Author: நடுகல்

பெருமூச்சின் கடல் ஓய்ந்தபாடில்லை.. இதயத் தமனிகளை அடைத்துக் கொண்டன சொற்கள். கலைக்கப்பட்ட கூட்டிலிருந்து பருகக் கிடைத்தன ரணத்தின் துளிகள்.. 00

மழை நின்ற மறுநாளில் வைரங்கள் பூத்திருக்கும் பூத்திருக்கும் வைரங்களை கொத்திச் செல்லும் கதிரவன் 00 , “பூனக்குட்டி பாரு” கைபிடித்துக்

தனித்திருக்கும்போது எதோ ஓர் உயிர் நம்மை வந்துத் தொற்றிக் கொள்கிறது. பின் அதுவே நம்மை துன்புறுத்தவும் செய்கிறது. , பிரபஞ்சம்

‘எட்டி போய்யா யோவ்’ ‘நாத்தம் நாசியடைக்குது’ என்றாள் பேருந்து நிலைய மூலையில் குச்சிக் கிழங்கு விற்கும் ஆத்தா , அடுத்தொரு

1 , சில நேரங்களில் ஒவ்வாமை சிலர் நிறங்களை அறிய உதவும் நெருக்கத்தின் இறுக்கமதை அளவிட உதவும் புன்னகைக்குப் பின்

–சரிதா ஜோ கோடை வெயில் மெதுவாக பூமியை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிய நாட்கள் அவை. காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த சிறிய குளம்

இத்ரீஸ் யாக்கூப் சுற்றிலும் குளிரிருட்டு. அடைக்கப்பட்ட கதவைக் கண்டாலே அவளுக்குள் பல அடி பாறை நிலத்தை துளைத்து தண்ணீர் குடிக்கச்

-பரிவை சே.குமார். அவனை அங்கே பார்ப்போமென அவள் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை, அவனும்தான். கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு தாங்கள்

பாலாஜி ராஜு ‘காலைலயே வெய்ய இந்தப் போடு போடுது!’ கிழவர் தனக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டு, வெளுத்த செம்மண் நிற ஓட்டுக் கூரை

ஜார்ஜ் ஜோசப் 1 மான் நீரோடையை வாஞ்சித்துச் செல்வதுபோல் அவன் வெம்மை ஏறிய கற்பாறைகளை நோக்கி ஓடினான். கையில் அவனைவிட