Author: நடுகல்

–வை கோபி சுவாமிநாதன் தனசேகரனுக்கு ஐம்பத்தெட்டு வயது. ஆனால் அந்த வயதை அவர் பெரிதாக மதிப்பதில்லை. “வயசு number தான்,”

புன்னகை பூ ஜெயக்குமார் பள்ளிக்கூடம் திறப்பதற்கு முன்பே கனக அண்ணன் வந்துவிடுவார். கேட் திறக்கப்படுவதற்கு முன்பு. வாட்ச்மேன் வருவதற்கு முன்பு.

— மணி மீனாட்சிசுந்தரம். இணையத்தில் ‘ சரவணன் ‘ எனக் கேட்டால் அதன் தேடுபொறி, தன் நினைவகத்தில் உள்ள அத்தனை

வீ.வைகை சுரேஷ்  இரும்பு கம்பிகளுக்குள் அடை பட்டுக் கிடந்த முக்கால் வாசி எலிகள் மயங்கி விட்டன. இன்னும் நான்கு எலிகள்

-வீ.வைகை சுரேஷ். முதற்பொருள் கருப்பொருள் உரிப்பொருள் பெரும்பொழுது சிறுபொழுது என உற்சாகமாக படிக்கும் குரல் கேட்டு சங்க கால  நிலங்கள்கூறும்

– பாலமுருகன்.லோ “ஏண்டி குருவம்மா, சேதி தெரிஞ்சுதாடி?” “அக்கோவ், நீ என்னான்னு விவரமாச் சொன்னாதானே தெரியும்.” “அடியே குருவம்மா, நம்ம

-ஜமீல் வேலையின் வெயில் பிடரியில் உறைத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த வெயிலுக்குப் பெயர் வெயில் அல்ல என்று சுலைமான் சில சமயங்களில்

–     ஜெயபால் பழனியாண்டி நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும் இந்த தனிமை அவனைவிட்டு விலகப்போவதில்லை. சிலந்தியின் கூடுகள் பல மாதங்களாக தனிமையை ருசித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

பழைய குருடி – சிறுகதைகள் இத்தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் இந்த இசத்தைச் சேர்ந்தவை, இந்த சித்தாந்தத்தை முன்நிறுத்துபவை என்று வெளிப்படையாக

‘ரோவெல் தெரு மனிதர்கள்’; எளிய மனிதர்களும் வாழ்கிறார்கள்தான்                 சமீபத்தில் நான் அதிக நேரமெடுத்து சொல்லப்போனால் அதிக நாட்கள் எடுத்து