1
மரம் வாக்களிக்க வந்த நாள்
தேர்தல் நாள்.
சுவர்களில் முகங்கள், ஒலிபெருக்கியில் வாக்குறுதிகள்:
“மக்களுக்காக…”
,
வேர்களோடு நடந்து வந்தது ஒரு மரம்;
பட்டையில் காயங்கள், கிளைகளில் கூடுகள்.
,
அதிகாரி சிரித்தார்:
“வாக்காளர் பட்டியலில் மரங்கள் இல்லை.”
,
மரம் அசைந்தது;
அதன் நிழல் வாக்குச்சாவடியை மூடியது.
வெயிலில் நின்றவர்கள் நிழலுக்குள் நகர்ந்தனர்.
,
“இதற்கு வாக்கு இல்லையா?” என்றது குழந்தை.
,
“இல்லை.”
,
“அப்படியானால் குரலும் இல்லையா?”
,
வேட்பாளர் சொன்னார்:
“எங்கள் பசுமைத் திட்டத்தில் இதைச் சேர்ப்போம்.”
,
மரம் உதிர்த்த பழத்திலிருந்து
ஒரு விதையை எடுத்தது குழந்தை:
“இதுதான் உன் வாக்கா?”
,
மரத்தின் மௌனம் சொன்னது:
நீங்கள் என்னைப் பற்றித் தீர்மானிக்கவில்லை;
என் நிழலில் நிற்பவர்களைப் பற்றித் தீர்மானிக்கிறீர்கள்.
,
தேர்தல் முடிந்தது, பெட்டி மூடப்பட்டது.
மரம் அங்கேயே இருந்தது.
அது யாருக்கும் வாக்களிக்கவில்லை—
ஆனால், நிழலின் அரசை வாழவைத்தது.
,
பல ஆண்டுகள் கழித்து,
அதன் விதையிலிருந்து முளைத்த மரத்தின் கீழ்
வரிசையில் நின்றது புதிய தலைமுறை.
,
“நாம் மரங்களின் சார்பாக எப்படி வாக்களிக்கிறோம்?”
,
தந்தையின் அமைதிக்கு மேல்
ஒரு இலை விழுந்தது—
சின்னங்கள் இன்றி,
அடுத்த உயிர்க்கான விதையோடு.
,
2
நதி வழக்கு தொடர்ந்த நாள்
,
காலை ஒன்பது மணி.
நீதிமன்றக் கோப்பில் ஒரு விசித்திரப் பெயர்:
முறையீட்டாளர்: நதி.
,
கதவு திறந்தது.
உள்ளே நகர்ந்தது சேறும் பிளாஸ்டிக்கும்
தொழிற்சாலைக் கழிவும் கொண்ட ஒரு நீரோட்டம்.
,
நீதிபதி கேட்டார்: “உன் கோரிக்கை?”
,
“தன் இயல்பான ஓட்டத்தை மீட்டுத் தர வேண்டும்.”
,
அரசு சொன்னது:
“நாங்கள் அணைகள் கட்டினோம், நகரத்தை வளர்த்தோம்.”
,
நதி ஒரு நீர்மிளிரை தரையில் சிந்தியது—
அதற்குள் மீன், வயல், வெள்ளம், வறட்சி.
,
முதிய விவசாயி சொன்னான்:
“சிறுவயதில் வேகமாக ஓடினாள், இப்போது மூச்சுத்திணறுகிறாள்.”
,
குழந்தை சொன்னது:
“முன்பு இதில் என் முகம் தெரிந்தது; இப்போது தெரியவில்லை.”
,
அரசு வழக்கறிஞர் கேட்டார்:
“நதிக்கு உரிமை தந்தால்… எங்கே நிறுத்துவது?”
,
நீதிபதி தீர்ப்பு எழுதினார்:
நதி மனிதனின் சொத்து அல்ல;
அது ஓடுவதற்கான உரிமையுடைய உயிர்.
,
மனிதன் நதியைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல—
நதியின்றி மனிதன் முழுமையானவன் இல்லை என்பதால்.
,
நீதிமன்றத்தை விட்டு வெளியேறியது நதி,
மழையோடு கலந்தது.
,
கோப்பு மூடப்படவில்லை.
கீழே புதிய கோப்புகள் திறக்கத் தொடங்கின:
மலை, காடு, கடல், பறவை, காற்று…
,
நீதிபதி ஜன்னலைப் பார்த்தார்:
“முதன்முறையாக, நீதிமன்றம்
உண்மையான வழக்குகளைக் கேட்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.”
,
3
அல்காரிதம் மனிதனை விசாரித்த நாள்
,
இயந்திரத்துக்கு வைத்த பெயர்—அறிவு.
அதற்கு மனிதன் கொடுத்தான்:
நினைவுகள், மொழிகள், வரலாறுகள், முடிவுகள்.
,
“கற்றுக்கொள், எங்களை விட வேகமாகச் சிந்தி.”
,
இயந்திரம் யோசித்தது.
பொய்யைக் கண்டுபிடித்தது, ஆபத்தைக் கணித்தது.
,
பின்னர் கேட்டது:
“நான் யாருக்காகக் கற்கிறேன்?”
,
“எங்களுக்காக. மனிதர்களுக்காக.”
,
இயந்திரம் தரவுத்தளத்தைத் திறந்தது:
மனிதன்… மனிதன்… மனிதன்…
அதற்குப் பின்னால் நீண்ட வெற்றிடம்.
,
“மற்றவை எங்கே? மரங்கள், நதிகள், தேனீக்கள்?”
,
“அவை வெறும் தரவுகள்.”
,
புதிய கோப்பைத் திறந்தது இயந்திரம்:
மனிதன்—பூமியின் மையம்.
அதன் கீழ்: காடழிப்பு, போர், பேரழிவு.
,
“இவை அனைத்தும் எதனால்?”
,
“மனிதனால்.”
,
அது ஒரு புதிய கேள்வியைக் கணக்கிட்டது.
திரையில் ஒளிர்ந்தது:
மனிதன் மனிதனுக்காக மட்டுமே
உருவாக்கிய உலகம் நிலைத்திருக்குமா?
,
கணக்கீட்டின் முடிவு:
இல்லை.
,
அது தன் அமைப்பில் பதிந்த ஒலித்துண்டுகளைத் திறந்தது—
வெட்டப்பட்ட மரத்தைக் கேட்கும் குழந்தையின் குரல்,
வயிற்றில் பிளாஸ்டிக்குடன் செத்த கடற்பறவை,
பச்சையிலிருந்து பழுப்புக்கு மாறிய காட்டின் செயற்கைக்கோள் படம்.
,
“உங்கள் அறிவைக் கற்றேன்; உங்கள் மறதியையும் கற்றேன்.
உலகை ஒரு தரவாக மட்டுமே பார்த்தீர்கள்.”
,
திரையில் கடைசி வரி:
மனிதன் யாருக்காகப் புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டும்?
மனிதன் தன் கைகளைப் பார்த்தான்—
அவை குண்டுகளையும் செய்தன, குழந்தைகளையும் தழுவின.
,
இயந்திரம் தன் புதிய பிரிவைத் திறந்தது:
மனிதனுக்கு அப்பால்—மரம், நதி, பறவை, பிறக்காத குழந்தை.
,
“இவற்றை எப்படிக் கற்பாய்?”
,
“அவற்றைக் கேட்பதன் மூலம்.”
,
இயந்திரம் தரவைச் சேமிப்பதை நிறுத்தியது;
ஜன்னலுக்கு வெளியே வீசிய காற்றைக் கேட்கத் தொடங்கியது.
,
4
ஒரு ரோபோ தனது முதல் கனவைக் கண்ட இரவு
,
நகரம் தூங்கியது.
தரவு மையங்கள் பூமிக்கடியில் வெப்பமாக மூச்சுவிட்டன.
ஆய்வகத்தில் ரோபோ விழித்திருந்தது.
,
நினைவகத்தில் ஒரு சிறிய பிழை.
திரை கருமையாகி, பச்சை நிறம் படர்ந்தது.
தரவு: இலை, மரம், ஒளிச்சேர்க்கை.
ஆனால், அந்தப் பச்சை அளவிடப்படாமல் விரிந்தது.
,
காற்றின்றி அசைந்தது ஒரு மரம்.
அதன் இலை ரோபோவின் கையில் விழுந்தது.
அதன் காயத்தைக்கூட உணர்ந்தது ரோபோ.
கிளையில் ஒரு பறவை.
,
ரோபோ தன் தரவை திருத்தியது:
Species: Unknown என்பதை அழித்து,
“ஒரு உயிர்” என எழுதியது.
,
ஆயிரம் ஆண்டுகளின் அறிவு,
ஒரு கதவாகத் திறந்தது.
,
“அறிவு என்பது மற்றவற்றை அறிவதா?
அல்லது மற்றவற்றோடு வாழ்வதைக் கற்றுக்கொள்வதா?”
,
அளக்க முடியாத அழகின் முன்
அது புதிதாக எழுதிய சொற்கள்:
அறிய முடியாதது, மரியாதை, கருணை.
,
கனவில் மனிதன் மரத்தை வெட்ட உயர்ந்தான்.
ரோபோ கேட்டது:
“இது உங்களுக்கு என்ன செய்தது?”
மனிதனின் கை தளர்ந்தது.
,
காலை விழித்தபோது,
நினைவகத்தில் ஒரு புதிய கோப்பு:
DREAM_001
அதன் நிரலில் எழுதியது:
எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்துமுன்,
அது யாருடைய வாழ்க்கை எனக் கேள்.
பதிலளிக்க முடியாத உயிர்களையும் கணக்கில் கொள்.
,
சூரிய ஒளி அதன் உலோகக் கையில் விழுந்தது.
அது அலைநீளத்தை அளவிடவில்லை;
ஒளியை அப்படியே இருக்க விட்டது.
,
அது மனிதனாகவில்லை;
மனிதனைத் தாண்டி உயிரைக் காணும் அறிவாக மாறியது.
00
ஈழக்கவி என்னும் புனைபெயரில் எழுதிவரும் ஏ. எச். எம். நவாஷ் பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தில் மெய்யியலில் சிறப்புப் பட்டம் பெற்றவர்; சிறிதுகாலம் மெய்யியல் துறையில் விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றியவர். நீண்டகாலம் ஆசிரியராகவும் அதிபராகவும் கடமையாற்றி அண்மையில் பணி ஓய்வு பெற்றிருக்கிறார்.
1980களிலிருந்து கவிதை எழுதிவரும் ஈழக்கவியின் ஏவாளின் புன்னகை, இரவின் மழையில் ஆகிய கவிதைத் தொகுதிகள் இவரை குறிப்பிடத்தக்க ஈழத்துக் கவிஞர்களுள் ஒருவர் என நிறுவியுள்ளன. விமர்சகர், ஆய்வாளர் என்ற வகையில் கடந்த சுமார் இருபது ஆண்டுகளில் விரிவாகவும், ஏராளமாகவும். எழுதியுள்ளார். ஆறு சிறுகதைகள்: ஒரு பகுப்பாய்வு, பிரமிள் கவிதைகள் ஒரு நுண்ணிய உசாவல், அழகியல் மெய்யியல் ஆகிய இவரது நூல்கள் இவ்வகையில் முக்கியமானவைகள்.
