பிஸ்ஸா

-ஜமீல்

வேலையின் வெயில் பிடரியில் உறைத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த வெயிலுக்குப் பெயர் வெயில் அல்ல என்று சுலைமான் சில சமயங்களில் நினைப்பார். அதற்கு வேறு ஏதோ ஒரு பெயர் இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை வாழ்க்கை என்று இருக்கலாம். அந்தப் பெயரைச் சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். அதனால் அவர் அதை வெயில் என்றே அழைத்துக் கொண்டார்.

பழைய மோட்டார் சைக்கிளின் ஹேண்டில் பாரைப் பிடித்தபடி அவர் நகரத்தின் முடிவிலா சாலைகளில் உருண்டு கொண்டிருந்தார். வண்டியின் பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்த சதுர வடிவப் பெட்டிக்குள் ஒரு பெரிய பிஸ்ஸா இருந்தது. பாலாடைக்கட்டி உருகிய வாசனை, பெட்டியின் சிறு இடுக்குகளைக் கடந்து காற்றில் கலந்தது. அந்த வாசனை மட்டும் சுலைமானுக்குச் சொந்தமானதல்ல. அதை அவர் தினமும் சுமந்து செல்கிறார். ஆனால் ஒருபோதும் சாப்பிட்டதில்லை. விசித்திரம்தான்.

ஒரு மனிதன் தினமும் நூறு பிஸ்ஸாக்களைப் பிறர் வீடுகளுக்குக் கொண்டு சென்று சேர்க்கிறான். அவற்றின் சூட்டையும் வாசனையையும் தன் உடம்பில் சுமக்கிறான். அவற்றை வாங்கிக் கொள்பவர்களின் முகங்களில் மகிழ்ச்சியைப் பார்க்கிறான். ஆனால் அவற்றில் ஒன்றைக் கூட தன் வாய்க்குள் வைத்துப் பார்த்ததில்லை. சில பொருட்கள் நமக்காகப் பிறக்கவில்லை என்று நாமே நம்பத் தொடங்கிவிட்டால், அவற்றை அடைய வேண்டுமென்ற ஆசையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறந்து போய்விடுகிறது. சுலைமானிடம் அந்த ஆசை ஏற்கனவே இறந்திருந்தது. அல்லது, அவர் அதை வேலைக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு காலையிலும் வீட்டின் வாசலில் விட்டுவிட்டிருக்கலாம்.

மதியம் இரண்டு மணி. மொபைல் போன் அதிர்ந்தது. வாப்பா. அந்த ஒரு சொல்லில் வெயில் கொஞ்சம் குறைந்தது. சொல்லும்மா. வாப்பா என்னைக்காவது என்னை அந்த பிஸ்ஸா கடைக்குக் கூட்டிட்டு போவியாப்பா? சுலைமான் சாலையோரம் வண்டியை நிறுத்தினார். அந்தக் கேள்வி எளிமையானது. ஆனால் சில எளிய கேள்விகள் மனிதர்களின் மார்புக்குள் பெரிய கதவுகளைத் திறந்து விடுகின்றன. ஏன்? என் கூட்டாளிகள் எல்லாரும் போயிருக்காங்க. அவங்க பிஸ்ஸா எப்படி இருக்கும்னு பேசிக்கிறாங்க. நானும் சாப்பிடணும்.

சுமைரா பேசிக் கொண்டிருந்தாள். சுலைமான் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவளது குரலுக்குப் பின்னால் எட்டு வயது குழந்தையின் ஆசை மட்டுமல்ல உலகத்திடம் தானும் ஒரு சிறிய பங்கைக் கேட்கும் உரிமையும் இருந்தது. இன்னைக்கு சாயந்தரம் உன்னை கூட்டிட்டு போறேன். அவர் சொன்னதும் மறுபுறம் சில விநாடிகள் அமைதி. பிறகு நிஜமாவாப்பா? நிஜமாத்தான். உம்மாவையும் கூட்டிட்டு போவோமா? கூட்டிட்டுப் போவோம். வாப்பா என்னம்மா? நான் உங்களை ரொம்பப் பிடிக்கும். அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. சுலைமான் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பை யாரும் பார்க்கவில்லை. அந்த நகரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்க்காமல் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

மாலை. சுலைமான் சம்பளத்திலிருந்து மிச்சப்படுத்தியிருந்த பணத்தை எண்ணினார். நோட்டுகள் மேசையில் கிடந்தன. ஒரு பக்கம் மின்சாரக் கட்டணம். ஒரு பக்கம் அரிசி. ஒரு பக்கம் மருந்து. இன்னொரு பக்கம் சுமைராவின் பள்ளிச் செலவு. அவற்றின் நடுவே ஒரு சிறிய இடம். அந்த இடத்தில் அவர் ஒரு பிஸ்ஸாவை வைத்தார். கணக்குப் புத்தகத்தில் அது தேவையற்ற செலவு. ஒரு தந்தையின் மனதில் அது தேவையான மகிழ்ச்சி. எந்தக் கணக்கு சரி? வாழ்க்கை முழுவதும் சுலைமான் கணக்குகளோடு போராடியவர். அன்று மட்டும் அவர் கணக்கைத் தோற்கடிக்க முடிவு செய்தார்.

பிஸ்ஸாக் கடையின் கண்ணாடிக் கதவு திறந்தபோது குளிர்ந்த காற்று அவர்களின் முகத்தில் மோதியது. சுமைரா அப்படியே நின்றுவிட்டாள். வண்ண விளக்குகள். சுவரில் தொங்கியிருந்த பெரிய பிஸ்ஸா படங்கள். சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளின் புகைப்படங்கள். கண்ணாடிக்குப் பின்னால் சுழன்று கொண்டிருந்த வட்டமான மாவுகள். அவளது கண்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் குடித்தன.

வாப்பா இது நம்ம கடையா? இல்லம்மா. நம்ம கடைன்னா இன்னும் பெருசா இருக்கும். சுலைமான் சிரித்தார். அருகில் நின்ற பாத்திமா அவரைப் பார்த்தாள். நீங்க எப்பவும் இப்படித்தான் பேசுவீங்க. எப்படிப் பேசுறேன்? இல்லாததை இருப்பது மாதிரி. அது இல்லாததைப் பற்றிய நம்பிக்கை. ரஹீம் அவர்களைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தார். வாங்க மச்சான் குடும்பத்தோட வந்துட்டீங்களா? சுலைமான் சற்றுத் தயங்கினார். ஆமாம். இவளுக்கு ரொம்ப நாளா ஆசை. ரஹீம் சுமைராவைப் பார்த்தார். என்ன சாப்பிடுறீங்க மேடம்?

சுமைரா தன் தந்தையைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் மெனு கார்டை விட பெரிய உலகம் ஒன்று இருந்தது. வாப்பா சொல்றதை சாப்பிடுறேன். அப்போ பெரிய பிஸ்ஸா ஒன்று. சுலைமான் சொன்னார். அந்த வார்த்தை வெளிவந்தபோது, அவரது உள்ளுக்குள் யாரோ ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றினார்கள். பிஸ்ஸா வந்தது. சூடு வாசனை. உருகிய பாலாடைக்கட்டி. சுமைரா அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்கு முன் இருந்த பிஸ்ஸா ஒரு உணவுப் பொருள் மட்டுமல்ல. அது அவளுடைய எட்டு வயது உலகத்தில் ஒரு புதிய கதவு. அவள் முதல் துண்டை எடுத்தாள். வாப்பா, நீங்களும் சாப்பிடுங்க. சுலைமான் தலையசைத்தார். எனக்கு வேண்டாம்மா. ஏன்? வயிறு நிறைஞ்சிருக்கு. பாத்திமா அவரைப் பார்த்தாள். அந்தப் பொய்யை அவள் பல வருடங்களாக அறிந்திருந்தாள். வயிறு நிறைஞ்சிருக்கு என்பது சுலைமானின் மிகவும் பழைய பொய்.

சில சமயம் வீட்டில் உணவு குறைவாக இருக்கும். அப்போது அவர் சொல்வார். எனக்குப் பசிக்கல. சில சமயம் சுமைராவுக்கு கடைசி முட்டைத் துண்டு தேவைப்படும். அப்போது அவர் சொல்வார். நான் முட்டை சாப்பிட மாட்டேன். சில சமயம் புதிய சட்டை வாங்க பணம் போதாது. அப்போது அவர் சொல்வார். எனக்கு பழைய சட்டைதான் பிடிக்கும். மனிதர்கள் தங்களுக்காகப் பொய் சொல்லும்போது அது பொய். பிள்ளைகளுக்காகப் பொய் சொல்லும்போது அது தியாகம். அல்லது அப்படித்தான் நம்முடைய ஏழைத் தந்தைகளின் அகராதி சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது.

வாப்பா. சுமைரா மீண்டும் ஒரு துண்டை நீட்டினாள். இந்த முறை சுலைமான் அதை வாங்கவில்லை. அவளது கையை மட்டும் பிடித்தார். நீ சாப்பிடும்மா. நீங்க சாப்பிடலன்னா எனக்கும் வேண்டாம். அந்தச் சொல் சுலைமானைத் தாக்கியது. ஒரு கணம் அவர் பிஸ்ஸாவைப் பார்த்தார். முதல் முறையாக அதன் விலை தெரியவில்லை. அதன் வாசனை மட்டுமே தெரிந்தது. அவர் ஒரு சிறிய துண்டை எடுத்தார். வாயில் வைத்தார். சூடு. பாலாடைக்கட்டி. மசாலா. சற்றே உப்பு. அவ்வளவுதான்.

உலகம் மாறவில்லை. வானத்திலிருந்து நட்சத்திரங்கள் விழவில்லை. கடை ஊழியர்கள் கைத்தட்டவில்லை. ஆனால் சுலைமானின் கண்களில் நீர் தேங்கியது. எப்படி இருக்கு வாப்பா? சுமைரா கேட்டாள். அவர் மெதுவாகச் சிரித்தார். நல்லாயிருக்கு. அந்த நல்லாயிருக்கு என்பது பிஸ்ஸாவைப் பற்றியது அல்ல. அது வாழ்க்கையைப் பற்றியது.

கண்ணாடிக் கதவுக்கு வெளியே இரவு இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. வானத்தில் பிறை நிலவு. உள்ளே மேஜையின் மீது வட்டமாகப் பரவியிருந்த பிஸ்ஸா. அந்த இரண்டையும் சுலைமான் மாறி மாறிப் பார்த்தார். ஒரு நிலவு வானத்தில். மற்றொரு நிலவு தன் மகளின் முகத்தில். அவருக்குத் திடீரென்று தோன்றியது. நிலவு ஒளி கொடுக்கிறதா? அல்லது இருள்தான் நிலவின் ஒளியை நமக்குத் தெரியச் செய்கிறதா?

அவருடைய வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். வறுமை இல்லாமல் இருந்திருந்தால் சுமைராவின் இந்தச் சிறிய மகிழ்ச்சியின் மதிப்பு அவருக்குத் தெரியுமா? பசி இல்லாமல் இருந்திருந்தால் ஒரு துண்டுப் பிஸ்ஸா இவ்வளவு பெரிய விருந்தாக மாறுமா?

வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் சுமைரா மோட்டார் சைக்கிளின் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தாள். வாப்பா என்ன மகள். அடுத்த வாரமும் போவோமா? சுலைமான் சிரித்தார். பார்ப்போம். அது அவருடைய வழக்கமான பதில். ஆனால் சுமைரா அவருடைய முதுகில் தலையைச் சாய்த்துக் கொண்டாள். சில குழந்தைகளுக்கு அடுத்த வாரம் என்பது ஒரு நம்பிக்கை. சில தந்தைகளுக்கு அது அந்தக் கணக்கு.

அந்த இரவு சுலைமான் வீட்டுக்குச் சென்று பழைய சட்டையைக் கழற்றினார். சட்டை முழுவதும் வெயிலின் வாசனை. கைகளில் பிஸ்ஸாவின் வாசனை. அவர் படுக்கையில் படுத்தார். சுமைரா அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உதட்டோரத்தில் இன்னும் பிஸ்ஸாவின் சிறிய தடம் இருந்தது. சுலைமான் அதை விரலால் மெதுவாகத் துடைத்தார்.

அந்தக் கணத்தில் அவர் புரிந்து கொண்டார். தான் வாழ்நாள் முழுவதும் பிஸ்ஸாக்களை டெலிவரி செய்திருக்கவில்லை. அவர் உண்மையில் டெலிவரி செய்தது மகிழ்ச்சி. தன் வீட்டுக்குச் சேராத மகிழ்ச்சி. பிறர் வீடுகளில் திறக்கப்பட்ட பெட்டிகளிலிருந்து வெளிவந்த மகிழ்ச்சி. அதற்குக் கூலி வாங்கியிருந்தார். ஆனால் இன்று மட்டும் அந்த மகிழ்ச்சி அவருடைய வீட்டுக் கதவைத் தட்டியிருந்தது. அவர் அதை உள்ளே அனுமதித்திருந்தார்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, சுமைராவுக்கு அந்த மாலை முழுவதும் நினைவில் இருக்காமல் போகலாம். பிஸ்ஸாவின் சுவை மறந்து போகலாம். அந்தக் கடையின் பெயர் மறந்து போகலாம். அன்று அணிந்திருந்த உடையும் மறந்து போகலாம். ஆனால் ஒரு தந்தை தன் பசியை மறைத்து மகளின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பார்வை அவளது நினைவின் எங்கோ ஒரு இருண்ட அறையில் எப்போதும் எரிந்து கொண்டிருக்கலாம். அதற்குப் பெயர் நிலவு அல்ல. அதற்குப் பெயர் பிஸ்ஸாவும் அல்ல. அது ஒரு வாப்பாவின் இதயம். தன் பிள்ளையின் மகிழ்ச்சியைப் பார்த்து மட்டும் வயிறு நிறைந்து விடும் அதிசயமான இதயம்.

வெளியே வானத்தில் பிறை நிலவு மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. உள்ளே, சுமைராவின் தூங்கும் முகத்தில் ஒரு முழு நிலவு ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த இரவில் சுலைமான் தூங்கவில்லை. அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த ஒளியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்குத் தெரிந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான். வாழ்க்கை சில நேரங்களில் நமக்கு ஒரு முழு விருந்தைக் கொடுக்காது. ஒரு சிறிய துண்டை மட்டுமே கொடுக்கும். அந்தத் துண்டை நாம் யாருக்குக் கொடுக்கிறோம் என்பதில்தான் நம் வாழ்க்கையின் முழு அர்த்தமும் இருக்கிறது.

இந்தக்கதை பிஸ்ஸா சாப்பிடும் குழந்தைகள் மற்றும் பெரியவர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பேசுகிறது! பிஸ்ஸா கொண்டுசெல்லும் மனிதருக்கும் வாழ்வுண்டு.. அவருக்கும் பிஸ்ஸா மீது ஆசை வைத்துள்ள பெண்ணுண்டு என்பதை சொல்ல வந்தகதை மிகப்பெரிய வாழ்க்கைச் சித்திரத்தை இங்கே பதிவிடுகிறது! எந்த விஷயங்களிலிருந்தும் ஒரு சிறுகதை எழுதப்படலாம்.. படவேண்டும்.. வாசிப்பவர்கள் அட! என்று நினைக்க வேண்டும்!

-நடுகல்

இயற் பெயர் அப்துல் ஜமீல்

கிழக்கிலங்கையின் அம்பாரை மாவட்டத்திற்குட்பட்ட கல்முனை பிரதேச சபையின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருக்கும் மருதமுனை கிராமத்தை பிறப்பிடமாகவும் வசிப்பிடமாகவும் கொண்ட இவர் ஜமீல் என்ற பெயரில் 90 களிலிருந்து கவிதைகள் சிறுகதைகளென எழுதி வருகிறார்.

இதுவரை 11 கவிதைப் பிரதிகளை வெளியிட்டுள்ள இவர் கவிதைக்கான உயரிய விருதுகளான இலங்கை அரசின் சாஹித்ய மண்டல விருது கிழக்கு மாகாண சாஹித்ய விருது கொடகே சாஹித்ய மண்டல விருது அத்தோடு வைரமுத்து அறக்கட்டளையால் வருடம் தோறும் வழங்கப்பட்டு வரும் கவிஞர்கள் திருநாள் விருதையும் 2017 ம் ஆண்டு பெற்றுள்ளார்

இவரது படைப்புகளை பல்களைக் கழக மாணவர்கள் தங்களது விசேட கற்கைக்காக ஆய்வுக்குட்படுத்தி பட்டப் படிப்புகளை பூர்த்தியும் செய்துள்ளார்கள் என்பதும் இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டிய விசேட அம்சமாகும்

அத்துடன் சிங்களம், ஆங்கிலம், மலையாளம், ஹிந்தி ஆகிய பிற மொழிகளிலும் இவரது கவிதைகள் மொழிமாற்று செய்யப்பட்டுள்ளன என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.