டீன் கபூர்
வீதியோரக் கழிவுநீர்க் கால்வாயின் கரையில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய சிவப்புத் தபால் பெட்டி, திடீரென தன் இரும்பு உதடுகளைத் திறந்து பெருமூச்சு விட்டது. அதிலிருந்து தபால்கள் எதுவும் வரவில்லை; மாறாக, உறைந்துபோன சில நீல நிற மேகங்களும், சொற்கள் அற்ற எழுத்துக்களும் புகையாக வெளியேறின.
எழுபது வயதான ஜஃபர் நாநா தன் கடையின் வாசலில் அமர்ந்து, காற்றில் மிதந்து வந்த ஒரு காய்ந்த ரோஜாவின் இதழைப் பிடித்தார். ஒரு காலத்தில் அந்த ஊரின் காதல் கடிதங்களை தன் பேனாவால் செதுக்கியவர் அவர்தான். இப்போது அவரது பேனாவிலிருந்து மை வருவதற்குப் பதிலாக, மெல்லிய பறவைகளின் இறகுகள் உதிர்ந்துகொண்டிருந்தன.
அவரது பேரன் ஷாஹித், சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது விரல்கள் ஒரு ஒளிரும் தொலைபேசித் திரையைத் தீவிரமாகத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தன. அவன் கண்ணாடியைத் தொடும்போதெல்லாம், அதிலிருந்து சொற்கள் உறைந்த பனிக்கட்டிகளாகக் கீழே விழுந்து உடைந்தன.
”என்ன செய்கிறாய், ஷாஹித்?” என்றார் ஜஃபர் நாநா. அவரது குரல் ஒரு பழைய அஞ்சல் அட்டையின் சுருக்கம் போலக் கேட்டது.
”சமீராவுக்குக் காதல் அனுப்புகிறேன் அப்பா,” என்றான் ஷாஹித். “ஆனால், நான் அனுப்பும் சொற்கள் அனைத்தும் அவளைச் சென்றடைவதற்கு முன்பே இந்தத் திரையின் கண்ணாடிக்குள்ளேயே உறைந்துபோகின்றன. ‘I love you’ என்று டைப் செய்தால், அது ஒரு சிவப்புக் குறுஞ்செய்தியாக மாறி, காற்றில் மிதந்துபோய் கடலுக்குள் விழுகிறது.”
ஜஃபர் நாநா தன் மரப்பெட்டியைத் திறந்தார். அதற்குள் இருந்து மனித விரல்ரேகைகள் அச்சிடப்பட்ட ஒரு பழமையான காகிதத்தை எடுத்தார். அது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு அவர் தன் மனைவி ஆசியாவுக்கு எழுதிய காதல் கடிதம்.
அவன் அந்தப் பத்திரிகையை வாசிக்கத் தொடங்கியதும், கடையின் கூரையிலிருந்து காகிதப் பறவைகள் உயிர்பெற்றுப் பறக்கத் தொடங்கின.
”என் அன்புள்ள ஆசியா, இந்த வரிகளை நான் எழுதும்போது, என் பேனாவின் முனையில் இரவின் அமைதி குருதியாகச் சொட்டுகிறது. உன்னைப் பார்க்காத இந்த நாட்களின் காத்திருப்பு, என் வீட்டின் கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது…”
”அப்பா!” என்று வியந்தான் ஷாஹித். “இந்தக் கடிதத்தின் மீது கை வைத்தால், பாட்டி ஆசியாவின் வாசனை அடிக்கிறதே! இதில் சொற்களுக்குப் பதிலாகச் சில இதயத் துடிப்புகள் அல்லவா ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன?”
”ஆமாம் ஷாஹித்,” என்றார் ஜஃபர் நாநா.
“அன்றைய நாட்களில் நாங்கள் கடிதம் எழுதும்போது, இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து இரத்தத்தை மையாக ஊற்றி எழுதினோம். கடிதம் தபால் பெட்டிக்குள் விழும்போது, அது ஒரு பறவையைப் போலக் சிறகடித்துப் பறந்து செல்லும். அந்தப் பதினைந்து நாள் காத்திருப்பில் காதலர்களின் ஆவி மிதந்துகொண்டிருக்கும். ஆனால் இன்று… நீங்கள் சொற்களை அனுப்புவதில்லை; கண்ணாடியின் மீது வெறும் சங்கேதச் குறியீடுகளைத் தேய்க்கிறீர்கள். அதனால் தான் தபால் பெட்டிகள் சிவப்பு நிறக் கல்லறைகளாக மாறி தெருவோரத்தில் மௌனமாக நிற்கின்றன.”
ஷாஹித் தன் கைபேசியைப் பார்த்தான். சமீராவிடமிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது. அதில் எந்த உணர்ச்சியும் இன்றி, ஒரு சிவப்பு நிற மின்சார இதயம் மட்டுமே மின்னியது. அது ஒரு கடிகாரத்தின் முள் போல அவனைக் குத்தியது.
”அப்பா, இந்த உறைந்த கண்ணாடியை உடைக்க எனக்கு ஒரு பேனாவைத் தாருங்கள்!” என்றான் ஷாஹித்.
ஜஃபர் நாநா புன்னகைத்தார். தன் பையிலிருந்த ஒரு பழமையான இறகுப் பேனாவை அவனிடம் நீட்டினார்.
ஷாஹித் ஒரு வெள்ளைத் தாளை விரித்தான். அவன் பேனாவைத் தாளில் வைத்த கணத்தில், நகரத்தின் அனைத்துக் கணினித் திரைகளும் ஒரு நொடி மெளனமாகின. அவன் எழுதத் தொடங்கினான். சொற்கள் காகிதத்தில் விழுந்ததும், அவை நீல நிறப் படகுகளாக மாறி, காற்றில் மிதக்கத் தொடங்கின.
தெருவோரத்தில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய சிவப்புத் தபால் பெட்டி, தன் பல வருடச் சிறகுகளை விரித்து, ஷாஹித்தின் கடிதத்தை வாங்குவதற்காக தன் வாயை முழுமையாகத் திறந்தது. அன்றைய காதலின் வாசனை, நகரத்தின் இரும்பு மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு மீண்டும் பொழியத் தொடங்கியது.
ஷாஹித் எழுத எழுத, அந்தச் சிறிய கடைக்குள் ஒரு விசித்திரமான பேரமைதி பரவியது. அவனது பேனாவின் முனையிலிருந்து உதிர்ந்த சொற்கள் காகிதத்தில் விழுந்த கணத்தில், நகரத்தின் தொலைபேசி அலைவரிசைகள் அனைத்தும் தற்காலிகமாகத் தங்களின் குரலை இழந்தன. அவன் எழுதிய ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு நீல நிற வண்ணத்துப் பூச்சியாக மாறி, கடையின் கூரையை நோக்கிப் பறந்தது.
“என் சமீரா, உறைந்த கண்ணாடியின் பின்னாலிருந்து உனக்கு நான் அனுப்பிய சங்கேதச் சொற்கள் அனைத்தும் வழியிலேயே செத்துப்போயின. இன்று முதன்முறையாக, என் விரல்களின் சூட்டை இந்தக் காகிதத்தில் இறக்கி வைக்கிறேன். இந்தக் கடிதம் உன்னை அடையும் போது, இதில் என் மூச்சுக்காற்றின் வாசம் அடிக்கும்…”
கடிதத்தை எழுதி முடித்து, அதை ஒரு சிறிய உறையில் அடைத்தான் ஷாஹித். அதற்கு மேல் ஒரு சிவப்பு நிற அஞ்சல் தலையை ஒட்டியபோது, அந்த அஞ்சல் தலை மெல்லச் சிறகடிக்கத் தொடங்கியது.
அவன் கடையை விட்டு வெளியே வந்து, தெருவோரத்தில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய தபால் பெட்டியை நெருங்கினான். பல தசாப்தங்களாகத் தன் மீது படிந்திருந்த தூசிகளையும் துருக்களையும் உதறிவிட்டு, அந்தப் பெட்டி ஒரு பெரும் பறவையைப் போலத் தன் சிவப்புச் சிறகுகளை அசைத்தது.
ஷாஹித் தன் கடிதத்தை அதன் திறந்த வாய்க்குள்ளே போட்டான்.
அடுத்த நொடி, ஒரு விந்தை நிகழ்ந்தது. தபால் பெட்டியின் உள்ளிருந்து ஆயிரக்கணக்கான காகிதப் பறவைகள் வெளிப்பட்டு வானத்தை நோக்கிப் பறந்தன. நகரத்தின் இரும்பு மேகங்கள் அனைத்தும் கரைந்து, நீல நிறக் கடலாக மாறின.
சில மைல்கள் தள்ளியிருந்த தனியறை ஒன்றில், சமீரா தன் திறன்பேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். திடீரென அவளது அறை சன்னலின் உறைந்த கண்ணாடி படபடவென உடைந்து நொறுங்கியது. வெளியே இருந்து ஒரு நீல நிறக் காகிதப் படகு மிதந்து வந்து அவளது மடியில் விழுந்தது. அவள் பயத்தோடு அதை எடுத்துப் பிரித்தாள். அதற்குள் ஷாஹித்தின் விரல்ரேகைகளும், அவனது இதயத் துடிப்பும் வரிகளாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அந்தச் சொற்களைத் தொட்ட மாத்திரத்தில், சமீராவின் விரல் நுனிகளில் ரோஜாப்பூக்கள் பூக்கத் தொடங்கின.
அவள் தன் கைபேசியை மேசையின் மீது வீசியெறிந்தாள். அது மெல்ல உறைந்து, ஒரு சாதாரணக் சதுரக் கல்லாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. சமீரா தன் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள்; நகரத்தின் வீதிகளெங்கும், எழுதப்படாத காதல் கடிதங்கள் அனைத்தும் வண்ணத்துப் பூச்சிகளாக மாறி, மனிதர்களின் உறைந்த இதயங்களைத் தேடிப் பறந்து கொண்டிருந்தன.
ஜஃபர் நாநா தன் கடையில் அமர்ந்து, காலியான தன் இறகுப் பேனாவைப் பார்த்து மெல்லப் புன்னகைத்தார். சிவப்பு நிறக் கல்லறையாக இருந்த தபால் பெட்டி, இப்போது காதல் சொற்களைப் பிரசவிக்கும் ஒரு புதிய விண்மீனாக வானத்தில் மின்னத் தொடங்கியது.
வானத்தில் மின்னத் தொடங்கிய அந்தச் சிவப்பு விண்மீனிலிருந்து, சிறு நுரைத் துளிகளாகச் சொற்கள் நகரத்தின் மீது பொழியத் தொடங்கின.
சமீரா தன் வீட்டின் கூரையிலிருந்து இறங்கி வீதிக்கு வந்தாள். அவளது கைகளில் ஷாஹித் எழுதிய கடிதம் ஒரு சிறிய பறவையைப் போலத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. வீதியின் இருபுறமும் நின்றிருந்த மனிதர்கள் தங்களின் கைபேசிகளை விசித்திரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் திரைகளில் இருந்த எண்கள் அனைத்தும் கரைந்து, வெறும் நீல நிற மையாக மாறி வழியத் தொடங்கியிருந்தன.
ஒரு தபால்காரரின் உடையில், இறக்கைகள் முளைத்த ஒரு பழமையான உருவம் தெருவின் கோடியில் தோன்றியது. அவர் துவிச்சக்கர வண்டியின் பையிலிருந்து தபால்களைக் வாரி இறைத்தார். அவை ஒவ்வொன்றும் காற்றில் மிதந்து சென்று, மனிதர்களின் மூடிய கதவுகளின் இடுக்குகள் வழியாகவும், ஜன்னல்களின் உறைந்த கண்ணாடிகளை உடைத்தும் உள்ளே நுழைந்தன.
சமீரா ஓடிச் சென்று ஷாஹித்தின் கடையை அடைந்தாள். அங்கே, ஜஃபர் நாநாவின் கடை முழுவதும் நீல நிறக் கடல் நீரால் நிறைந்திருந்தது. ஆனால், அந்த நீர் யாருடைய ஆடைகளையும் நனைக்கவில்லை. ஜஃபர் நாநா தன் மரக்கட்டிலில் அமர்ந்து, காற்றில் மிதந்து வந்த ஒரு பழைய அஞ்சல் அட்டையில் தன் மனைவியின் பெயரான ‘ஆசியா’ என்பதை மீண்டும் மீண்டும் விரல்களால் எழுதிக் கொண்டிருந்தார்.
ஷாஹித் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அவனது கைகள் இன்னும் பேனா மையின் நீல நிறத்தில் தோய்ந்திருந்தன.
”சமீரா,” என்றான் அவன். அவனது குரல் ஒரு திறக்கப்பட்ட தபால் உறையின் சலசலப்பைப் போலக் கேட்டது. “உன் கண்ணாடியின் சிறை உடைந்துவிட்டதா?”
சமீரா தன் கையில் இருந்த கடிதத்தை தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள். “என் விரல்களில் பூத்த ரோஜாக்கள் இன்னும் உதிரவில்லை, ஷாஹித். நாம் அனுப்பிய சொற்கள் அனைத்தும் நகரத்தின் காற்றில் ஒரு புதிய நதியை உருவாக்கியிருக்கின்றன.”
இருவரும் தெருவைப் பார்த்தார்கள். மனிதர்கள் தங்களின் ஒளிரும் திரைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, காற்றில் மிதந்து வரும் காகிதப் பறவைகளைப் பிடிக்கத் தொடங்கினார்கள். உறைந்துபோன சொற்கள் மீண்டும் மனிதர்களின் குருதியில் கலந்து, அவர்களின் இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தன.
சிவப்பு நிறத் தபால் பெட்டி இப்போது ஒரு மாபெரும் ஆலமரத்தைப் போல வீதியின் நடுவே வேரூன்றி நின்றது. அதன் கிளைகளிலிருந்து இலைகளுக்குப் பதிலாக, எழுதப்பட்ட அஞ்சல் அட்டைகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.
காலத்தின் கைக்கடிகாரங்கள் அனைத்தும் தங்களின் முட்களை இழந்தன. நகரத்தின் அவசரம் முற்றுப்பெற்று, மனிதர்கள் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் நோக்கி மெதுவாக, மிக மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினார்கள். ஒரு கடிதம் தன் முகவரியைத் தேடிப் பயணிக்கும் அதே ஆழமான காத்திருப்போடு.
நகரம் முழுவதும் காலத்தின் முட்கள் உதிர்ந்து விழுந்த அந்த நொடியில், ஒரு விசித்திரமான மௌனம் மனிதர்களின் மூச்சுக் காற்றை ஆக்கிரமித்தது.
ஆலமரமாக வேரூன்றி நின்றிருந்த அந்தத் தபால் பெட்டியின் அடியிலிருந்து, திரவ வடிவிலான நீல நிற மை ஊற்றெடுத்து வீதிகளில் நதியாக ஓடத் தொடங்கியது. ஷாஹித்தும் சமீராவும் அந்த மை நதியின் கரையில் கைகோர்த்து நின்றார்கள்.
”இனி நாம் பேசத் தேவையில்லை, சமீரா,” என்றான் ஷாஹித். அவனது உதடுகள் அசையவில்லை; ஆனால், அவனது எண்ணங்கள் அனைத்தும் நீல நிற எழுத்துக்களாக காற்றில் மிதந்து சென்று சமீராவின் கூந்தலில் மலர்களாகப் படிந்தன.
திடீரென, வானத்தின் நீலக் கடலிலிருந்து ஒரு மாபெரும் காகிதக் கப்பல் மெல்லக் கீழே இறங்கியது. அதன் பாய்களில், பல நூற்றாண்டுகளாக மனிதர்கள் எழுதி அனுப்பாத, மறக்கப்பட்டுப்போன மில்லியன் கணக்கான காதல் வரிகள் அச்சிடப்பட்டிருந்தன.
ஜஃபர் நாநா தன் கடையை விட்டு மெதுவாக வெளியே வந்தார். அவசியமற்றப் பொருளாக மாறிப்போன அவசர உலகத்தின் இறுதி எச்ச சொச்சங்கள், அந்த மை நதியில் கரைந்து மறைவதைக் கண்டார். அவர் தன் கையிலிருந்த காலியான இறகுப் பேனாவை அந்த நதியில் மிதக்கவிட்டார். அது ஒரு சிறிய படகைப் போல மிதந்து சென்று, காகிதக் கப்பலின் அருகில் நின்றது.
”ஷாஹித், சமீரா… ஏறுங்கள்,” என்றார் ஜஃபர் நாநா. அவரது உடலின் சுருக்கங்கள் அனைத்தும் மெல்ல மறைந்து, அவர் ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட அஞ்சல் அட்டையைப் போல பிரகாசித்தார். “இங்கே சொற்கள் இறந்துவிட்டன, ஆனால் உணர்வுகள் மீண்டும் பிறந்துவிட்டன. இனி இந்த நகரம் காகிதங்களால் மட்டுமே சுவாசிக்கும்.”
ஷாஹித்தும் சமீராவும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான காகிதக் கப்பலில் கால் வைத்தார்கள்.
அடுத்த கணத்தில், அந்தச் சிவப்புத் தபால் பெட்டி மரத்தின் கிளைகளிலிருந்து காற்றாகச் சொற்கள் வீசத் தொடங்கின. கப்பல் மெல்லத் தரையிலிருந்து உயர்ந்து, உறைந்த கண்ணாடிகள் இல்லாத, அவசரங்கள் அற்ற ஒரு புதிய காலத்தை நோக்கிப் பறக்கத் தொடங்கியது.
கீழே, நகரத்தின் தெருக்களில் நின்றிருந்த மனிதர்கள், தங்கள் கைகளில் இருந்த உடைந்த தொலைபேசித் துண்டுகளைப் புதைத்துவிட்டு, அந்த நதி மையில் தங்கள் விரல்களைத் தோய்த்து, வானத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கும் கப்பலின் மீது தங்களின் முதல் உண்மையான காதல் கடிதங்களை எழுதத் தொடங்கினார்கள்.
எழுதப்படாத கடிதங்களின் யுகம் முடிவுக்கு வந்து, காற்றில் கரையும் சொற்களின் புதிய பிரபஞ்சம் அங்கே பிறந்தது.
அந்தக் காகிதக் கப்பல் பிரபஞ்சத்தின் நீல நிற மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு மேலே மேலே பறந்தது.
வானத்தின் உச்சியில், அஞ்சல் தலைகளால் நெய்யப்பட்ட ஒரு புதிய உலகம் காத்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கே அவசரங்கள் இல்லை; ‘டிலீட்’ பொத்தான்கள் இல்லை; நொடிப் பொழுதில் மறக்கப்படும் குறுஞ்செய்திகளின் சலசலப்பும் இல்லை.
ஜஃபர் நாநா கப்பலில் அமர்விடத்தில் அமர்ந்து, காற்றில் மிதந்து வந்த ஒரு மெல்லிய மைத்துளியை தன் கைகளில் ஏந்தினார். “ஷாஹித், இனி இந்த உலகத்தில் மனிதர்கள் யாரும் தங்கள் அன்பைப் நிரூபிக்கத் துடிக்க வேண்டியதில்லை. சொற்கள் இங்கே காகிதங்களின் நரம்புகளாக மாறி எப்போதும் வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும்,” என்றார்.
ஷாஹித் சமீராவின் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டான். இருவரின் விரல்களும் தொட்ட இடத்தில், ஒரு புதிய காதல் கவிதை தானாகவே எழுதப்பட்டு, தங்க நிறப் பறவையாக மாறி வானத்தில் சிறகடித்துப் பறந்தது.
கீழே, பூமி முழுவதும் பரவியிருந்த அந்த நீல நிற மை நதி, மனிதர்களின் உறைந்த இதயங்களை முழுமையாகக் கழுவி சுத்தம் செய்திருந்தது. தெருக்களில் நின்றிருந்த பழைய சிவப்புத் தபால் பெட்டிகள் அனைத்தும் இனி கல்லறைகள் அல்ல; அவை மனிதர்களின் ஆன்மாவை இணைக்கும் அமைதியான வாசல்கள் என்பதாக உருமாறின.
ஒவ்வொரு வீட்டின் ஜன்னல்களிலும், காற்று இப்போது வெறும் காற்றாக வீசவில்லை. ஒருவர் மற்றொருவருக்கு எழுதத் துடிக்கும் மௌனமான காதல் கடிதங்களின் வாசனை சுமந்தே வீசியது.
காகிதக் கப்பல் அந்த நட்சத்திர வெளிச்சத்தில் மெல்லக் கரைந்து மறைந்தது. ஆனால், மனிதர்களின் விரல்களில் எஞ்சியிருந்த அந்த மை வாசம் மட்டும் எப்போதும் உலர்ந்து போகாமல், அவர்களின் காதலை என்றென்றும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தது.
காதல் மீண்டும் எழுதப்படத் தொடங்கிவிட்டது.
காகிதக் கப்பல் சென்று சேர்ந்த அந்தப் புதிய உலகம், மனிதர்களின் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட அஞ்சல் தலைகளின் தீவாக இருந்தது. அங்கே நிலத்திற்குப் பதிலாகத் தடிமனான அஞ்சல் அட்டைகளும், மரங்களுக்குப் பதிலாக மை ஊறும் பூக்களும் நிறைந்திருந்தன.
ஷாஹித்தும் சமீராவும் கப்பலில் இருந்து கீழ இறங்கியபோது, அந்தத் தீவின் வீதிகளில் மனிதர்களின் உதிராத எண்ணங்கள் அனைத்தும் நீல நிறப் பூச்சிகளாக மிதந்துகொண்டிருந்தன. ஜஃபர் நாநா தன் கையில் இருந்த பழைய இறகுப் பேனாவை பூமிக்குள் நட்டினார். அடுத்த நொடியில், அதிலிருந்து கிளைகள் தோன்றி, மை சொட்டும் காகிதப் பழங்கள் காய்க்கத் தொடங்கின.
ஆனால், அந்தப் புதிய அமைதியை அச்சுறுத்துவது போல, அடிவானத்தில் ஒரு கரிய மேகம் திரளத் தொடங்கியது. அது ‘டிஜிட்டல்’ உலகத்தின் எஞ்சியிருந்த உறைந்த பிளிக்கர் (Flicker) அரக்கன். மனிதர்கள் மீண்டும் ஆழமாக எழுதத் தொடங்கியதால், தன் ஆற்றலை இழந்துபோன அந்த அரக்கன், காகிதத் தீவின் சொற்களை அழித்து, மீண்டும் மனிதர்களை உறைந்த கண்ணாடிகளுக்குள் அடைக்கத் துடித்தான்.
அரக்கனின் கண்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஒளிரும் கைபேசித் திரைகளாக மின்னின. அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட மின்சாரக் கதிர்கள், காற்றில் மிதந்த காகிதப் பறவைகளைச் சுட்டெரித்துச் சாம்பலாக்க முயன்றன.
”ஷாஹித்!” என்று அலறினாள் சமீரா. அவளது விரல்களில் பூத்திருந்த ரோஜாக்கள் மெல்ல வாடத் தொடங்கின.
ஜஃபர் நாநா அமைதியாக நின்று சிரித்தார். “பயப்படாதே சமீரா. இயந்திரங்களின் வேகம் ஒருபோதும் இதயத்தின் ஆழத்தை வெல்ல முடியாது. திரைகளின் சொற்கள் அழியக்கூடியவை, ஆனால் மனிதனின் உண்மையான உணர்வு அழியாதது. உங்கள் காதலை எழுதுங்கள்!”
ஷாஹித்தும் சமீராவும் மை நதியில் தங்கள் கரங்களைத் தோய்த்தார்கள். அந்தத் தீவின் பிரம்மாண்டமான காகிதத் தரையில், இருவரும் சேர்ந்து ஒரே நேரத்தில் தங்கள் விரல்களால் எழுதத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் எழுதிய ஒவ்வொரு சொல்லும் கேடயமாக மாறியது.
“எங்களின் காதல் வெறும் எண்களால் ஆன சங்கேதம் அல்ல; அது நரம்புகளில் ஓடும் குருதி. உறைந்த கண்ணாடிகளால் உணர்ச்சிகளின் கதவை மூட முடியாது!”
அவர்கள் எழுதிய வரிகள் காகிதத் தீவிலிருந்து பெரும் ஒளியாக வெளிப்பட்டு, பிளிக்கர் அரக்கனின் ஒளிரும் திரைகளைத் தாக்கியது. அரக்கனின் கண்கள் ஒவ்வொன்றாக நொறுங்கி, வெறும் வெற்றுப் பிளாஸ்டிக் துண்டுகளாகக் கீழே விழுந்தன. அவனது மின்சார அலைகள் அனைத்தும் ஜஃபர் நாநாவின் மை நதியில் கரைந்து சாம்பலாயின.
அரக்கன் அழிக்கப்பட்டதும், அந்தத் தீவின் வானத்திலிருந்து தங்க நிறத்தில் மழையாக மை பொழியத் தொடங்கியது. பூமிக்கும் அந்த அஞ்சல் தீவுக்கும் இடையே ஒரு புதிய பாலம் உருவானது. அது காகித நரம்புகளால் பின்னப்பட்ட ஒரு காதல் பாலம்.
பூமியில் இருந்த மனிதர்கள் அனைவரும் அந்தப் பாலத்தின் வழியே தங்களின் கைபேசிகளை விசித்திரமான கடிகாரங்களை எறிந்துவிட்டு, அஞ்சல் தீவை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்கள். ஒவ்வொருவரின் கையிலும் ஒரு வெள்ளைத் தாளும், மையில் தோய்த்த பேனாவும் இருந்தன.
இப்போது மனிதர்கள் விரைவாகப் பேசுவதில்லை; நிதானமாக எழுதத் தொடங்கினார்கள். ஒரு சொல் எழுதப்பட்டு, அது மற்றவரைச் சென்றடையும் வரையிலான அந்த ஆழமான காத்திருப்பில், உலகம் மீண்டும் தன் மெதுவான, அழகான சுழற்சியைக் கண்டடைந்தது.
ஜஃபர் நாநா தபால் பெட்டியின் நிழலில் அமர்ந்து, உலகத்திற்கு ஒரே ஒரு செய்தியை மட்டும் எழுதிப் பறக்கவிட்டார்:
”காத்திருப்பில்தான் காதல் வாழ்கிறது. உறைந்த கண்ணாடிகளை உடைத்துக் காகிதங்களுக்கு உயிர் கொடுங்கள்.”
அந்தக் காகிதப் பறவை பிரபஞ்சம் முழுதும் பறந்து சென்று, மனிதர்களின் இதயங்களில் என்றென்றும் எழுதப்படாத அன்பின் கவிதையாக நிலைத்து நின்றது.
அஞ்சல் தீவின் எல்லைகளைத் தாண்டி, அந்தப் பாலம் பேரண்டத்தின் அனைத்து வீதிகளுக்கும் விரிவடைந்தது. ஜஃபர் நாநா நட்ட இறகுப் பேனா மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த மை சொட்டும் காகிதப் பழங்களை உண்டு, மனிதர்கள் தங்களின் இழந்த உணர்ச்சிகளை மீண்டும் பெறத் தொடங்கினார்கள். அவசரத்தில் காய்ச்சல் மனிதர்களின் உடம்பிலிருந்து முற்றிலும் விலகியது. நொடிப்பொழுதில் அனுப்பப்பட்டு, அடுத்த நொடியே மறக்கப்படும் கோடிக்கணக்கான குறுஞ்செய்திகள், பூமியின் கடலடியில் உறைந்த பாறைகளாக அமைதியாகத் தூங்கப் போயின.
ஷாஹித்தும் சமீராவும் அந்தப் பாலத்தின் நடுவே நின்று, தங்களின் சொந்தக் கரங்களால் செதுக்கிய புதிய காதல் உலகத்தைப் பார்த்தார்கள். சமீரா தன் கூந்தலிலிருந்து ஒரு நீல நிற வண்ணத்துப் பூச்சியை எடுத்து காற்றில் பறக்கவிட்டாள். அது பூமியை நோக்கிப் பறந்து சென்று, ஒரு காலத்தில் உறைந்த கண்ணாடிகளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு தனிமையான மனிதனின் தோளில் அமர்ந்தது. அவன் தன் பையிலிருந்த பழைய பேனாவை எடுத்து, தன் எதிரே இருந்த வெள்ளைத் தாளில் தன் முதல் வரியை எழுதத் தொடங்கினான்.
அங்கே, பூமியின் ஒவ்வொரு தெருவோரத்திலும் இருந்த பழைய சிவப்புத் தபால் பெட்டிகள், தங்களுடைய இரும்பு உடம்பிலிருந்து விடுபட்டு, உண்மையான மனித இதயங்களைப் போல துடிக்கத் தொடங்கின.
காலத்தின் கடிகார முட்கள் அனைத்தும் உதிர்ந்துவிட்டதால், இரவும் பகலும் சொற்களின் நீல நிற ஒளியால் மட்டுமே அளக்கப்பட்டன. இனி எந்தவொரு காதலனும் ‘பதில் வரவில்லையே’ என்று திரையைப் பார்த்து ஏங்கத் தேவையில்லை; ஏனெனில், ஒவ்வொரு காத்திருப்பும் ஒரு புதிய கவிதையை அவனுக்குள் பிரசவித்துக்கொண்டிருந்தது.
காகிதக் கப்பலின் உச்சியில் நின்றிருந்த ஜஃபர் நாநா, பிரபஞ்சத்தின் இறுதிப் பக்கத்தை மெல்லப் புரட்டினார். அதில் ‘முடிவு’ என்ற சொல் எழுதப்படவில்லை. மாறாக, மை சொட்டும் ஒரு சிறிய புள்ளி மட்டுமே வைக்கப்பட்டிருந்தது.
”காதலுக்கு ஒருபோதும் இறுதிப் புள்ளிகள் கிடையாது, ஷாஹித்,” என்றார் ஜஃபர் நாநா. “எழுதப்படும் ஒவ்வொரு வரியும், எழுதப்படாத ஆயிரமாயிரம் வரிகளுக்கு வழிவிட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.”
ஷாஹித் சமீராவின் கைகளைப் பற்றி, அந்த நீல நிற மை நதியில் தன் விரல்களால் ஒரு புதிய உலகத்தின் வரைபடத்தை வரைந்தான்.
நகரத்தின் உறைந்த கண்ணாடிகள் அனைத்தும் உடைந்து நொறுங்கி, காகிதப் பறவைகளின் சிறகுகளாக மாறி வானில் மிதந்தன. மனிதர்கள் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் நேருக்கு நேர் பார்த்து, சொற்களைப் பேனாவின் வழியே ரத்தமும் சதையுமாகப் பரிமாறிக் கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்.
எழுதப்படாத காதல் கடிதங்களின் காலம் முற்றிலுமாக முடிவுக்கு வந்து, காதல் என்றென்றும் அஞ்சல் தலைகளின் சிறகுகளில் நிதானமாகப் பறந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு முடிவில்லாத காவியமாக மாறியது.
••••
டீன் கபூர்
ஓய்வு நிலை ஆசிரியர். இலங்கை கிழக்கு மாகாணம் மருதமுனை எனும் ஊரில் 1963 இல் பிறந்தேன். 1987 களில் இருந்து பத்திரிகை, சஞ்சிகைகள் மற்றும் இணைய சஞ்சிகைகளிலும் எழுதி வருகிறேன். இதுவரை நான்கு கவிதை நூல்களை வெளியிட்டிருக்கிறேன். குரோட்டான் அழகி (1994), திண்ணைக் கவிதைகள் (2007), சொற்களில் சுழலும் பிரபஞ்சம் (2019), வேரினிடை (ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு கவிதை நூல் 2023). அத்துடன் எண்ணிம ஓவியங்களையும் வரைந்து வருகிறேன்.
