டிருந்த பாடத்தை, ஒரு நாளில் அந்தக் குழந்தைகள் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டார்கள்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கௌரிசங்கர் ஒரு தனியார் கல்லூரியில் ஆசிரியராகச் சேர்ந்தான். அவனுக்கு விடுதி காப்பாளர் பொறுப்பும் கிடைத்தது.

விடுதியில் நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள்.

ஒருநாள் இரவு உணவுக்குப் பிறகு சமையலறைக்குச் சென்றான்.

குப்பைத் தொட்டியைப் பார்த்தவுடன் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

சாதம்.

காய்கறி.

சாம்பார்.

சிக்கன்.

முட்டை.

சில தட்டுகளில் பாதி உணவு.

சிலவற்றில் ஒரு கரண்டி.

சிலவற்றில் இரண்டு கரண்டி.

அன்று சுமார் 500 கிலோ உணவு வீணாகியிருந்தது.

அவனுடைய வயிற்றுக்குள் ஏதோ எரிந்தது.

அவனுக்கு அந்த அனாதை இல்லம் நினைவுக்கு வந்தது.

அந்தக் குழந்தைகளின் தட்டுகள்.

ஒரு பருக்கையும் இல்லாத அந்தத் தட்டுகள்.

அவன் குப்பைத் தொட்டியைப் பார்த்தபடியே நின்றான்.

ஒருபுறம் உணவு கிடைக்காமல் தவிக்கும் குழந்தைகள்.
மறுபுறம் உணவு கிடைத்தும் அதன் மதிப்பை அறியாதவர்கள்.

அடுத்த நாள் அனைத்து மாணவர்களையும் அழைத்தான்.

“நான் உங்களைத் திட்டப் போறதில்லை.”

மாணவர்கள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தனர்.

“நான் என்ன செய்தேன்னு முதலில் சொல்றேன்.”

அவன் அனாதை இல்லத்தில் நடந்த சம்பவத்தைச் சொன்னான்.

பிறகு தன்னுடைய கடந்த காலத்தையும் மறைக்காமல் கூறினான்.

“நானும் உங்களைப் போலத்தான் இருந்தேன். என் அம்மா எத்தனையோ முறை சொல்லியிருக்காங்க. நான் கேட்கல. திருமணத்துல சாப்பிடாம விட்டிருக்கேன். வீட்டுல சாப்பாடு மீதி வச்சிருக்கேன். ஹோட்டல்ல சாப்பிடாம விட்டிருக்கேன்.”

மாணவர்கள் அமைதியானார்கள்.

“ஆனா ஒரு நாள் அந்தக் குழந்தைகளோட தட்டைப் பார்த்த பிறகு… என் தட்டில் உணவை மீதம் வைக்க எனக்கு மனசு வரல.”

அவன் சிறிது நேரம் நின்றான்.

“நீங்களும் ஒரு விஷயம் மட்டும் செய்யுங்கள். முதலில் தேவையான அளவு எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். போதவில்லை என்றால் மீண்டும் வாங்குங்கள். ஆனால் தட்டில் வைத்து வீணாக்காதீர்கள்.”

அந்த அறிவுரை உத்தரவாக இல்லை.

அவனுடைய தவறிலிருந்து பிறந்த வேண்டுகோள்.

மாற்றம் மெதுவாகத் தொடங்கியது.

முதல் நாள் 500 கிலோவாக இருந்த உணவுக் கழிவு 400 கிலோவாகக் குறைந்தது.

அடுத்த வாரம் 300.

பின்னர் 250.

ஒருநாள் சமையலறை ஊழியர் ஓடி வந்தார்.

“சார்… இன்னைக்கு 200-க்கு கீழே வந்திருக்கு!”

கௌரிசங்கர் நம்பவில்லை.

அவன் தானே சென்று பார்த்தான்.

மாணவர்கள் தேவையான அளவு மட்டுமே எடுத்திருந்தனர்.

பசித்தவர்கள் மீண்டும் வாங்கியிருந்தனர்.

தட்டில் வைத்து விட்டு வீணாக்கவில்லை.

அப்போது ஒரு மாணவன் அவனிடம் வந்தான்.

“சார்… நீங்க சொன்ன அந்தக் குழந்தைகள் நினைவுக்கு வந்துச்சு. அதனால இப்போ தேவையான அளவு மட்டும் எடுத்துக்கிறேன்.”

கௌரிசங்கரால் உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அந்த மாணவனின் தோளில் கை வைத்து தட்டிக்கொடுத்தான்.

அன்று இரவு விடுதி உணவகம் காலியான பிறகு கௌரிசங்கர் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.

மேசைகளில் கிடந்த தட்டுகளைப் பார்த்தான்.

பெரும்பாலான தட்டுகள் சுத்தமாக இருந்தன.

அவனுக்கு மீண்டும் அந்த அனாதை இல்லம் நினைவுக்கு வந்தது.

ஒரு நாள் அந்தக் குழந்தைகள் சாப்பிட்ட உணவு தீர்ந்துவிட்டது.

ஆனால் அவர்கள் காலியாக விட்டுச் சென்ற தட்டின் பாடம் மட்டும் இன்னும் முடியவில்லை.

அது ஒருவனுடைய வாழ்க்கையை மாற்றியது.
அந்த ஒருவன் நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்களை மாற்றினான்.
அந்த மாணவர்கள் இன்னும் பலரிடம் அந்தப் பாடத்தை எடுத்துச் செல்லப் போகிறார்கள்.

அந்த நொடியில், உணவு என்பது தட்டில் பரிமாறப்படும் பொருள் மட்டுமல்ல என்பதை கௌரிசங்கர் உணர்ந்தான்.

அதற்குப் பின்னால் ஒரு விவசாயியின் வியர்வை.

ஒரு நிலத்தின் காலம்.

ஒரு பயிரின் உற்பத்தி.

ஒரு துளி தண்ணீரின் பயணம்.

பல கைகளின் உழைப்பு.

தட்டில் மீதமாகும் ஒவ்வொரு பருக்கையும், அந்த உழைப்பின் ஒரு பகுதியைத்தான் குப்பைக்குள் தள்ளுகிறது.

000

மற்ற பதிவுகள்

திருடப்பட்டபாலம்

கவர்